فیلم The Body 2012

«اگر نقشه تو بخش کوچکی از نقشه بزرگ‌تر کسی دیگر باشد چه می‌شود؟» از وقتی فیلم اکران شد دلم می‌خواست آن را ببینم، اما حالا بود که بالاخره فرصت دیدنش دست داد. فیلم‌های اسپانیایی را به اندازه فرانسوی و آلمانی ندیده‌ام؛ برای اینکه ناامید نشوم، انتخابگر هستم و همین باعث شد تماشای این اثر به تأخیر بیفتد. به‌خاطر همین هم نظرات خیلی ضعیفم را منتشر نمی‌کنم؛...

«اگر نقشه تو بخش کوچکی از نقشه بزرگ‌تر کسی دیگر باشد چه می‌شود؟» از وقتی فیلم اکران شد دلم می‌خواست آن را ببینم، اما حالا بود که بالاخره فرصت دیدنش دست داد. فیلم‌های اسپانیایی را به اندازه فرانسوی و آلمانی ندیده‌ام؛ برای اینکه ناامید نشوم، انتخابگر هستم و همین باعث شد تماشای این اثر به تأخیر بیفتد. به‌خاطر همین هم نظرات خیلی ضعیفم را منتشر نمی‌کنم؛ وقت تلف کردن برای نقد فیلم‌های بد را دوست ندارم. دیر دیدم اما از انتظار پشیمان نیستم. فیلم خوب بود، از آن لذت بردم و دلم می‌خواست یکی از فیلم‌های محبوب سال انتشارش باشد، اما چند نکته مانع شد که آن را در بالاترین فهرستم قرار دهم. فیلم با ریتمی ساده و معمولی آغاز می‌شود، مثل هر تریلر دیگری؛ کم‌کم ما را با موضوع آشنا می‌کند، شخصیت‌ها را به ترتیب معرفی می‌کند و سپس تعلیقِ شدیدی شکل می‌گیرد. وقتی تکه‌های پازل بیش‌تر سرِ جا می‌افتند، سرعت روایت بالا می‌رود. در آن مرحله بیننده شروع می‌کند به حدس زدن و فرضیه‌پردازی، اما فیلم آن‌قدر ساده نیست که هر چیزی را لو بدهد. این نوع روایت حساب‌شده، به‌خصوص پس از آثاری مثل The Sixth Sense و The Shawshank Redemption، تماشاگران را محتاط نگه می‌دارد و تنش را حفظ می‌کند. تا رسیدن به پرده نهایی و پیچش داستان، می‌پنداری که همه چیز را فهمیده‌ای، اما آن‌جا متوجه می‌شوی که اصلاً به واقعیت نزدیک نبوده‌ای. دو پرده اول و پایانی از نظر روایی تا حدی جدا هستند و فقط از طریق شخصیت‌ها به هم وصل می‌شوند. محور اصلی فیلم ناپدید شدن جسدی از سردخانه است؛ همسرِ زن متوفی، یک مأمور پلیس و دیگران تلاش می‌کنند راز را در یک شب حل کنند، و چند فلش‌بک ضرورت‌های داستانی را وقتی اوضاع به اوج تنش می‌رسد نشان می‌دهند. در ابتدا فکر کردم Gone Girl از نیمه اول این فیلم الهام گرفته، اما بعد از تحقیق متوجه شدم فیلمِ موردنظر از روی کتابی به همین نام ساخته شده که تقریباً هم‌زمان با این فیلم منتشر شده بود. شباهت‌هایی هست، اما پایانِ داستان مسیر دیگری می‌گیرد و معنای کل فیلم را تغییر می‌دهد. به‌عنوان یک علاقه‌مند سینما، چند اشکال برای نقد کنار گذاشته بودم، اما فیلم تا دیالوگ پایانی آن‌ها را حفظ کرد و سپس حل‌شان نمود و مرا بی‌دست خالی گذاشت. بنابراین در مورد پایان تردیدی ندارم؛ چون از بقیه فیلم جداست و خیلی واضح نشان می‌دهد چه باید بشود. انتخابِ اصلی بیننده فقط این است که فیلم را دوست دارد یا نه. همان‌طور که در اول گفتم، من از فیلم لذت بردم، اما آن را به‌عنوان فیلم موردعلاقه‌ام قلمداد نمی‌کنم و در پاراگراف‌های قبلی دلیلش را توضیح داده‌ام. به‌شدت به علاقه‌مندان تریلرهای تعلیقی پیشنهاد می‌کنم. امتیاز: 8/10 --- «مایکا» (Belén Rueda) زن ثروتمندی است که شوهرش، «الکس» (Hugo Silva)، مردی جوان و شیمی‌دان است؛ آن‌ها رابطه‌ی چندان خوشایندی ندارند. مایکا مرتباً او را تحریک می‌کند و تهدید به طلاق می‌نماید که می‌تواند الکس را به فقر بکشد. ناگهان او دچار سکته‌ی قلبی می‌شود و روی میز کالبدشکافی قرار می‌گیرد—اما خیلی زود ناپدید می‌شود. مأمور پلیس «خایمه» (Jose Coronado) نسبت به همسر مظنون است و احتمال انگیزه‌های مادی او را بررسی می‌کند، اما با نبودن جسد، شواهد کمی در دست است. با طوفانی که تقریباً دائم در جریان است، دو ساعت بعدی فیلم به یک بازی موش و گربه‌ی هوشمندانه می‌گذرد که مشخص نیست چه کسی در نقش شکارچی است و چه کسی شکار. اوریول پاولا (کارگردان) به‌طور هوشمندانه سرنخ‌ها، ضدسرنخ‌ها و انحراف‌های فریبنده را قطره‌قطره به مخاطب می‌دهد تا گیج و در عین حال مشکوک نگه داشته شود. آیا همه‌چیز به همان سادگی‌ای است که در نگاه اول به نظر می‌آید؟ معمای اصلی به‌خوبی حفظ می‌شود و برخلاف بسیاری از آثار این ژانر که پیش‌بینی‌پذیرند، این فیلم تا رسیدن به گره‌گشایی نهایی ما را در بهت نگه می‌دارد؛ پایانی که یادآور ترکیبی از آگاتا کریستی و فیلم The Sting است. فیلم‌برداری از محیط‌های تاریک و خیس به‌خوبی بهره می‌برد (در فیلم انگار کسی قصد روشن کردن چراغ را ندارد) و اجراهای Coronado با وسواسی خاص، Rueda با ناهنجاری‌هایش و Silva با خودرأیی‌اش خوب عمل می‌کنند. ترکیب تحقیقاتِ لحظه‌به‌لحظه و فلش‌بک‌ها به ما کمک می‌کند تا جای خالیِ بسیاری از قطعات را پر کنیم، که در کنار کمی علمِ سمی و خطرناک، اثری کامل از تریلر به‌وجود آمده است. این یک تریلرِ تمام‌عیار است.