فیلم Magellan 2025

تعریف واقعی این است که هر قاب مثل یک نقاشی است؛ واقعاً آن‌قدر زیباست. «ماژلان» یکی از بهترین فیلم‌های تاریخیِ بیوپیکی است که تا به حال دیده‌ام. فیلم کاملاً با قاب‌های ثابت فیلم‌برداری شده، موسیقی حداقلی دارد، فضایی آرام و ساکت ایجاد می‌کند و فیلم‌برداری‌اش به‌طرزی سرشار از سکون و آرامش دلنشین است. لاو دیاز با جسارت جنبه‌های تاریک استعمار و فریب‌کاری کاشفان اروپایی در گذشته...

تعریف واقعی این است که هر قاب مثل یک نقاشی است؛ واقعاً آن‌قدر زیباست. «ماژلان» یکی از بهترین فیلم‌های تاریخیِ بیوپیکی است که تا به حال دیده‌ام. فیلم کاملاً با قاب‌های ثابت فیلم‌برداری شده، موسیقی حداقلی دارد، فضایی آرام و ساکت ایجاد می‌کند و فیلم‌برداری‌اش به‌طرزی سرشار از سکون و آرامش دلنشین است. لاو دیاز با جسارت جنبه‌های تاریک استعمار و فریب‌کاری کاشفان اروپایی در گذشته را نشان می‌دهد، و تا آن‌جا که می‌دانم (اگر اشتباه نکنم) فیلم با حمایت نهادهایی از پرتغال و اسپانیا ساخته شده است، اما همهٔ این‌ها را با زیباییِ خارق‌العاده‌ای منتقل می‌کند. این فیلم صرفاً بازگویی گذشته نیست؛ بلکه هشداری است که نشان می‌دهد چگونه کاشفان اروپایی در گذشته مردم را شکنجه، استعمار و غارت کردند و کشورهای جنوب‌شرق آسیا را علیه هم قرار دادند. فیلمِ حاضر شاهدی خاموش بر این است که چگونه خشونت و طمع انسانی می‌تواند هنجارها و اخلاق را نابود کند. من هرگز پیش از این به هیچ فیلمی نمرهٔ 1 از 10 نداده بودم تا اینکه این فیلم را دیدم. آن کسانی که با فیلم‌برداری تحت‌تأثیر قرار گرفته‌اند، فریب خورده‌اند. استفاده از نسبت تصویر 4:3، مجموعه نماهای باز ثابتِ تار و مات با برداشت‌های دو تا چهار دقیقه‌ای، دیالوگ و بازیگری حداقلی، فیلم بزرگی نمی‌سازد—به‌ویژه وقتی بی‌دلیل کند است و تقریباً سه ساعت طول می‌کشد. در هفتاد دقیقهٔ اول حتی صورت قهرمان اصلی را هم نمی‌توان دید. نتیجهٔ نهایی، فیلمی مضحک است که خود را به‌عنوان هنر جا می‌زند؛ تقلیدی بی‌استعداد و تنبل از «آگیرره: خشم خدا» اثر ورنر هرتسوگ.