فیلم I Am Legend 2007

اوو، این یکی واقعاً دلخورکننده است. یعنی باید از ویل اسمیت یاد کرد — شاید در ۲۰۲۲ رفتارهایی ناپخته از خودش نشان داد، اما در این فیلم هنوز هم فوق‌العاده جذاب بود. مشکل این است که فیلم آن چیزی که باید می‌بود نیست. مادهٔ خام (رمان ریچارد میثیسن) واقعاً عالی بود؛ کتاب نوعی شاهکار فلسفی بود که فقط و فقط در قالب علمی-تخیلی می‌توانست آن...

اوو، این یکی واقعاً دلخورکننده است. یعنی باید از ویل اسمیت یاد کرد — شاید در ۲۰۲۲ رفتارهایی ناپخته از خودش نشان داد، اما در این فیلم هنوز هم فوق‌العاده جذاب بود. مشکل این است که فیلم آن چیزی که باید می‌بود نیست. مادهٔ خام (رمان ریچارد میثیسن) واقعاً عالی بود؛ کتاب نوعی شاهکار فلسفی بود که فقط و فقط در قالب علمی-تخیلی می‌توانست آن بررسی‌ها و تأملات را بیان کند. آن رمان چیزی را بررسی می‌کرد و سپس آن تحلیل را تبدیل به یک داستان می‌کرد — دقیقاً همان کاری که علمی‌تخیلی باید انجام دهد. اما «من افسانه‌ام» بیشتر به نمایش ویل اسمیت و جلوه‌های ویژه و هیولاها پرداخت و آن تأملات فلسفی که رمان را بزرگ کرده بودند، قربانی شدند. این فیلم می‌توانست تبدیل به اثری شود که هنوز درباره‌اش حرف می‌زنند، نه چیزی که مردم فراموشش کنند. «من افسانه‌ام» فیلمی معمولی از ژانر اکشن-علمی‌تخیلی نیست، بلکه داستانی عمیق‌تر و عالی است که روی مردی تنها و بهایی که برای نجات بشر می‌پردازد تمرکز دارد. داستان فیلم دربارهٔ بازمانده‌ای منزوی است که هنوز تلاش می‌کند درمانی برای همه‌گیری پیدا کند که جهان را به موجودات دیوانه و جهش‌یافته تبدیل کرده است. مقیاس و فیلم‌برداری فیلم چشم‌گیر است؛ نماهای گسترده‌ای از طبیعت که آرام‌آرام نیویورک را پس می‌گیرد. اجرای ویل اسمیت بار فیلم را به دوش می‌کشد (و چاره‌ای هم نیست چون بیشتر وقت‌ها تنهاست). احساسات و ایمان او به‌خوبی هزینهٔ انزوا و فرسایش سال‌ها رنج را منتقل می‌کند. مدت‌ها پیش از جان ویک که با سگش شناخته می‌شود، رابرت نویل (ویل اسمیت) در «من افسانه‌ام» سگش را داشت و رابطهٔ این دو در سراسر فیلم دل را قلقلک می‌دهد. فیلم لحظات پرتنش و ترسناک، سکانس‌های اکشن خوب و درامی روان‌شناختی دارد. همچنین از ارجاعات مذهبی در فیلم خوشم آمد. من فقط دو عیب در این فیلم می‌بینم: ۱) جلوه‌های CGI امروز تاریخ‌گذشته و ناامیدکننده به‌نظر می‌رسند، هرچند هنگام انتشار فیلم آن‌قدرها هم بد نبودند. ۲) پایان سینمایی قابل قبول است، اما اگر امکان تماشای پایان جایگزین را دارید، حتماً ببینید — خیلی بهتر است و برخی سوراخ‌های داستانی قبلی را پر می‌کند (فکر می‌کنم پایان جایگزین احتمالاً پایان اصلی کار بوده). در کل «من افسانه‌ام» داستان فوق‌العاده‌ای از بقا و شکستن امید و ذهن یک بازمانده است. اجرای درخشان ویل اسمیت این فیلم را به یکی از آثار خوب ژانر پساتحولی تبدیل کرده است. فیلم عالیه! نشون می‌ده زندگی چه‌طور می‌شه اگر آخرین آدم روی زمین باشی. مشکل اصلی هم مبارزه با شرّی هست که همه‌چیز رو تسخیر کرده. خیلی جالبه که وقتی این فیلم‌ها رو دوباره نگاه می‌کنی چه بازیگرانی سر و کله‌شون پیدا می‌شه! در کل از این یکی ناامید شدم؛ برای ستارهٔ بزرگی مثل ویل اسمیت خیلی کند بود. باورم نمی‌شه دارم پشت سر هم فیلم زامبی تماشا می‌کنم (برنامه‌ریزی‌شده نبود). با این حال ایده‌های متفاوت خوب بود. ایدهٔ اینکه موجودات فقط در تاریکی بیرون میان جذاب بود، اما در همان حد هم موند — واقعاً کم‌جان و ضعیف.