فیلم The Personal History of David Copperfield 2019

بر پایه رمان چارلز دیکنز، The Personal History of David Copperfield اولین فیلمِ آرمندو یانوچی بود که دیدم. پیش از تماشا اطلاعات زیادی درباره‌اش نداشتم جز بازیگران درخشانش. من طرفدار بزرگیِ آثار زندگینامه‌ای نیستم؛ معمولاً آنها بیش از حد گرفتار فرمول‌های ژانرند و اگر زندگی قهرمان برایم حتی اندکی سرگرم‌کننده نباشد، کل فیلم فرو می‌پاشد. خوشبختانه این اقتباس یانوچی چنین نبود؛ یکی از خوشایندترین غافلگیری‌های...

بر پایه رمان چارلز دیکنز، The Personal History of David Copperfield اولین فیلمِ آرمندو یانوچی بود که دیدم. پیش از تماشا اطلاعات زیادی درباره‌اش نداشتم جز بازیگران درخشانش. من طرفدار بزرگیِ آثار زندگینامه‌ای نیستم؛ معمولاً آنها بیش از حد گرفتار فرمول‌های ژانرند و اگر زندگی قهرمان برایم حتی اندکی سرگرم‌کننده نباشد، کل فیلم فرو می‌پاشد. خوشبختانه این اقتباس یانوچی چنین نبود؛ یکی از خوشایندترین غافلگیری‌های سال بود و فیلم را با لبخندی بزرگ تمام کردم. زندگی دیوید کاپرفیلد به‌طرز فریبنده‌ای سرگرم‌کننده، اصیل و دل‌گرم‌کننده نمایش داده می‌شود، در حالی که همواره سبک و سبکیِ خاصِ سبُکی در روایت حفظ می‌شود. حتی از بدترین موقعیت‌ها هم چیزی مثبت بیرون می‌آید. در واقع فکر می‌کنم بهترین پیامی که به بیننده منتقل می‌شود همین است: مهم نیست در لحظه‌ای از زندگی‌ات چقدر شرایط وحشتناک باشد، اگر تسلیم نشوی و خودت را با دوستان و خانواده‌ای واقعی احاطه کنی، اوضاع بهتر خواهد شد. در طول فیلم دیوید زندگی‌اش را با خانواده‌ها و دوستان مختلف شریک می‌شود، از فقیرترین تا مرفه‌ترین محله‌ها کار و زندگی می‌کند. سبک و زندگی او پس از هر تحول مهم در مسیر نویسنده شدنش دگرگون می‌شود و تماشای رشد او لذتبخش است. از کار کردن مثل برده در کارخانه و بی‌خانمانی تا زندگی در یک خانه قایق و در نهایت سکونت در عمارتِ یک جنتلمن واقعی، دیوید از پس تمام موانعی که زندگی پیش رو می‌گذارد برمی‌آید و از آنها درس می‌گیرد تا انسان بهتری شود. نکتهٔ جذابی که هست، نام‌های متفاوتی است که در طول زندگی به او اطلاق می‌شود — Davy، Doady، Daisy، Trotwood — این‌ها ممکن است صرفاً القاب مختلف دیوید باشند، اما معنای بیشتری دارند و جزئیِ کوچک اما مؤثری‌اند که سبک‌های زندگی متفاوت او را به‌خوبی متمایز می‌کنند. یانویی و سیمون بلک‌ول در نگارش فیلمنامه کار بسیار خوبی انجام داده‌اند و بستری استثنایی برای درخشش دیو پتِل فراهم کرده‌اند. تمام بازیگران اجراهایی درخشان ارائه می‌دهند که به‌طرز قابل‌توجهی فیلم را ارتقا می‌بخشند. پتِل بازیگر اصلی عالی‌ای است، ولی نمی‌خواهم درخشش او را از دیگران جدا کنم؛ او تنها به اندازهٔ همبازیانش بزرگ است. تیِلدا سوئینتون (بتسی تروتوود) و هیو لوری (آقای دیک) زوجی بامزه و بسیار مهم‌اند که به دیوید کمک می‌کنند از زمین برخیزد. پیتر کاپالدی آقای میکاوبر را با درخشندگی تمام بازی می‌کند؛ مردی خانواده‌دوست که بدهی‌های زیادی دارد و به جوان دیوید (با تأثیرگذاری جَیراج وارسَنی) آموزش می‌دهد لندن چگونه است، مثلاً فرار از طلبکارانش. دارن بوید و گوئندولین کریستی با ویژگی‌های جسمانی‌شان برادران شرور مردستون را به‌خوبی تجسم می‌کنند که از روش‌های سخت و خشونت‌آمیز برای «آموزش» دیوید استفاده می‌کنند. هرکس که در زنده‌کردن خانواده پگوتی نقش داشته، به اندازهٔ اهمیت آن خانواده برای قهرمان حیاتی است. بندیکت وونگ (آقای ویکفیلد) بار دیگر جنبهٔ طنزآمیزش را نشان می‌دهد، مورفید کلارک نیز به‌اندازهٔ کافی دل‌نشین است در نقش دورا اسپنلو و کلارا کاپرفیلد. آنورین بارنارد در نقش جیمز استیرفورت دوست صمیمی دیوید می‌شود، اما به‌نظرم پایانِ شخصیت او کاملاً با فیلم همخوانی ندارد و چند دقیقهٔ اضافهٔ غیرضروری به مدت اثر افزوده است. همان‌طور که شاید حدس زده باشید، هر عضوِ گروه بازیگر نقشی حیاتی به شکلی دارد. همهٔ آنها تماشای بسیار دل‌پذیری را رقم می‌زنند و باعث می‌شوند این فیلمِ دو ساعته روان و خوش‌ریتم پیش برود. از نظر فنی، طراحی صحنه و لباس شایستهٔ جوایز است. خیابان‌ها، خانه‌ها و لباس‌های قرن نوزدهم واقعاً جذاب و محیط‌سازند و موسیقی ظریف اما قدرتمند کریستوفر ویلیس این فضا را بیشتر می‌کند. تدوین بی‌نقصِ میک آدسلی و پیتر لمبرت و فیلم‌برداری استادانهٔ زک نیکولسون نیز در ریتم فیلم تأثیرگذارند و حتی در چند مورد به شوخی‌های گذار کمک می‌کنند. در مجموع، The Personal History of David Copperfield یکی از سرگرم‌کننده‌ترین آثار زندگینامه‌ای‌ای است که تا به حال دیده‌ام و از خوشایندترین شگفتی‌های سال ۲۰۲۰. از آن فیلم‌هایی است که با لبخندی پهن از تماشاگر جدا می‌شود. تماشای مسیر دیوید برای نویسنده شدن بسیار جذاب و لذت‌بخش است، نه تنها به‌خاطر فیلمنامهٔ طنزآمیز، بلکه عمدتاً به‌خاطر صداقت، احساس و اصالتِ داستان. فقط چند دقیقه از فیلم کافی بود که من واقعاً آرزو کنم او در زندگی موفق شود. پیوند احساسی‌ام با قهرمان آن‌قدر قوی بود که در پایان نتوانستم چند قطره اشک فرو نبرم. کلمات برای توصیفِ چقدر هر بازیگر فوق‌العاده‌ است و نقش مهم هر یک در زندگی دیوید کم می‌آورند. دیو پتل نقش‌آفرین برجسته‌ای است، اما بازی او با کار همبازیانش ارتقا می‌یابد. از نظر فنی بی‌عیب است، اما داستان و شخصیت‌ها این فیلم را لذتبخش می‌کنند. امتیاز: A- این سال واقعاً برای فیلم‌های دوران‌گرا سالی برجسته بوده است؛ از «زنان کوچک» شگفت‌انگیز گرِویک تا اقتباس اعجاب‌انگیز آتمن دو وایلد از «اما.» و در تلویزیون، تخیل پرشورِ «تِه گِرِیت». The Personal History of David Copperfieldِ آرمندو یانوچی، حتی با کاستی‌هایش، زیبا در کنار این آثار می‌نشیند. این فیلم مرا از سرِ ذوق به هیجان آورد؛ چشم‌هایم پر از اشک شد، از صندلی می‌پریدم با هر شگفتی سُرشار و هر فورانِ غیرمنتظرهٔ تخیل. فیلم لبریز از انسانیت، شوخ‌طبعی و احساس است و به ما یادآوری می‌کند که این چیزها برای زندگی غنی و رضایت‌بخش چقدر اهمیت دارند. این حقیقتاً جواهری از فیلم است و تا کنون یکی از فیلم‌های موردعلاقه‌ام در این سال بوده است. - دنیل لامین من طرفدار بزرگ آرمندو یانوچی نیستم، بنابراین این فیلم را با دل‌مشغولی در افتتاحیهٔ جشنوارهٔ فیلم لندن دیدم. متأسفانه چندان خوشحال نشدم. دیو پتل کمی جذابیت به اثر می‌بخشد، اما تلاش‌ها برای ایجاد کمدی در این بازگویی از کلاسیک دیکنز به‌نظرم کار نمی‌کند. بن وی‌شاو و تیِلدا سوئینتون گویی در فیلم بیگانه‌اند و اگرچه دیدن هیو لوری روی پردهٔ بزرگ خوشایند است، همه‌چیز شِبه‌ای از ایده‌ها و آرمان‌ها به‌هم‌ریخته به نظر می‌رسد. پرسش‌های اصلی کتاب دربارهٔ ارزش‌های ویکتوریایی در مورد استثمار کودکان و نگرش‌های اجتماعی گسترده‌تر تا حد زیادی کنار گذاشته شده‌اند و این قلب و جان داستان را تضعیف می‌کند. مدتِ فیلم هم کمی طولانی و بی‌نیاز است — اندکی کمتر از دو ساعت. همان‌طور که انتظار می‌رود، فیلم از نظر بصری زیباست و شامل برخی روستاهای چشم‌نواز شرق آنگلیا می‌شود که احتمالاً به‌اندازهٔ این داستان از روزگار دیکنز تاکنون تغییر نکرده‌اند.