فیلم Inside 2007

فقط یک بیمار روانی می‌تواند چنین چیزی بسازد؛ فیلمی که هیچ پیرنگ منطقی و داستان معمولی‌ای ندارد و صرفاً به یک کشتارگاه خونین تبدیل شده که با صحنه‌های نامتجانس و بی‌معنی همراه است — مثلاً مأموری که یک بازداشتی را با زنجیر می‌برد و او را به خانه‌اش می‌کشاند، آنجا کشتار رخ می‌دهد و برای بدتر کردن اوضاع تفنگی در دستش می‌گذارد، یا دختری که...

فقط یک بیمار روانی می‌تواند چنین چیزی بسازد؛ فیلمی که هیچ پیرنگ منطقی و داستان معمولی‌ای ندارد و صرفاً به یک کشتارگاه خونین تبدیل شده که با صحنه‌های نامتجانس و بی‌معنی همراه است — مثلاً مأموری که یک بازداشتی را با زنجیر می‌برد و او را به خانه‌اش می‌کشاند، آنجا کشتار رخ می‌دهد و برای بدتر کردن اوضاع تفنگی در دستش می‌گذارد، یا دختری که گلویش را پاره می‌کند و با نوار چسب آن را می‌بندد. فقط یک بیمار روانی ممکن است از چنین چیزی خوشش بیاید؛ فیلم عملاً هیچ داستانی ندارد و جز خونِ بی‌وقفه چیز دیگری نیست. می‌دانم ژانر وحشت به خون مربوط است، اما باید پیرنگی وجود داشته باشد. این فیلم پر از خون است که با صحنه‌های غیرواقعی و بی‌معنی درهم‌تنیده شده است. قطعاً یکی از بدترین فیلم‌های وحشتناک است که دیده‌ام، هرچند شاید برخی خوششان بیاید. نمی‌توانم قبول کنم تنها نقد دربارهٔ فیلم Inside منفی باشد. Inside یک فیلم وحشت درخشان است و بهترین نمونهٔ افراط‌گرایی سینمای فرانسه است که می‌توان یافت. نویسندگان نابغه‌اند؛ آن‌ها حضور مهاجمِ خارجیِ یک بارداری ناخواسته را با بیزاری و ناراحتی‌ای که از ورود یک متجاوز به خانه‌تان ایجاد می‌شود، در برابر هم قرار داده‌اند. حتی عنوان فیلم، Inside، این ایده را بازتاب می‌دهد و هم به درون بدن و هم به درون خانه اشاره دارد. فیلم سرشار از صحنه‌های خشونت‌آمیز و خونین است و موضوعات زیادی برای تأمل پیش می‌گذارد.