فیلم Only You 2018

«Only You» داستانی بسیار احساسی درباره موضوعی است که در سینما زیاد درباره‌اش صحبت نمی‌شود؛ با بازی‌هایی درخشان و شیمی فوق‌العاده بین بازیگران. — کریس دوس سانتوس در حالی که موضوع فیلم به‌طرزی تأثرآمیز لمس‌کننده است، همه‌چیز در قالبِ ملودرامی نسبتاً پیش‌پاافتاده از بین می‌رود. اوایل روز سال نو در گلاسگو است و النا (لاییا کاستا) پس از ترک مهمانی به دنبال تاکسی می‌گردد. وقتی تاکسی...

«Only You» داستانی بسیار احساسی درباره موضوعی است که در سینما زیاد درباره‌اش صحبت نمی‌شود؛ با بازی‌هایی درخشان و شیمی فوق‌العاده بین بازیگران. — کریس دوس سانتوس در حالی که موضوع فیلم به‌طرزی تأثرآمیز لمس‌کننده است، همه‌چیز در قالبِ ملودرامی نسبتاً پیش‌پاافتاده از بین می‌رود. اوایل روز سال نو در گلاسگو است و النا (لاییا کاستا) پس از ترک مهمانی به دنبال تاکسی می‌گردد. وقتی تاکسی را می‌بیند، پیش از او توسط جیک (جاش اوکانر) گرفته شده، اما جیک با وجود بی‌ادبی او، به او سواری پیشنهاد می‌دهد. این آغاز یک رابطه رو به رشد است؛ با همراهی اندکی از الویس کاستلو، به‌زودی هر دو سرشار از شعفِ بهاری و شورِ جنسی می‌شوند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای کامل کردن خانواده‌شان بچه‌دار شوند، اما حتی با امتحان کردن همه موقعیت‌ها و تلاشی که دارند، بارداری رخ نمی‌دهد. مراجعه به پزشک چند حقیقت ناخوشایند را روشن می‌کند — از جمله اینکه او در اواسط دهه سی زندگی‌اش است و باردار شدن ممکن است دشوارتر باشد. شادی‌ها و بازی‌های پیشین حالا به روندی مکانیکی تبدیل می‌شود و داستان وارد بخش جدی‌تر خود می‌شود: فشارها و تنش‌هایی که آی‌وی‌اف بر یک رابطه وارد می‌کند. حالا طغیان‌ها و کشمکش‌ها آغاز می‌شود و هر دو تلاش می‌کنند با ناامیدی و خشم کنار بیایند. محبت پیشین آن‌ها با مجموعه‌ای از چالش‌ها روبه‌رو می‌شود که پایه‌های رابطه نسبتاً نوپای‌شان را هدف قرار می‌دهد و اختلاف سنی تقریباً ده‌ساله‌شان را به طرز شفافی برجسته می‌کند. هر کس که کسانی را بشناسد که این روش باروری را تجربه کرده‌اند، می‌داند چقدر سخت است — بدون هیچ تضمینی برای نتیجه، بنابراین هر دو شخصیت به‌راحتی احساس‌برانگیزند. مشکل این است که فیلم خیلی زود وارد قلمروی کلیشه‌ایِ «هر چه ممکن است اشتباه پیش برود، پیش می‌رود» می‌شود؛ مشاجرات آن‌ها گاهی مصنوعی به نظر می‌رسد، نه لزوماً ناشی از نوسانات هورمونی، بلکه بیشتر نتیجه ناتمامیِ نویسنده/کارگردان در مسیر روایت. بازی‌ها قابل قبول‌اند و تا حدی زشتی و غیرقابل‌پیش‌بینیِ تجربه‌ای این‌چنین سرشتی را روشن می‌کنند، اما در توسعه‌اش همه‌چیز کمی نامتمرکز می‌شود. دیدنش ارزش دارد، ولی کمی ناامیدکننده است.