فیلم Room 2015

کشف یک دنیای کاملاً جدید فراتر از چهار دیواری. همه ما داستان فولکلور آلمانی "راپونزل" را می‌شناسیم و این فیلم هم داستانی مشابه با انگیزه‌ای کاملاً متفاوت است. اینجا یک افسانه خیالی در دوره قرون وسطی نیست، بلکه از بسیاری از رویدادهای واقعی دوران معاصر الهام گرفته شده است. چند سال پیش فیلمی آلمانی به نام "3096 روز" را بر اساس یک داستان واقعی دیدم. وقتی...

کشف یک دنیای کاملاً جدید فراتر از چهار دیواری. همه ما داستان فولکلور آلمانی "راپونزل" را می‌شناسیم و این فیلم هم داستانی مشابه با انگیزه‌ای کاملاً متفاوت است. اینجا یک افسانه خیالی در دوره قرون وسطی نیست، بلکه از بسیاری از رویدادهای واقعی دوران معاصر الهام گرفته شده است. چند سال پیش فیلمی آلمانی به نام "3096 روز" را بر اساس یک داستان واقعی دیدم. وقتی شنیدم این فیلم در حال ساخته شدن است، در ابتدا به‌طور طبیعی به یاد آن عنوان افتادم، اما پس از دیدن پوستر آن، متوجه شدم که این فیلم با آن متفاوت است. طبیعتاً انتظارات افزایش یافت و حالا این فیلم در چهار بخش نامزد دریافت جایزه اسکار شده است، از جمله بهترین فیلم. دو نیمه فیلم کاملاً با یکدیگر متفاوت هستند، مانند دو داستان مختلف، اما هسته تم همچنان یکسان باقی می‌ماند. نیمه اول بخش مهمی است که کاملاً در یک اتاق با بازیگران کم‌نظیر اتفاق می‌افتد. فیلم به هیچ مقدمه‌ای نمی‌پردازد و به‌سرعت داستان را روایت می‌کند، به‌طوری‌که ممکن است چند دقیقه طول بکشد تا به وضعیت موجود پی ببرید. نیمه بعدی واکنشی به آنچه در نیمه اول اتفاق افتاده است. فیلم به هیچ وجه به ویژگی‌های جنایی نمی‌پردازد و حتی به انگیزه‌ها اشاره‌ای نمی‌کند. بنابراین معما و رمز و راز داستان دست نخورده باقی می‌ماند. روایت به‌طور یک‌سویه است و همه چیز از دید یک پسر پنج‌ساله دیده می‌شود. او داستان را با جمله «روزی روزگاری...» آغاز می‌کند، مانند یک افسانه، زیرا برای او این‌گونه است و با بازی دلنشین او و بری لارسن، فیلم تلاش آن‌ها برای آزادی را مختصر و مفید روایت می‌کند. آغاز فیلم بسیار ساده و عادی به نظر می‌رسد، مانند اینکه چیز بدی در حال وقوع نیست و فقط آن‌ها آدم‌های عجیبی هستند یا شاید دچار آگورافوبیا هستند، در حالی که این‌طور نیست. می‌دانید وقتی می‌گوییم که دوست داریم دوباره بچه شویم تا از زندگی پیچیده بزرگ‌سالی فرار کنیم، گاهی این حرف را فقط به‌عنوان یک واکنش عادی به وضعیت خودمان می‌زنیم. اما اگر یک پسر پنج‌ساله بخواهد دوباره چهار ساله شود، زمانی که مادرش فکر می‌کند وقت آن است که به او نشان دهد دنیای واقعی چگونه است، چه؟ بله، این برای یک پسر جوان خیلی زیاد است، اما این بهترین شانس آن‌ها برای رهایی از روان‌پریشی است که مادرش را در آن اتاق نگه داشته است. فضای فیلم مرتب و منظم است، اما زاویه‌های دوربین بسیار تأثیرگذار هستند. می‌دانم که فیلم در یک استودیو با فضایی وسیع در پشت دوربین فیلم‌برداری شده است، اما این موضوع بر دیدگاه داستان تأثیری ندارد. وقتی نیمه اول به پایان می‌رسد، این نشانه‌ای است که قسمت‌های خوب تمام شده‌اند، حداقل این‌طور فکر می‌کردم، اما آنچه پس از آن آمد، توسعه غیرمنتظره‌ای در روایت بود. معمولاً بیشتر داستان‌های مشابه در همین جا به پایان می‌رسند، مانند "زندانیان"، و بقیه موارد قابل درک هستند که نشان داده نمی‌شوند. زمانی که داستانی با پایانی مانند "و این‌گونه بود که خوشبختی‌شان آغاز شد" به پایان می‌رسد، هنوز برخی افراد تمایل دارند چند دقیقه دیگر ادامه یابد تا بدانند واقعاً چقدر خوشحال هستند و این همان چیزی است که نیمه دوم این فیلم به آن می‌پردازد. به یاد داشته باشید، بیشتر موضوعات مشابه دارای چندین دیدگاه هستند، مانند اینکه خانواده قربانی چگونه با آن کنار می‌آیند، پلیس‌ها در حال تعقیب مظنون هستند، برنامه‌ها و انگیزه‌های رباینده، و تلاش‌های قربانیان. همان‌طور که گفتم، این فیلم صرفاً درباره آنچه مادر و پسرش در آن سال‌ها در اسارت تجربه می‌کنند و پس از آن است. شخصیت‌ها و وقایع مشکوکی وجود داشتند، مانند اینکه احساس بدی نسبت به صحبت‌های نرم دکتر داشتم و همچنین برنامه‌ریزی مادر و پسر در زمان اسارت. این‌ها انحرافات کوچکی هستند که به تماشاگران اجازه می‌دهد تا به شکل دیگری به داستان نگاه کنند. این فیلم تماماً درباره تروماهای ذهنی مادر و پسرش است، به‌خصوص برای پسر کوچک که مشابه زمانی است که تارزان برای اولین بار به یک شهر بزرگ می‌رود و زندگی قبلی‌اش را پشت سر می‌گذارد. پیکربندی فیلم نیز فوق‌العاده بود، نه شتابزده و نه کند. این فیلم یک موفقیت بزرگ برای بسیاری، به‌ویژه برای کارگردان ایرلندی، بری لارسن و البته آن پسر بچه بود. قطعاً یکی از بهترین فیلم‌های ۲۰۱۵ و یک فیلم واجب‌التماس است. 9 از 10 "من یک داستان متفاوت می‌خواهم!" این جمله و صحنه‌ای که از آن گرفته شده، جوهره آنچه این فیلم درباره‌اش است را به من منتقل می‌کند. به نظر من، این فیلم به هیچ وجه درباره ربوده شدن و محبوس شدن در یک اتاق نیست، بلکه درباره بی‌معنایی ظاهری وجود، درباره کنار آمدن با آن و درک و پذیرش این است که هر معنایی که باید پیدا شود، از درون خودمان ناشی می‌شود. همچنین درباره پیشرفت، درباره عشق و پدر و مادری ("آیا می‌توانم؟" "هیچ چیز دیگری باقی نمانده.") و فقط... خوب، انسانیت و عشق است. این فیلم مرا به یاد رابطه زیبا بین پدر و پسر در "جاده" (کتاب — یادم نمی‌آید که آیا فیلم این رابطه را به خوبی منتقل می‌کند یا نه، اما زیبایی آن را در کتاب به یاد دارم). رابطه بین مادر و پسر در این فیلم نیز به طرز دلخراشی زیباست. همچنین، یادم نمی‌آید آخرین بار چه زمانی یک کودک را این‌گونه در فیلمی خوب بازی کند. احساس می‌کنم بهترهایی را دیده‌ام، اما نمی‌توانم به یاد بیاورم که چه زمانی بهتر از این را دیده‌ام. فکر می‌کردم این یک فیلم ترسناک است (من قبل از دیدن فیلم، خلاصه‌ها یا نقدها یا تریلرها را نمی‌خوانم)، اما به جای آن بارها به گریه افتادم. اما ناامید نشدم. خیره‌کننده است. تماشا کنید. جیکوب ترمبلا در این داستان کنجکاو و کمی تنگ‌نفس از "جک" که با "ما" (بری لارسن) زندگی می‌کند، واقعاً خوب عمل می‌کند. ممکن است فکر کنید که هیچ چیز عجیبی در این رابطه وجود ندارد - خوب، جز اینکه در تمام زندگی کوتاهش "جک" هرگز واقعاً از اتاقی که در آن زندگی می‌کند خارج نشده است. او در آنجا غذا می‌خورد، بازی می‌کند و می‌خوابد - او هیچ جای دیگری نمی‌شناسد. با این حال، در حال بزرگ شدن است و به آرامی احساس کنجکاوی می‌کند و مادرش هر روز بیشتر و بیشتر با مشکل مواجه می‌شود که نمی‌تواند اشتیاق او را برای فهمیدن آنچه در بیرون در حال وقوع است، پنهان کند. همچنین از سناریوی آن‌ها مشخص می‌شود که "ما" نیز دقیقاً آزاد نیست. او سال‌ها پیش توسط "نیک" (شان بریجزر) ربوده شده و به زودی مشخص می‌شود که او احتمالاً پدر پسری است که او به شدت در تلاش است از او محافظت کند. آیا آن‌ها در خانه بهترند یا به دنبال آزادی؟ خوب، او تصمیم می‌گیرد که دومی شانس بهتری برای خوشبختی (و احتمالاً سلامت روان) به آن‌ها می‌دهد - اما اجرای این برنامه بدون خطر نیست! لنی آبراهامسون این فیلم را با ظرافت خاصی کارگردانی کرده است. او به تماشاگران اجازه می‌دهد در رابطه بین دو شخصیت اصلی غوطه‌ور شوند؛ او به آن‌ها اجازه می‌دهد تا خودشان صحبت کنند و به تدریج متوجه می‌شویم که داستان اصلاً آنچه فکر می‌کردیم نیست. بین جیکوب ترمبلا و همبازی با تجربه‌اش شیمی قابل لمسی وجود دارد و او به خوبی مکمل این رابطه است. این یک داستان ظریف و جذاب است که ما را با موازی‌های زیادی از زندگی مدرن — خوب و بد — آشنا می‌کند؛ با دیالوگی که هم عمیق و هم مملو از احساسات است. قطعاً این فیلم هیچ‌گونه شباهتی به آنچه انتظار داشتم نداشت و به‌طور همزمان تحریک‌کننده و لذت‌بخش است. تماشای آن کاملاً ارزشش را دارد.