فیلم Serena 2014

قصهٔ تراژیکِ یک غولِ چوب‌بُری و همسرِ جوانش در کارولینای شمالی، ۱۹۲۹–۱۹۳۰ با فرارسیدن رکود اقتصادی، پمبرتون (بردلی کوپر) همسرش را به مزرعهٔ چوب‌بری‌اش در کوه‌های اسموکی می‌آورد (جنیفر لارنس). او بی‌درنگ توانمندی‌اش را در میان مردان نشان می‌دهد و جا می‌افتد، اما به‌زودی خیانت و توطئه خود را نشان می‌دهد. فیلم که در بهار ۲۰۱۲ فیلم‌برداری شد، تا حدود ۲.۵ سال بعد (۲۰۱۴–۲۰۱۵) منتشر نشد. الهام‌گرفته...

قصهٔ تراژیکِ یک غولِ چوب‌بُری و همسرِ جوانش در کارولینای شمالی، ۱۹۲۹–۱۹۳۰ با فرارسیدن رکود اقتصادی، پمبرتون (بردلی کوپر) همسرش را به مزرعهٔ چوب‌بری‌اش در کوه‌های اسموکی می‌آورد (جنیفر لارنس). او بی‌درنگ توانمندی‌اش را در میان مردان نشان می‌دهد و جا می‌افتد، اما به‌زودی خیانت و توطئه خود را نشان می‌دهد. فیلم که در بهار ۲۰۱۲ فیلم‌برداری شد، تا حدود ۲.۵ سال بعد (۲۰۱۴–۲۰۱۵) منتشر نشد. الهام‌گرفته از رمان ۲۰۰۸ است، اما به‌قدری متفاوت که باید آن‌ها را جداگانه دید تا فیلم قابل‌ارزیابی باشد. در این فیلم، سرِنا از درون آسیب‌پذیر و از نظر روانی ناپایدار نشان داده می‌شود، در حالی که در رمان تا سطرِ آخر قدرتمند و مسلط است. در فیلم او اغلب لباس‌های زنانه و آرایش‌شده می‌پوشد، در حالی که رمان بر پوشش مردانه و شلوار همیشگی او تأکید دارد. همچنین پمبرتون در فیلم مهربان‌تر به نظر می‌رسد و تغییرات دیگری نیز وجود دارد. از این رو، من این اثر را به‌عنوان یک داستان مستقل بررسی می‌کنم. نیمهٔ اول فیلم بسیار خوب است: لوکیشن‌ها و فیلم‌برداری در سطح عالی‌اند و درام به‌اندازهٔ کافی گیراتر است و گهگاه با لحظاتی پرهیجان—از جمله جنایت و فساد—مخلوط می‌شود. لباس‌ها و صحنه‌پردازیِ مربوط به دورهٔ زمانی فیلم نیز چشمگیر است. اما از نیمهٔ فیلم به بعد ریتم کند می‌شود، فضا رو به اندوه می‌گذارد و در بخش پایانی پیوسته تاریک و مأیوس‌کننده می‌شود؛ حال و هوایی شبیهِ Revolutionary Road. با اینکه نمره‌های پایین فیلم قابل‌درک‌اند، اما هنوز نکات درخشانی در دل این روایت غم‌آلود هست. مثلاً فیلم بر توقعاتِ زندگی زناشویی تأکید می‌کند—وفاداری کامل و حسِ خیانت وقتی یکی ناگزیر مایوس می‌شود. همچنین در زندگی زوج‌ها انتظارِ آمدنِ وارث وجود دارد و اگر آن انتظار برآورده نشود، می‌تواند همه‌چیز را—چه واقعی و چه توهمی—متحول کند؛ نمونه‌اش وضعیت هانا در آغازِ کتابِ اول سموئیل. در نهایت، گالاویِ رایز ایفانز شخصیتِ جذابی است: مردی با ویژگی‌های «سیگما»، آغشته به هاله‌ای از عرفان و بویی از خطر. حیف که زمانِ کافی برای پرداختِ بیشتر به این شخصیت وجود نداشت. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۹ دقیقه. فیلم در جمهوری چک و در استودیوهای باراندوف پراگ فیلم‌برداری شده و نماهای آغازین در پارک ملی کوه‌های گرِیت اسموکی در کارولینای شمالی گرفته شده‌اند. امتیاز: B-