فیلم Hellraiser 2022

بعد از چهار اکران سینمایی و شش نسخه مستقیم به ویدیو، «هل‌ریزر» به‌عنوان بازراه‌اندازی سینمایی عرضه شده است. برای کسانی که با مجموعه آشنایی ندارند: داستان بر پایه اثر کلایو بِیکر درباره یک جعبه معمایی مکعبی شکل است که با بازشدن، شیاطینی به‌نام سنوبایت‌ها را احضار می‌کند. آن‌ها خواستار قربانی‌اند و در عین حال وعده پاداش‌هایی می‌دهند؛ پاداش‌هایی که برای انسان‌ها کابوس‌وار است، چون مرز میان...

بعد از چهار اکران سینمایی و شش نسخه مستقیم به ویدیو، «هل‌ریزر» به‌عنوان بازراه‌اندازی سینمایی عرضه شده است. برای کسانی که با مجموعه آشنایی ندارند: داستان بر پایه اثر کلایو بِیکر درباره یک جعبه معمایی مکعبی شکل است که با بازشدن، شیاطینی به‌نام سنوبایت‌ها را احضار می‌کند. آن‌ها خواستار قربانی‌اند و در عین حال وعده پاداش‌هایی می‌دهند؛ پاداش‌هایی که برای انسان‌ها کابوس‌وار است، چون مرز میان لذت و رنج در دیدگاه آن‌ها به‌طرز هولناکی محو شده و کسانی که با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند معمولاً برای مرگ التماس می‌کنند، اما اغلب با شکنجه‌هایی فراتر از تصور روبه‌رو می‌شوند. تأویل جدید مجموعه را اودِسا ایزیون در نقش رایلی بازی می‌کند؛ زنی که در حال ترک اعتیاد است و با برادر و دوست پسر برادر و یک هم‌اتاقی زندگی می‌کند. برادرش نگران رابطه او با دوست پسرش است چون معتقد است کسانی که او در دورهٔ ترک ملاقات کرده، ثبات لازم برای حمایت از او در مواقع نیاز را ندارند. به دنبال نیاز مالی، رایلی راضی می‌شود از یک انبار متروکه چیزهایی بردارد اما تنها چیزی که پیدا می‌کند همان جعبهٔ معمایی مرموز است که کم‌کم آن را بازتعیین می‌کند. با این کار، سنوبایت‌ها احضار می‌شوند و بلافاصله برادرش را می‌برند؛ اتفاقی که باعث می‌شود رایلی و دوستانش نه‌تنها نسبت به پاکی او شک کنند، بلکه عقل او را نیز زیر سؤال ببرند. در تلاش برای درک آنچه برایشان رخ می‌دهد، پی‌جویی‌شان به معمایی بزرگ‌تر می‌رسد و با سنوبایت‌های بیشتری برخورد می‌کنند، از جمله رهبرشان پینهِد (با بازیِ جیمی کلِیتون) که گاهی پیام‌های رمزآلودش می‌تواند کسانی را که می‌خواهند زنده بمانند وسوسه یا torment کند. آنچه دنبال می‌آید ترکیبی از تنش و خون‌ریزی است؛ جاه‌طلبی‌های شخصی، بقا، وسوسه و احساسات اولیه در معرض آزمایش قرار می‌گیرند، و شخصیت‌ها می‌کوشند کابوسی پیچیده و سریع‌التغییر را بفهمند که ظاهراً راه فراری از آن نیست. نسخهٔ جدید ریتمی کندتر و حساب‌شده‌تر تا رسیدن به پایانی دارد، اما برای من به اندازه‌ای جذاب بود که توجه‌ام را حفظ کند. فیلم‌های سینمایی قبلی گاهی تکراری می‌شدند و بیشتر به افزایش صحنه‌های خونین متکی بودند تا پیشبرد اسطوره؛ آن‌قدر که در آخرین اکران یکی از کارگردانان نامش را از فیلم حذف کرد، نشان‌دهندهٔ افت کیفیت آثار قبلی است. نسخه‌های ویدیویی بعدی کیفیت متغیری داشتند و با دور شدن بِیکر و در نهایت بازیگر اصلی پینهِد، داگ برادلی، مجموعه به‌مراتب کم‌جان‌تر شد. این بار اما با بازیگر و جلوه‌های مناسب و داستانی که به اسطوره وفادار مانده ولی هم‌زمان به‌روز و جذاب است، این فرنچایز جهت تازه‌ای گرفته که نیازش محسوس بود؛ دیدن ادامهٔ مسیر آن جالب خواهد بود، چون شایعاتی دربارهٔ پیش‌درآمد هم مطرح است. --- بله، «هل‌ریزر» به‌نوعی بازسازی شده و این تغییرات کاملاً هویدا هستند. من کارهای کلایو بِیکر را دوست دارم و خیلی از رمان‌هایش را خوانده‌ام و نسخه‌های اصلی «هل‌ریزر» را به خاطر دارم. اما راستش این فیلم حس تطبیقِ واقعی با آثار او را منتقل نمی‌کند. ابتدا باید گفت فیلم به‌طرز قابل‌پیش‌بینی‌ای «ووک» است؛ این موضوع تعجب‌آور نیست. اما گناه عمده‌اش ساده‌سازیِ دانش‌نامهٔ جهان اصلی است؛ آنچه از میراث باقی مانده هم به‌صورتی ناسازگار و گاه نامفهوم به‌کار رفته است. نتیجه کاری است که فقط تا مرز قابل‌تماشا بودن پیش می‌رود. در مقایسه با فیلم‌های اصلی، این نسخه نسبتاً نرم‌تر و کم‌اثر است و برای من تأثیرگذار نبود. بازی‌ها قابل قبول و ارزش تولید هم قابل قبول است، اما به‌نظرم فیلم‌های اصلی بسیار بهتر و از نظر ترسناک بودن و ناآرام‌کننده بودن بسیار مؤثرتر بودند؛ این نسخه نسخه‌ای ضعیف از آن‌هاست. --- فیلم بدی نیست، اما فیلم قابل‌قبولی هم نیست. از بسیاری دنباله‌های «هل‌ریزر» سرگرم‌کننده‌تر نیست. فیلم پیش‌بینی‌پذیر است، هیچ‌گونه تعلیق واقعی ندارد و بخش‌هایی از آن بی‌معنی یا کم‌معنی‌اند. هیچ‌وجه شباهتی با فیلم‌های دیگر «هل‌ریزر» یا حتی با رمان «قلب پِراگ» (اثری که «هل‌ریزر» بر پایهٔ آن نوشته شده) ندارد. فیلم اصلی «هل‌ریزر» به‌خوبی به کتاب وفادار بود و تا کنون بهترین فیلم مجموعه از نظر تعلیق، وحشت و ارزش سرگرمی به‌شمار می‌آید. مطمئنم فیلم‌های بیشتری از این مجموعه خواهیم دید... و متأسفانه احتمالاً همهٔ آن‌ها بی‌انگیزه خواهند بود. --- فیلم نسبتاً «ووک» است و من از آن لذت بردم. واقعا جای تعجب دارد که چگونه بحث دربارهٔ طرح، بازیگری، فیلمنامه و دکور یک فیلم به‌سرعت به این جمله ختم می‌شود: «این فیلم خیلی ووک است». لااقل این روزها آدم‌های متعصب خودشان را دائماً لو می‌دهند.