فیلم The Snowtown Murders 2011

فیلم‌های ترسناک معمولاً اصلاً به دلم نمی‌نشینند. فقط وقتی عناصر خیلی قوی—مثل خون، جلوه‌های خشونت‌آمیز، ترس‌های ناگهانی، شکنجه یا مثله‌شدن—داشته باشند، ممکن است تأثیری روی من بگذارند. اشتباه برداشت نکنید؛ مقاله‌ای که اخیراً درباره زنی خواندم که در جریان جراحی ستون فقرات عصب سیاتیکش قطع شده بود، واقعاً مرا تکان داد. نمی‌توانم دقیقاً بگویم علتش چیست؛ معمولاً چیزهای به‌ظاهر پیش‌پاافتاده‌ای در ذهنم می‌ماند که...

فیلم‌های ترسناک معمولاً اصلاً به دلم نمی‌نشینند. فقط وقتی عناصر خیلی قوی—مثل خون، جلوه‌های خشونت‌آمیز، ترس‌های ناگهانی، شکنجه یا مثله‌شدن—داشته باشند، ممکن است تأثیری روی من بگذارند. اشتباه برداشت نکنید؛ مقاله‌ای که اخیراً درباره زنی خواندم که در جریان جراحی ستون فقرات عصب سیاتیکش قطع شده بود، واقعاً مرا تکان داد. نمی‌توانم دقیقاً بگویم علتش چیست؛ معمولاً چیزهای به‌ظاهر پیش‌پاافتاده‌ای در ذهنم می‌ماند که هرچقدر هم تلاش کنم رهایم نمی‌کنند. کار در حوزه پزشکی و به‌ویژه تجربهٔ حضور در بخش‌های امنیتی روان‌پزشکی به من آموخته که هیچ‌چیز به‌اندازهٔ آنچه یک انسان می‌تواند بر سر انسان دیگری بیاورد، ترسناک نیست. وقتی «اسنو‌تاون» (Snowtown) را اولین‌بار دیدم، حس واقع‌گرایی‌اش کامل بود. با پیش رفتن وقایع، تصور گرفتار شدن در چنین موقعیتی اصلاً سخت نبود و قبل از اینکه حتی بفهمی، خودت را در وضعیتِ بدون راه فراری می‌یافتی که هرچه جلوتر می‌رفتی عمیق‌تر می‌شدی. نمی‌دانم تماشاگران آمریکا هم همین‌طور می‌توانند ارتباط برقرار کنند یا شاید ما در کودکی چیز زیادی نداشتیم؛ وقتی ناگهان کسی کمی توجه نشان می‌داد، مفهوم «پرورش» یا grooming اصلاً به چشممان نمی‌آمد. بعد متوجه می‌شوی که برای دست‌کم یک کودک این کابوس همه‌چیز بوده و دیگر شانس بیدار شدن نداشته است. بعد از آن، همهٔ گزارش‌ها و مقالات را می‌خوانی تا خودت را در پرونده غرق کنی. سیزده سال بعد، انگار هر لحظهٔ دردناک آن پرونده را دوباره زندگی کرده‌ام؛ هیچ راه فراری نیست. دلت می‌خواهد همه‌چیز را بشویی—تمام عرق، خون و کثیفی—اما دیگر هرگز نمی‌توانی دوباره در وان حمام آرام شوی. راستش را بخواهید، من واقعاً وان حمام را برداشتم. واقعاً تکان‌دهنده بود.