فیلم Jennifer’s Body 2009

«PMS واقعی نیست، نی‌دی؛ این را رسانه‌های تحت سلطهٔ مردان اختراع کردند تا ما را دیوانه نشان دهند.» «جنیفرز بادی» را کارین کساما کارگردانی و دیابلور کودی نوشته است. در این فیلم مگان فاکس، آماندا سیفرید، جانی سیمونز، جی.کی. سیمونز، اندی سداریس و آدام برودی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از استفن بارتون و تئودور شاپیرو است و فیلم‌برداری را م. دیوید مولن برعهده دارد....

«PMS واقعی نیست، نی‌دی؛ این را رسانه‌های تحت سلطهٔ مردان اختراع کردند تا ما را دیوانه نشان دهند.» «جنیفرز بادی» را کارین کساما کارگردانی و دیابلور کودی نوشته است. در این فیلم مگان فاکس، آماندا سیفرید، جانی سیمونز، جی.کی. سیمونز، اندی سداریس و آدام برودی بازی می‌کنند. موسیقی اثر از استفن بارتون و تئودور شاپیرو است و فیلم‌برداری را م. دیوید مولن برعهده دارد. داستان دربارهٔ جنیفر (فاکس)، تک‌رقص‌کن دبیرستانی است که توسط شیطانی تسخیر می‌شود و شروع به خوردن پسران مدرسه می‌کند؛ نی‌دی (سیفرید) دوست ساده و صمیمی اوست که سعی می‌کند جلویش را بگیرد. متأسفانه حضور زنان در نقش‌های کارگردان یا فیلمنامه‌نویس در ژانر وحشت کم است، و همکاری کساما و کودی تأثیر چندانی در این زمینه نگذاشته است. نیتِ فیلم از ابتدا قابل احترام به نظر می‌رسید: تلاش برای ترکیب کمدیِ فرهنگ پاپ با وحشت شیطانی، در بستر مخاطرات تجربه‌های جنسی در دبیرستان. اما محصول نهایی کاملاً بی‌رمق است. نه خنده‌دار است، نه خونین و نه ترسناک؛ با جلوه‌های بصری نه‌چندان قوی، فیلم هنگام تلاش برای پوشش دادن چندین موضوع متفاوت دچار سردرگمی می‌شود. فضای دبیرستانی سطحی و تنبل است، کساما نتوانسته تعلیق بسازد و نویسندگی کودی ضربات احساسی لازم را ندارد. بازیگران خوب‌اند، بعضی شوخی‌ها خنده‌دار از کار درآمده و فیلم اغلب جنسی است، و موسیقی هم سرحال است؛ اما در مجموع کار بسیار درهم و بیش‌ازحد محافظه‌کارِ استودیوئی جلوه می‌کند. امتیاز: 5/10 بازبینیِ دوبارهٔ «جنیفرز بادی» یادآور دلایلی است که بار اول این فیلم تا این حد در ذهنم ماندگار شد. روایت آغازین همراه با سکانس «قبل و بعد» شیوهٔ درخشانی برای معرفی شخصیت‌ها و تعیین لحن فیلم بود؛ تعادل خوبی میان تهدیدآمیز و عجیب برقرار می‌کند و تماشاگر را وارد دنیای تاریک و منحرفِ Devil’s Kettle می‌سازد. شیمی میان مگان فاکس و آماندا سیفرید از نقاط قوت فیلم است. تعاملشان در نقش‌های جنیفر و نی‌دی واقعی به‌نظر می‌رسد، پرتنش و لایه‌لایه است. مگان فاکس که اغلب بابت دامنهٔ احساسی‌اش نقد می‌شود، در این نقش چیز بیشتری ارائه می‌دهد؛ جذابیت خطرناکِ جنیفر و ناامنی‌های پنهان او را طوری به تصویر می‌کشد که هم تهدیدآمیز و هم وسوسه‌انگیز است. باید اعتراف کرد که کاریزما و حضور صحنه‌ای فاکس در این فیلم فوق‌العاده است. از نکات مثبت دیگر این است که فیلم چیزهایی بیشتر از ظاهرِ سطحی‌اش دارد. بله، دربارهٔ رهبر تشویق‌کنندگان تسخیرشده‌ای است که پسرها را می‌خورد، اما در لایه‌های زیرین دربارهٔ دوستی، حسادت و نحوهٔ دست‌کم گرفته یا بهره‌برداری شدن از زنان هم صحبت می‌کند. اگر به فیلم دقیق‌تر فکر کنید، معانی عمیق‌تری در آن می‌یابید. از نظر تولید هم کار در مجموع خوب است؛ لوکیشن‌ها مناسب انتخاب شده‌اند و فیلم‌برداری با جزئیاتی مثل تغییرات ظریف دید با شات‌های دستی و نماهای نزدیک همراه است که بدون آنکه چرب‌زبانی کند به افزایش تنش کمک می‌کند. برای من «جنیفرز بادی» از آن فیلم‌هایی است که به‌خوبی کار می‌کند: سرگرم‌کننده، با بازی‌های خوب و با این توانایی که بیشتر از آنچه از یک کمدی-وحشت انتظار دارید، شما را به فکر وا دارد. هرچند بی‌نقص نیست، اما قطعاً ارزش بازدید دوباره را دارد — و مگان فاکس در این فیلم درخشان ظاهر شده است.