فیلم 28 Days Later… 2002

اسپویل ملایم: داستان با ورود فعالان ضد‌آزمایشگاه به مرکز تحقیقات میمون‌ها در کمبریج آغاز می‌شود. آن‌ها درباره‌ی تزریق سرمی به‌نام «خشم» هشدار می‌شنوند که بسیار واگیردار است، اما با باز کردن قفس یکی از شامپانزه‌ها، او را گاز می‌گیرند و ویروس سریعاً منتشر می‌شود. پس از بیست‌و‌هشت روز، «جیم» (سیلیان مورفی) از کما بیدار می‌شود و می‌یابد لندن خالی از سکنه و سرشار از انسان‌های مبتلا...

اسپویل ملایم: داستان با ورود فعالان ضد‌آزمایشگاه به مرکز تحقیقات میمون‌ها در کمبریج آغاز می‌شود. آن‌ها درباره‌ی تزریق سرمی به‌نام «خشم» هشدار می‌شنوند که بسیار واگیردار است، اما با باز کردن قفس یکی از شامپانزه‌ها، او را گاز می‌گیرند و ویروس سریعاً منتشر می‌شود. پس از بیست‌و‌هشت روز، «جیم» (سیلیان مورفی) از کما بیدار می‌شود و می‌یابد لندن خالی از سکنه و سرشار از انسان‌های مبتلا به خشم شده است. برانگیختگی و طراوتِ فیلم در این است که هرچند مدیون آثار کلاسیک زامبی و نویسندگان ژانر است، اما حس تازگی و هیجان خود را حفظ می‌کند. کارگردانی دنی بویل و فیلمنامهٔ الکس گارلند به‌همراه تصویربرداری آنتونی دود مانتل و موسیقی جان مورفی، تصویری زمینی و باورپذیر از بازماندگان ارائه می‌دهند؛ آدم‌هایی عادی، پر از نقص که هیچ شباهتی به قهرمانان کلیشه‌ای هالیوودی ندارند. استفادهٔ گسترده از دوربین‌های دیجیتال دستی و حداقلی بودن جلوه‌های بصری، به ایجاد حس واقعیِ رهاشده و خلأ در لندن کمک می‌کند. یکی از نوآوری‌های مهم فیلم معرفیِ جمعی از «مبتلایان» سریع‌التحرک است که ترس و فشار تنش را به‌طرز قابل توجهی افزایش می‌دهد. همچنین فیلم از معدود آثار است که توضیح مستقیمی دربارهٔ منشاء طاعون ارائه می‌دهد و در برخی سکانس‌ها آلوده‌شدن را به‌سرعت و در عرض ثانیه نشان می‌دهد. فضای تصویری خالی از جمعیتِ لندن و سادگی اما مؤثرِ موسیقی، به خلق لحظات فراموش‌نشدنی کمک کرده است. پایان‌بندی فیلم – خونین، پرهیجان و بی‌وقفه – از نظر انرژی و ترس‌آفرینی یکی از نقاط قوت بزرگ اثر است. بازیگران (سیلیان مورفی، نومی هریس، برندان گلیسون و کریستوفر اکلستون) انتخاب خوبی هستند؛ مورفی در نقش «جیم» عملکردی محکم و کمتر پرهیجان اما مؤثر دارد و هریس و گلیسون نیز بارِ دراماتیک نقش‌هایشان را به‌خوبی به‌دوش می‌کشند. اکلستون نیز در نقشِ فرمانده‌ای نظامی تهدیدآمیز ظاهر می‌شود و به حس خطر فیلم کمک می‌کند. موسیقی فیلم از نقاط قوت است و گاهی قدرت بالابردن صحنه‌ها را هم‌سنگ آثار کلاسیک جان کارپنتر دارد. از جنبه‌های منفی می‌توان به چند نامحتمل بودنِ داستان در جاهایی اشاره کرد، اما وقتی موجودات آلوده با سرعت بالا ظاهر می‌شوند و تنش فیلم پیوسته است، کمتر فرصتِ ایرادگیری باقی می‌ماند. همچنین فیلم با بودجهٔ کم و در روزهای ابتدایی سینمای دیجیتال ساخته شده و از نظر کیفیت تصویری روی تلویزیون‌های بزرگِ مدرن چیزی از وضوح و شفافیت آثار HD/4K کم دارد؛ ظاهر «زبر» و گاهی شبیه دوربین‌ارزان از معایب فنی به‌شمار می‌آید. در بخش نگارش هم گاهی در میانهٔ فیلم ضعف‌هایی دیده می‌شود، اما در مجموع اتمسفر، بازی‌ها و پایان‌بندی این کاستی‌ها را جبران می‌کنند. 28 Days Later فیلمی است که ژانر زامبی را تازه کرد، با معرفیِ ایده‌هایی چون حرکت سریعِ مبتلایان و انتقال فوریِ آلودگی، و تصویری تأثیرگذار از فروپاشی اجتماعی و بقا. فیلم کاملاً بریتانیایی است از نظر حس و حال، اما جهانی و تأثیرگذار شده است. اگرچه در زمان نمایش باعث سیل آثار مشابه شد که بعدها خسته‌کننده شد، خودِ این فیلم هنوز هم اثری قوی و تماشایی است. جمع‌بندی: فیلمی پرانرژی، ترسناک و تأثیرگذار با بازی‌ها و موسیقیِ قابل توجه که علی‌رغم برخی ضعف‌ها و کیفیت تصویریِ دوره‌محور، یکی از آثار برجستهٔ ژانر است. نمرهٔ تقریبی: حدود 8/10.