فیلم The Passion of Joan of Arc 1928

ماریا فالکونتی در نقش روح عذاب‌کشیده و نامداری که در قرن پانزدهم در فرانسه به ارتداد متهم و محاکمه می‌شود، درخشان است. این واقعه تاریخی شناخته‌شده است و کارل تئودر درایر تا حد زیادی به توالی زمانی پذیرفته‌شده وفادار مانده؛ این وفاداری به تماشاگر اجازه می‌دهد بیشتر بر تلاش‌های عاطفی، زمخت و دل‌خراش بازیگران و خلاقیت برجستهٔ تیم پشت دوربین تمرکز کند. ترکیب تصویربرداری نوآورانه،...

ماریا فالکونتی در نقش روح عذاب‌کشیده و نامداری که در قرن پانزدهم در فرانسه به ارتداد متهم و محاکمه می‌شود، درخشان است. این واقعه تاریخی شناخته‌شده است و کارل تئودر درایر تا حد زیادی به توالی زمانی پذیرفته‌شده وفادار مانده؛ این وفاداری به تماشاگر اجازه می‌دهد بیشتر بر تلاش‌های عاطفی، زمخت و دل‌خراش بازیگران و خلاقیت برجستهٔ تیم پشت دوربین تمرکز کند. ترکیب تصویربرداری نوآورانه، نزدیک و پرتنش با بیان چهرهٔ بسیار گویاِ فالکونتی؛ و خشونت ظریف اما نافذ آزاردهندگان — که به‌خوبی در نقش اسقف کاوشونِ اوژن سیلوان متجلی شده و همچنین در هیئت سرد و بی‌روح قضات نمایان است — فیلم را مؤثر و دلهره‌آور می‌سازد. موسیقی متنِ نیمه‌فرشته‌وار، گاه تهدیدآمیز اما همیشه قدرتمند، فضایی ایجاد می‌کند که واقعاً ترس و دلهرهٔ مخاطب را نسبت به این زن جوان منتقل می‌کند؛ زنی که مهره‌ای در بازی‌هایی است که کم و بیش درک می‌کند، اما به ایمان به مداخلهٔ الهی و پاکی روح پایبند است. این پیوند عاطفی مسری است و حتی منِ کم‌ایمان، از دیدن این زن گرفتار در دام جاه‌طلبی‌ها و فریب‌های زمینی دچار همدردی عمیق شدم. تماشای فیلم گاهی دشوار است، به‌ویژه چون مدارک تاریخی حتی کوچک‌ترین امیدها را از او می‌ستانند. کوتاه‌بودنِ فیلم نیز به حفظ شتاب و تأثیر آن کمک می‌کند؛ وقتی زمان برای نماپردازی‌های طولانی نیست، شدت اثر بیشتر می‌ماند — این فیلم دربارهٔ انسانیت، آسیب‌های روانی و ترس است و کمتر فیلمی را می‌توان یافت که چنین تأثیری داشته باشد. نسخه‌های مختلفی از این فیلم وجود دارد که صدابرداری‌های متفاوتی دارند. درایر خود در دههٔ ۱۹۵۰ از نسخه‌ای تحریف‌شده انتقاد کرد که قطعات و صدا را تغییر داده بود تا با سلیقهٔ مخاطبان آن زمان بهتر هماهنگ شود. من این فیلم را سال‌ها پیش از یک بازپخش ضعیف دیدم که ظاهراً موسیقی متن اصلی را داشت و آن را نسبتاً خوب یافتم. سال‌ها بعد آن را به شخص دیگری نشان دادم و نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ "Voices of Light" را دیدیم؛ این نسخه فیلم را به یک شاهکار واقعی ارتقا داده بود. کیفیت بالاتر تصویر به‌خوبی تصمیم درایر برای استفاده نکردن از گریم سنگینِ رایج در دوران فیلم‌های صامت را آشکار می‌سازد. قطعهٔ گم‌شدهٔ این پازل در قالب آوازهایی کاملاً منطبق پیدا شد. درایر شاید مجبور باشد ما را به‌خاطر دستکاریِ فیلمش ببخشد.