فیلم Jules 2023

بزرگسالان مسن اغلب دوران‌های تنهایی دردناکی را تجربه می‌کنند و گاهی حاضرند هر کسی که زیردست نگهشان دارد را به‌عنوان همراه بپذیرند، حتی اگر فقط کسی باشد که به حرف‌ها و خاطراتشان گوش دهد. این وضع برای میلتون رابینسون (بن کینگزلی)، بیوه‌مرد ۷۸ ساله‌ای که ظاهراً در مراحل ابتدایی آلزایمر قرار دارد و در شهری کوچک در غرب پنسیلوانیا زندگی می‌کند، نیز برقرار است. در...

بزرگسالان مسن اغلب دوران‌های تنهایی دردناکی را تجربه می‌کنند و گاهی حاضرند هر کسی که زیردست نگهشان دارد را به‌عنوان همراه بپذیرند، حتی اگر فقط کسی باشد که به حرف‌ها و خاطراتشان گوش دهد. این وضع برای میلتون رابینسون (بن کینگزلی)، بیوه‌مرد ۷۸ ساله‌ای که ظاهراً در مراحل ابتدایی آلزایمر قرار دارد و در شهری کوچک در غرب پنسیلوانیا زندگی می‌کند، نیز برقرار است. در زندگی او تقریباً هیچ‌کس نیست جز دختر دائم‌الغرولندش (زویی وینترز) و دو آشنای سالخورده (هریت سانسوم هریس، جین کرتیِن) که در جلسات هفتگی شورای شهر کنارش حاضر می‌شوند. اما با حادثه‌ای غیرمنتظره همه‌چیز تغییر می‌کند — سقوط یک بشقاب‌پرنده در میان بوته‌های آزالیای حیاط پشتی او، حادثه‌ای که به‌طور ناخواسته میلتون را به موجودی بی‌کلام و گمانه‌زن متصل می‌کند که او و همراهانش آن را با محبت «ژولز» می‌نامند (جید کوئن). این همراهی نامعمول به میلتون و جمعی از اطرافیانش فرصتی نامحتمل می‌دهد تا درباره تنهایی، پیری، حسرت‌ها و دیگر مسائل بسیار شخصی در گفت‌وگوهایی صادقانه، دلنشین و از دل برخاسته — هرچند تا حدی یک‌طرفه — سخن بگویند؛ ژولز هم نقش شنونده‌ای میان‌گونه را ایفا می‌کند. اما آیا می‌توان این رابطه را مخفی نگه داشت، خصوصاً وقتی میلتون به‌طور سرسری حرف می‌زند و توجه همشهریان و مأموران فضولی دولت را جلب می‌کند؟ کار جدید کارگردان مارک ترتلتوب، داستانی لطیف از تجربه سالمندی در آمریکا را از زاویه‌ای نامعمول روایت می‌کند؛ اثری پر از گرما و حساسیت که با طنزی خاص و تحولات غیرمنتظرهٔ داستانی آمیخته شده و توسط گروه بازیگران توانمند زنده می‌شود. با این حال فیلم در نگارش، ضرب‌آهنگ و پرداخت شخصیت‌ها تا حدی ناهماهنگ است — که به‌طرزی تا حدی کنایه‌آمیز شامل شخصیت عنوانی نیز می‌شود. هرچند این کمدی-درام دلنشین نیت خیر دارد، اما به‌نظر می‌رسد نیاز به یک دور بازنویسی دیگر داشته تا کامل‌تر شود. گاهی احساس می‌شود از قالب‌هایی شبیه «کوکون» (۱۹۸۵) و «ای.‌تی.» (۱۹۸۲) الهام گرفته، اما آن عنصر سومِ منحصر به‌فرد که همه‌چیز را کامل کند، هرگز کاملاً شکل نمی‌گیرد. این نکته تأسف‌آور است؛ چون اگر داستان و فیلمنامه عمیق‌تر کار شده بودند، فیلم قطعاً قوی‌تر می‌بود. از تهیه‌کنندگانی که «لیتل میس سان‌شاین» و «وداع» را تولید کرده‌اند انتظار بیشتری داشتم، و حیف که این‌بار آن انتظار برآورده نشد.