فیلم Cargo 2017

کمی از این فیلم ناامید شدم. چند سال پیش کوتاه فوق‌العاده‌ای را که مبنای این فیلم بود دیده بودم؛ آن کوتاه در ۷ دقیقه بیشتر از نسخهٔ ۱۰۵ دقیقه‌ای تأثیر می‌گذاشت. همه خوب کارشان را انجام داده‌اند؛ بازی‌ها یک‌دست و خوب است، فیلم‌برداری و فضاسازی عالی‌اند. مشکل این است که داستان خیلی نازک است و عمق ندارد. چند ایدهٔ جالب وجود دارد—خط زمانی ۴۸ ساعتهٔ عفونت،...

کمی از این فیلم ناامید شدم. چند سال پیش کوتاه فوق‌العاده‌ای را که مبنای این فیلم بود دیده بودم؛ آن کوتاه در ۷ دقیقه بیشتر از نسخهٔ ۱۰۵ دقیقه‌ای تأثیر می‌گذاشت. همه خوب کارشان را انجام داده‌اند؛ بازی‌ها یک‌دست و خوب است، فیلم‌برداری و فضاسازی عالی‌اند. مشکل این است که داستان خیلی نازک است و عمق ندارد. چند ایدهٔ جالب وجود دارد—خط زمانی ۴۸ ساعتهٔ عفونت، دستبندهایی که شمارش معکوس ۴۸ ساعت را نشان می‌دهند—اما کش‌وقوس‌های داستانی تحمیلی و در نهایت غیرضروری به‌نظر می‌رسند. همه چیز می‌توانست و شاید باید در زمان بسیار کوتاه‌تری جمع‌وجور می‌شد؛ همان چیزی که فیلم کوتاه از آن سود برد. در مجموع فیلم قابل‌قبول بود، اما با توجه به منبع، باید شگفت‌انگیز می‌بود. ۶/۱۰ --- تا حدی امیدوار بودم فیلم بهتر باشد، اما فیلم بدی نیست. Cargo دقیقاً مثل بقیهٔ آثار زامبی‌ای نیست، پس اگر توقع‌تان زیاد نباشد نکات قابل‌توجهی دارد. نمرهٔ نهایی: ۲/۵ (دو و نیم ستاره) — چیزهای زیادی داشت که برایم جذاب بود، اما به‌عنوان یک کل چندان جواب نداد. --- تماشای بدی نبود؛ شاید دوباره ببینمش، و برای طرفداران فیلم‌های بقا/زامبی قابل توصیه است. من طرفدار سرسخت مارتین فریمن نیستم، اما او بازیگر قابل‌قبلی است و در این فیلم حضور زیادی دارد. آنتونی هیز نقش منفی را خوب بازی می‌کند، اما کارن پیستوريوس جز «زیبایی» چیز زیادی برای انجام دادن ندارد. سوزی پورتر و سیمون لاندرز اجراهای بسیار خوبی دارند، اما به‌طرز آزاردهنده‌ای کم‌کار شده‌اند، شاید چون نقش‌ها تا حدی با هم ترکیب شده‌اند. احساس می‌شود بازیگران در بسیاری از صحنه‌ها واقعاً با فیلم همراه نبوده‌اند؛ آن‌ها حضور دارند و دیالوگ‌هایشان را می‌گویند، اما صحنه‌های بزرگ و تأثیرگذار کم است. راستش فیلم کشدار است: نه تنها با اثر انزوا در گستره‌های وسیع طبیعت روبه‌رو هستیم، بلکه وقتی به مقصد می‌رسند هم اتفاق خاصی نمی‌افتد و آن‌ها عملاً کار چندانی انجام نمی‌دهند. با وجود اینکه یکی از شخصیت‌های اصلی نوزاد است، دیالوگ زیادی ردوبدل نمی‌شود و برخوردهای کلیدی به لحظات فلسفی سنگین بدل می‌شوند که بیش از اندازه روی حقوق بشر متمرکز است. مسئله این نیست که فیلم «بد» باشد—من در نهایت داستان بازمانده را دوست دارم—بلکه بیشتر احساس خلأ می‌دهد. می‌توان این داستان را به‌صورت یک اپیزود کوتاه و متمرکز بهتر روایت کرد؛ در اینجا اما به‌نظر می‌رسد صرفاً برای پر کردن زمان اجرا شده است.