فیلم Bullets Over Broadway 1994

با اینکه «شِین» (جان کوزاک) شور و شوق آشکاری دارد، نمی‌تواند تهیه‌کننده (جک واردن) را قانع کند تا پول لازم برای اجرای نمایش جدیدش را فراهم کند. تقاضایی برای آن وجود ندارد، خصوصاً که دو اثر قبلی‌اش هم موفقیت چشمگیری نداشتند. سپس فرصتی پیش می‌آید—با قید و بند. قرار است کل هزینه تأمین شود اگر او قبول کند «اولیو» (جنیفر تیلی) را در نمایش بازی...

با اینکه «شِین» (جان کوزاک) شور و شوق آشکاری دارد، نمی‌تواند تهیه‌کننده (جک واردن) را قانع کند تا پول لازم برای اجرای نمایش جدیدش را فراهم کند. تقاضایی برای آن وجود ندارد، خصوصاً که دو اثر قبلی‌اش هم موفقیت چشمگیری نداشتند. سپس فرصتی پیش می‌آید—با قید و بند. قرار است کل هزینه تأمین شود اگر او قبول کند «اولیو» (جنیفر تیلی) را در نمایش بازی دهد. مشکل؟ او اصلاً هنرپیشه قابلی نیست و صدای جیغ‌مانندی دارد که یادآور ستاره‌های سینمای صامت است! دوست‌پسرش «نیک» (جو ویتِرِلی) سلطان محلی است، پس انتخاب روشن است: یا او را بازی بده یا خبری از پول نیست. «هلن» (دیان ویست) که ذاتاً تئاتر را مقدس می‌شمرد، از این تصمیم به‌شدت ناخشنود می‌شود؛ شِین ترجیح می‌دهد به نفع هنر از اخلاقش چشم‌پوشی کند و آنچه پس از آن رخ می‌دهد، چشم‌اندازی از بازیگران تئاتر، جانیان، آماتورها و جنجال‌های خلق‌وخوی مختلف است که تلاش می‌کنند نمایش را روی صحنه ببرند. برای اطمینان از امنیتِ اولیو، دوست‌پسرش مأموری به نام «چیچ» (چَز پالمینتری) را فرستاده؛ رویکرد بی‌تعارف و جدی او در ابتدا با کارگردان برخورد دارد، اما رفته‌رفته شِین درمی‌یابد که چیچ توانایی نوشتن دارد و نوعی همکاری شکل می‌گیرد که برخلاف همه احتمالات شاید به نمایش فرصتی برای موفقیت بدهد. دیان ویست در نقش زنی که ترکیبی از استرایسند و نورما دسْموند را به نمایش می‌گذارد، در بهترین حالت خود است—نمادی از آن نسل ستاره‌های سینما که واقعاً به ماشین تبلیغاتی خود ایمان داشتند. کوزاک و پالمینتری نیز بازی‌های قابل‌قبولی ارائه می‌دهند و تیلی با نقش‌آفرینی پرانرژی (هرچند گاهی آزاردهنده)‌اش، نقشِ شریک کم‌هوشِ یک خلافکار را به‌خوبی ایفا می‌کند. فیلم گاهی بسیار خنده‌دار است، به‌ویژه اگر تاکنون در تئاتر کار کرده باشید، و در نود دقیقه‌ای که از نفس نمی‌افتد حجم قابل‌توجهی سرگرمی و کنایه به آن صنعت می‌گنجاند. این یکی از ایده‌های نسبتاً بکر وودی آلن است که او را از قالب همیشگی مردِ نوروزی و دلهره‌مند خارج می‌کند؛ فیلم با سبک و سیاقی منسجم ساخته شده و تماشایش ارزش دارد.