فیلم Society of the Snow 2023

"سوسایتی آو دِ اسنو" بی‌تردید جایگاه خلاقانه‌ی خیره‌کننده‌ی خاویر آنتونو (J. A. Bayona) را به‌عنوان فیلم‌سازی بسیار دست‌کم‌گرفته‌شده تثبیت می‌کند. یکی از باورنکردنی‌ترین و هولناک‌ترین روایت‌های بقا که بازسازی شده، با بازی گروهی واقعاً برجسته، فیلم‌برداری نفس‌گیر که گستره‌های شگفت‌آور اما خطرناکِ منظر را ثبت می‌کند، موسیقی‌ای تأثیرگذار که دل را می‌لرزاند و سکانسِ سقوط هواپیمایی که تا به الآن مثلش را ندیده‌اید. هم‌گرایی این عناصر، یک...

"سوسایتی آو دِ اسنو" بی‌تردید جایگاه خلاقانه‌ی خیره‌کننده‌ی خاویر آنتونو (J. A. Bayona) را به‌عنوان فیلم‌سازی بسیار دست‌کم‌گرفته‌شده تثبیت می‌کند. یکی از باورنکردنی‌ترین و هولناک‌ترین روایت‌های بقا که بازسازی شده، با بازی گروهی واقعاً برجسته، فیلم‌برداری نفس‌گیر که گستره‌های شگفت‌آور اما خطرناکِ منظر را ثبت می‌کند، موسیقی‌ای تأثیرگذار که دل را می‌لرزاند و سکانسِ سقوط هواپیمایی که تا به الآن مثلش را ندیده‌اید. هم‌گرایی این عناصر، یک اثر بقا که به‌ظاهر قابل‌پیش‌بینی است را به تجربه‌ای ملموس و عاطفی تبدیل می‌کند که مخاطب را به تأمل درباره‌ی موضوعاتی چون تاب‌آوری انسانی، باورها و پافشاری وا‌می‌دارد. تماشای آن ضروری است—به‌خصوص اگر امکان پخش در پرده‌ی بزرگ را داشته باشید. امتیاز: A- --- سوسایتی آو دِ اسنو یک درام بقای شگفت‌انگیز و درعین‌حال هولناک است که اراده و آثار تراوما را به‌طرز برجسته‌ای نشان می‌دهد. امتیاز من: 90/100 بر پایه‌ی رویدادهای واقعی و کتابی با همین عنوان، فیلم روایت تیم راگبی اروگوئه‌ای را دنبال می‌کند که هنگام سفر به شیلی، هواپیمایشان در کوه‌های آند سقوط می‌کند. این فیلم درامی دلخراش از ۷۰ روز بقای بازماندگان در دریایی از برف میان مرز آرژانتین و شیلی است. با فیلمنامه‌ای تکان‌دهنده و رخدادهای تراژیک پشت‌سرِ هم، فیلم هرگز طولانیِ ۱۵۰ دقیقه‌ای‌اش را احساس نمی‌کند؛ من فقط تماشاگری درمانده در برابر آنچه بازماندگان تحمل کردند بودم. هرچقدر هم دل‌خراش و دردناک به‌نظر برسد، فیلم به‌خوبی اراده و عزم برای بقا را نشان می‌دهد که تیم اروگوئه‌ای را سرپا نگه داشت. فیلم‌برداری بسیار خوب و قاب‌های زیبای منظره را با نماهای بسته‌ی نزدیک که حسِ خفگی را هم منتقل می‌کنند، متعادل نگه می‌دارد. تدوین دقیق و تیز است و طول درام اذیتم نکرد. خاویر آ. بایونا در تمرکز روی رویداد موفق بوده تا غرق‌شدن در مطالعات شخصیتی؛ کارگردانی او در اوج است. از طراحی صدا که با تغییرات تراژیک به‌خوبی هماهنگ می‌شود هم نباید گذشت. اجراهای جمعی بی‌نظیر و واقع‌گرایانه‌اند. گفتگوها احساسی و دیالوگ‌ها هم خوب نوشته شده‌اند و تأثیری ماندگار می‌گذارند. در مجموع، با زمان پخشِ ۱۴۵ دقیقه، سوسایتی آو دِ اسنو یکی از پراتفاق‌ترین فیلمنامه‌های ژانر است که در لحظاتی نفس‌گیرتان می‌کند. اثرِ شدید، سخت و غافل‌گیرکننده‌ای است که تماشایش جذاب و دلنشین است. درام بقای در بهترین شکلش. انتخاب رسمی اسپانیا برای جوایز اسکار امسال هم به‌نظر کاملاً منطقی می‌آید. --- بفرمایید بخش دیگری از "سوسایتی آو دِ اسنو". یک نمایشان که روی خط‌الراست راه می‌روند، مرا دچار تهوع کرد. زندان طبیعیِ معیوبِ ذهنی کم‌کم خودش را نشان می‌دهد. نماهای نزدیک و شخصی تمرکز را بر شخصیت‌ها نگه می‌دارد، وگرنه توجه پراکنده می‌شد. سکانس سقوط عالی است. آخ... قوزک‌پاهایم! --- فیلمی نسبتاً واقع‌گرایانه درباره‌ی رویداد تراژیک هواپیمای اروگوئه‌ای که در ۱۹۷۲ در آند سقوط کرد؛ تلاش برای بقا و رخدادهای واقعی‌ای را نشان می‌دهد که اتفاق افتادند (از جمله کانیبالیسم به‌عنوان آخرین راه‌حل برای بقا وقتی جست‌وجوها متوقف شد). این فیلم مراسم اختتامیه‌ی هشتادمین جشنواره‌ی بین‌المللی ونیز را بست و به‌عنوان نامزد رسمی اسپانیا برای بهترین فیلم بین‌المللی در نودوششمین دوره‌ی جوایز اسکار انتخاب شد. هواپیما ۴۵ سرنشین و خدمه داشت که شامل ۱۹ عضو تیم راگبی باشگاه اولد کریستیانز به‌همراه خانواده‌ها، هواداران و دوستانشان بود. از نخستین برخورد، ۳۳ نفر زنده ماندند اما به‌دلیل قرار گرفتن در معرض طبیعی، گرسنگی، عفونت و دلایل دیگر، تعداد نهایی به ۱۶ نفر کاهش یافت. این به‌خاطر این بود که دو بازمانده، ناندو پارادو و روبرتو کانِسا، بدون هیچ تجهیز کوهنوردی‌ای به قله‌ی ۴۶۵۰ متری در لبه‌ی غربی یخچال صعود کردند و ده روز پیاده تا شیلی رفتند تا کمک طلب کنند؛ آن‌ها ۶۱ کیلومتر (۳۸ مایل) را طی کردند تا گروه نجات هلی‌کوپتری پیدا شود. در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۲، دو ماه پس از سقوط، همه‌ی ۱۶ بازمانده‌ی باقی‌مانده نجات یافتند. خبر معجزه‌آسای بقای آن‌ها تیتر جهانی شد و به بحث و هیاهویی درباره‌ی مسئله‌ی کانیبالیسم انجامید. کارگردان خاویر آ. بایونا (The Orphanage, The Impossible, A Monster Calls, Jurassic World: Fallen Kingdom) در حین پژوهش برای ساختِ The Impossible، کتاب یکی از بازماندگان را کشف کرد و پس از پایان آن فیلم حق کتاب را خرید؛ بیش از ۱۰۰ ساعت مصاحبه با بازماندگان انجام داد و فیلمبرداری در محل و حتی در سایت واقعی سقوط انجام شد. هزینه‌ی تولید بیش از ۶۰ میلیون یورو اعلام شده است. فیلم‌برداریِ پِدرو لوکِه (Antbellum, Don't Breathe, Blue Beetle, The Girl into the Spider Web) زمخت و واقع‌گرایانه است و جلوه‌های آرایشی و پروتز توسط دیوید مارتی و مونتسه ریبه—برندگان جایزه‌ی اسکار برای Pan's Labyrinth—به‌کار رفته است. در کل، بهترین تصویر از رخدادها را ارائه می‌دهد و از نظر واقع‌نمایی حتی بهتر از فیلم "Alive" است. امتیاز: 8.1/10 — A- --- اگر با "Alive" ایتان هاوک (۱۹۹۳) آشنا باشید، تقریباً کلیت این داستانِ تیم راگبی اروگوئه‌ای را می‌دانید؛ هواپیما بعد از تلاطم شدید سقوط می‌کند و آن‌ها میان آوار در ارتفاعات آند گرفتار می‌شوند. از چهل نفرِ سوار، تنها شانزده نفر باقی ماندند و حالا آن‌ها باید بالاترین درجه‌ی روح تیمی را نشان دهند تا با سرما، گرسنگی، ترس، بهمن‌ها و حتی درگیری با یکدیگر برای بقا بجنگند. خوان بایونا فیلمی واقعاً ناراحت‌کننده ساخته که اجراهای قدرتمندی—به‌ویژه از انزو ووگرینسیک (تورکاتی) و آگوستین پاردلا (ناندو)—برمی‌انگیزد، جایی که مجبورند برف آب‌شده بنوشند و—خب—می‌توانید با قوه‌ی تخیلتان حدس بزنید چگونه مجبور شدند غذا پیدا کنند تا در دمای زیر صفر زنده بمانند در حالی که امید داشتند کمک پیدایشان کند. فیلم‌برداری خالص و بکر است که به‌خوبی خصومتِ این منطقه، سرما و تاریکی را منتقل می‌کند؛ لایهٔ ابر جست‌وجوی هوایی را عملاً غیرممکن می‌کند. آیا برخی باید به‌پایین‌تر بروند تا کمک بیابند یا در جمع ایمن‌ترند؟ این داستان تاریخی است، پس ما می‌دانیم در ۱۹۷۲ چه اتفاقی افتاد—اما حتی این دانستن هم تأثیر زیادی بر افزایش تدریجی حس خطر، خفگی و وحشت و جنبه‌های خوب و بد طبیعت انسانی در مواجهه با بحران ندارد. این بازی جمعی از بازیگران است که روایتی قانع‌کننده و سردکننده از بقا ارائه می‌دهد که توسط تیم پشت‌صحنه هم خوب ساخته شده است. --- ایده‌ی اولیه خوب است اما اجرا قابل‌قبول؛ فیلم انگار رویدادها را نسبتاً وفادارانه بازتاب می‌دهد اما شاید در این مسیر از شتاب روایی یا توسعه‌ی معنادارِ داستان غافل شده است. به‌نظرم اگر ۱۵ تا ۲۵ دقیقه از انتظار در برف فشرده‌تر و خلاصه‌تر شده بود، فیلم خیلی منسجم‌تر می‌شد. مدت‌زمانی که در محبوس بودن سپری شد بخش بزرگی از داستان معجزه‌آسای آن‌ها بود اما فکر نمی‌کنم فیلم کار خیلی موفقی در نمایش این روی پرده انجام داده باشد. مدام می‌پرسیدم «چرا کسی وقتی می‌داند دیگران به‌دنبالشان نیستند، دنبال کمک نمی‌رود؟» و احساس می‌کردم فیلم آن سؤال را نه در عمل و نه در دیالوگ به‌طور کافی پاسخ نداد. توسعه‌ی شخصیت‌ها ناچیز بود و فیلم در بخش میانی به‌وضوح کش‌دار می‌شود بدون دلیل قانع‌کننده‌ای. فیلمی نیست که احتمالاً به‌یاد بیاورم یا توصیه‌اش کنم.