فیلم Immaculate 2024

من از ایده‌ی پایه‌ای این بازخوانی از «تجسد بی‌عیب» خوشم آمد، اما اجرا و بازیگری چیز دیگری‌اند. سسیلیا (با بازی سیدنی سویی‌نی) به یک صومعهٔ روستایی زیبا آورده می‌شود و با آغوش باز پذیرفته می‌شود. همه دربارهٔ زیبایی و برکت او حرف می‌زنند که برخلاف تواضع طبیعی اوست. تصور کنید شوک او وقتی است که به کاردینال احضار می‌شود و مجبور به انجام آزمایش‌های پزشکی...

من از ایده‌ی پایه‌ای این بازخوانی از «تجسد بی‌عیب» خوشم آمد، اما اجرا و بازیگری چیز دیگری‌اند. سسیلیا (با بازی سیدنی سویی‌نی) به یک صومعهٔ روستایی زیبا آورده می‌شود و با آغوش باز پذیرفته می‌شود. همه دربارهٔ زیبایی و برکت او حرف می‌زنند که برخلاف تواضع طبیعی اوست. تصور کنید شوک او وقتی است که به کاردینال احضار می‌شود و مجبور به انجام آزمایش‌های پزشکی نسبتاً خصوصی می‌گردد… برای مدتی کارگردان مایکل موهان توانست کنجکاوی را در فضای ساکن و آرام این زیارتگاه باستانی حفظ کند. اما متأسفانه داستان به‌سرعت از مسیر خارج می‌شود و محدودیت‌های بازی سویی‌نی و هیستری افراطی فیلم را آشکار می‌سازد؛ صحنه‌هایی با یک مرغ، یک کتاکومب کم‌نور و نقشه‌ای شریرانه که فشار زیادی به راهبهٔ تازه‌کار خلاق و مقاوم وارد می‌کند. همان‌طور که یودا شاید گفته باشد: «فریاد و خون یا سس گوجه‌فرنگی فیلم وحشت نمی‌سازد»، و پس از حدود نیم‌ساعت مشخص می‌شود کار از کار گذشته و علاقه‌ام کم می‌شود. حفظ تازگی در این ژانر کار سختی است؛ ایده‌های کمی مانده‌اند که قبلاً امتحان نشده باشند. این فیلم جرئی از اصالت دارد، اما آن جرقه بسیار کوچک است. قابل قبول. فکر می‌کنم از «ایممکولیت» انتظار بیشتری داشتم، هرچند فیلم تا حدّی تماشا شدنی است. از نظر بصری هم ظاهر مرتب و جذابی دارد. اجرای سیدنی سویی‌نی همان‌طور که انتظار می‌رفت خوب است و بقیهٔ بازیگران هم قابل‌اند؛ آل‌وارو مورت در این میان برجسته‌تر است. زمان فیلم سریع می‌گذرد؛ احساس کردم بخش میانی مشخصی وجود ندارد و همه چیز یک‌سره به اوج پایانی منتهی می‌شود. صحنهٔ نهایی برایم لبخند به همراه داشت—مشکل این بود که قطعاً قرار نبود خنده‌دار باشد؛ فریادهای سسیلیا برایم یادآور یک میم شد و نتوانستم جلوی لبخندم را بگیرم. در کل این فیلم را تا حدودی ارزش دیدن می‌دانم. تقریباً آن را در سینمایی خالی تنها می‌دیدم، اما دو نفر ناگهان نیم‌ساعت تا چهل‌وپنج دقیقه پس از شروع وارد سالن شدند که برایم کمی آزاردهنده بود. فقط قابل قبول است، همین. شاید اگر این اولین فیلم ترسناک زندگی‌تان باشد از آن خوش‌تان بیاید—در غیر این صورت می‌توان نادیده‌اش گرفت. «ایممکولیت» چیز جدیدی ارائه نمی‌دهد؛ تقریباً هیچ ایدهٔ اصیلی در آن نیست و بسیاری از صحنه‌ها و ایده‌ها پیش‌تر در فیلم‌های دیگر دیده شده‌اند. همه‌چیز تقلیدی و بی‌روح است. دو استثنا وجود دارد: اول اینکه صحنهٔ پایانی تا حدی پرتنش است، اما پایان‌بندی به‌نظر من منطقی نیست؛ دوم اینکه تصاویر و طراحی بصری غالباً خوب و زیباست. با این کمبود خلاقیت، فیلم می‌توانست با راهی سرراست سرگرم‌کننده‌تر باشد و از نمایش برهنگی بهره ببرد—سیدنی سویی‌نی و دیگر راهبه‌ها می‌توانستند در این زمینه جذاب باشند؛ اما چنین چیزی وجود ندارد، جز چند روپوش نسبتاً شفاف. اگر نویسنده نتوانسته داستان را خوب بپردازد، دست‌کم می‌توانست راه دیگری برای جذب مخاطب پیدا کند.