فیلم Firestarter 2022

او شاید با تی‌شرت سفید خوب به نظر بیاید، اما هر چه زک اِفرون پیرتر می‌شود بیشتر شبیه یک آدم‌ربات به نظر می‌رسد. وقتی جوان‌تر بود جذابیتی داشت؛ حالا طوری نشان می‌دهد که زندگی‌اش فقط شامل باشگاه، رسیدگی به ظاهر و نوشیدن یک شیک کیلوی مانده است! بازی او کم‌رمق است و فریادهای دخترک بازیگرِ توانمند ریان کیرا آرمسترانگ (که نقش چارلی را دارد) هم...

او شاید با تی‌شرت سفید خوب به نظر بیاید، اما هر چه زک اِفرون پیرتر می‌شود بیشتر شبیه یک آدم‌ربات به نظر می‌رسد. وقتی جوان‌تر بود جذابیتی داشت؛ حالا طوری نشان می‌دهد که زندگی‌اش فقط شامل باشگاه، رسیدگی به ظاهر و نوشیدن یک شیک کیلوی مانده است! بازی او کم‌رمق است و فریادهای دخترک بازیگرِ توانمند ریان کیرا آرمسترانگ (که نقش چارلی را دارد) هم کمکی نمی‌کند. حاصل یک اقتباس بسیار معمولی از داستان نسبتاً سطحی استیون کینگ است که تمرکزش بیش از همه روی جلوه‌های آتش‌بازی است و چیز کمی غیر از آن ارائه می‌دهد. داستان هم این‌طور است: دخترک وقتی تحت استرس یا عصبانی می‌شود می‌تواند باعث انفجارها شود؛ پدرش توانایی کنترل دیگران را دارد طوری که در این فرایند چشمانش خون‌ریزی می‌کند؛ و مادرش—سیدنی لمون—هم یک ویژگی خاص دارد که یادم نیست چه بود. دانشمندانی که این خانواده را تقویت کرده‌اند دنبالشان هستند و همه چیز به این بستگی دارد که چه کسی پیروز می‌شود. اگر تا نیم ساعت اول هنوز به فیلم اهمیت می‌دادید شاید این موضوع مهم بود، اما من دیگر علاقه‌مندی‌ام را از دست دادم. برای فیلمی درباره آتش‌سوزی، متأسفانه همه‌چیز یک خنثی‌کاری ناامیدکننده است. یک بازسازی بی‌هدف دیگر؛ هرچند نسخهٔ ۱۹۸۴ هم آن‌قدرها خوب نبود. چیز وحشتناکی در کار نیست اما هیچ نکتهٔ خاصی هم ندارد. بازی‌ها یکنواخت‌اند و حتی جلوه‌های آتش‌بازی هم چندان چشمگیر نبودند. در کل قابل تماشا است اما چیز قابل‌توجهی را از دست نمی‌دهید. امتیاز: 2.25/5 فارغ از انتظارم برای شگفت‌زده شدن، انتظارم برای خسته نشدن هم وجود داشت—اما این فیلم کاملاً بی‌اثر بود. من طرفدار فیلم‌های بلوم‌هاوس هستم و برداشت تازه‌شان از «مرد نامرئی» انتظاراتم را بالا برده بود؛ متأسفانه این‌جا فیلم بیشتر حسِ مستقیم پخش‌شدن در سرویس‌های استریم را می‌دهد. شبیه فیلم «پوش» (2009) است، اما خیلی متوسط‌تر. این را به فهرستِ فیلم‌های قابل‌قبولِ اقتباس‌شده از رمان‌های استیون کینگ اضافه کنید؛ فهرستی که نگران‌کننده بزرگ می‌شود. کمی کلیشه‌ای اما دلگرم‌کننده — این یک داستان معمولی پیدایش اَبَرقهرمان است که دربارهٔ یادگیری مسئولیت‌پذیری است. برخلاف بیشتر آثار، برایم تا حدی شیرین و کمی متفاوت از بقیه ژانر به‌نظر آمدند. رویکرد واقع‌گرایانه‌تری اتخاذ کرده‌اند و با تمرکز بر «بلوغِ دخترک» و نشان‌دادن سختی‌ها از طریق نشانه‌های بصری، این تفاوت را نشان داده‌اند.