فیلم Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan 2006

اگر حتی کمی به حساسیت‌های سیاسی پایبندید، این فیلم مناسب شما نیست. فیلم به شکل خام و سرگرم‌کننده‌ای به تقریباً همه کلیشه‌های شناخته‌شده می‌پردازد و با تندی جمعیت ایالات متحده را به سخره می‌گیرد. بورات مجری تلویزیون محلی در قزاقستان است که تصمیم می‌گیرد به آمریکا برود و پاملا اندرسون را ببیند. او با کارگردانش آزامات (کن داویتیان) به مسیری پیچ‌درپیچ به سمت نیویورک می‌رود...

اگر حتی کمی به حساسیت‌های سیاسی پایبندید، این فیلم مناسب شما نیست. فیلم به شکل خام و سرگرم‌کننده‌ای به تقریباً همه کلیشه‌های شناخته‌شده می‌پردازد و با تندی جمعیت ایالات متحده را به سخره می‌گیرد. بورات مجری تلویزیون محلی در قزاقستان است که تصمیم می‌گیرد به آمریکا برود و پاملا اندرسون را ببیند. او با کارگردانش آزامات (کن داویتیان) به مسیری پیچ‌درپیچ به سمت نیویورک می‌رود و وقتی متوجه می‌شود آسانسور هتل اصلاً اتاق او نیست، راه می‌افتند. او مردی خون‌گرم است که می‌خواهد با هر کسی که می‌بیند سلام و دست بدهد و حتی بوسه‌ای رد و بدل کند. طبیعتاً این رفتار واکنش‌های ناخوشایندی به دنبال دارد، پس او و رفیقش یک ون بستنی قدیمی می‌خرند و سفری در سراسر کشور ترتیب می‌دهند و در نهایت به کالیفرنیا می‌رسند. در مسیر با کابوی‌ها، مبلغین مسیحی، همجنس‌گرایان، کارشناسان آداب معاشرت روبه‌رو شده و حتی وارد کشتی نیمه‌عریان می‌شود — اما آیا به معشوقه‌اش می‌رسد؟ شاید کمی ناعادلانه باشد اگر فیلم را صرفاً ضدآمریکایی بخوانیم. اگر به اعماق بسیاری از کشورهای پهناور سفر کنید، جایی که روابط اجتماعی بسته و کلیشه‌ای‌اند و آهنگ‌هایی مثل «Duelling Banjos» مرتباً در مکان‌های محلی پخش می‌شوند، احتمالاً واکنش‌های مشابهی می‌بینید؛ اما برخی از افرادی که او در مسیر ملاقات می‌کند چنان نادان و احمقانه‌اند که اغراق‌آمیز به نظر می‌رسد. تحقیرهایی که بخشی از مردم نسبت به او نشان می‌دهند، بی‌ادبی و خشونتی که با آن مواجه می‌شود و ریاکاری‌های طنزآمیز، میزبانان او را در هیچ مقطعی در نور خوبی قرار نمی‌دهد. البته خودِ بورات هم آدمی زننده است: دیدگاه‌های ضدیهودی، برخورد بی‌پروا با سکس خشن و تلاش‌های دست‌پاچه‌اش در زبان انگلیسی نیز کلیشه‌ای از شرق اروپا را تقویت می‌کند — چیزی که می‌توان تا حدی به دهه‌ها اشغال شوروی نسبت داد. اما عذر کسانی در تگزاس چه می‌شود که عقلشان فقط کمی از گاوهایشان فراتر است؟ در برخی لحظات فیلم اغراق‌آمیز است و شوخی‌ها گاهی کمی تکراری می‌شوند، اما شخصیت ساخته‌شده توسط ساشا بارون کوهن وجهی تأمل‌برانگیز دارد که با طنزی گزنده و در عین حال تأثیرگذار، نور انتقادی بر میهن‌پرستی افراطی و ملی‌گرایی می‌تاباند. شاید بهتر باشد او را به‌عنوان بازرس راستی‌آزمایی در کاخ سفید به‌کار بگیرند؟