فیلم We Summon the Darkness 2019

فیلم «ما تاریکی را فرا می‌خوانیم» در طول داستان لحظاتی از اصالت و ذوق دارد که میان انبوه سکانس‌های کلیشه‌ای که بیشتر به زیان فیلم تمام می‌شوند، پدیدار می‌شوند. خوشبختانه این لحظات کمی طعم و جذابیت به تجربه می‌دهند و یادآور می‌شوند که مقدار قابل‌توجهی پتانسیل برای تحسین وجود دارد. چه بازیگران دوست‌داشتنی باشند و چه صحنه‌های پر از خون، به نظر می‌رسد چیزی هست...

فیلم «ما تاریکی را فرا می‌خوانیم» در طول داستان لحظاتی از اصالت و ذوق دارد که میان انبوه سکانس‌های کلیشه‌ای که بیشتر به زیان فیلم تمام می‌شوند، پدیدار می‌شوند. خوشبختانه این لحظات کمی طعم و جذابیت به تجربه می‌دهند و یادآور می‌شوند که مقدار قابل‌توجهی پتانسیل برای تحسین وجود دارد. چه بازیگران دوست‌داشتنی باشند و چه صحنه‌های پر از خون، به نظر می‌رسد چیزی هست که تماشاگران را راضی نگه دارد، حتی اگر کاملاً خشنود نکند. خون‌ریزی‌ها دل‌چسب‌اند، بازی موش و گربه در فضای یورش به خانه سرگرم‌کننده است اگرچه کمی رقیق شده، و در نهایت شخصیت‌ها نجات‌بخش فیلم‌اند، حتی تا حدِ مادربزرگیِ «بینی‌مالیدن کوکائین» که عنصر وسوسه‌انگیز و سرگرم‌کننده‌ای به کل تجربه اضافه می‌کند. این فیلم به هیچ وجه نوآورانه نیست، اما هنوز راهی قابل‌قبول برای گذراندن نود دقیقه است. خونین، سرگرم‌کننده و گاهی همراه با لحنی طنزآلود، تقویت‌شده توسط اجراهای کاریزماتیک الکساندرا داداریو و مِدی هاسون. اگر انتظار طرحی پرانرژی یا مبتکرانه دارید، ناامید خواهید شد. تماشای خوبی بود؛ می‌توانم دوباره ببینم و توصیه می‌کنم. الکساندرا داداریو بار دیگر دامنه توانایی‌هایش را گسترش می‌دهد؛ شاید تصور نمی‌کردم او را در نقش منفی ببینم، اما در صحنه‌هایش می‌درخشد و شخصیت بزرگش را نشان می‌دهد. اِمی فورسایت با بازی نقشِ کم‌رو، قدرت بازیگری‌اش را نشان می‌دهد — بازی چنین شخصیتی آسان نیست. و جانی ناک‌اُل هم برای نقش واعظ حضور فرماندهانه‌ای دارد و فضا را پرقدرت می‌کند. خود فیلم همه علائم یک اسلشر وحشتناک با پیچش را دارد، اما بزرگ‌ترین «پیچش» این است که همه‌چیز از کنترل خارج می‌شود. فیلم بیشتر مرا به «Duplex» یادآور می‌کرد تا «Scream». راستش، اگر بازیگران اینجا این‌قدر سرسختانه کار نمی‌کردند، فیلم افتضاح می‌شد، اما داستان به‌اندازهٔ کافی جالب و بازی‌ها به‌اندازهٔ کافی خوب‌اند که آن را نجات دهند. ارزش تماشا دارد، هرچند قابل درک است اگر بخواهید چیز دیگری ببینید — انتخاب‌های زیادی هست. در سال ۱۹۸۸، سه دختر نوجوان طرفدار موسیقی متال (الکساندرا داداریو، مِدی هاسون و اِمی فورسایت) به حومه‌ای در ایندیانا برای کنسرت گروه Soldiers of Satan می‌روند. آن‌ها سه پسر را ملاقات می‌کنند و آن‌ها را به عمارتِ پدرِ الکسیس می‌برند تا مهمانی کنند؛ تفریحی که در نهایت به وحشتی تبدیل می‌شود. «ما تاریکی را فرا می‌خوانیم» (۲۰۱۹) در پردهٔ اول سرگرم‌کننده است؛ بازگرداندن به سال ۱۹۸۸ و کنسرت متال جذاب است، اما بعد از آن فیلم در عمارت کند می‌شود و مشخص است سازندگان در پی ساخت فیلمی شبیه به آثار تارانتینو بوده‌اند. مشکل این است که آن‌ها تارانتینو نیستند: از توانایی‌های نوشتاری او، خصوصاً دیالوگ‌های درخشانش، برخوردار نیستند و بازیگران در سطحی که چنین داستانی را بی‌نقص اجرا کنند، نیستند. شش بازیگر اصلی برای یک فیلم مستقل خوب‌اند، اما به سطح بازیگرانی چون جان تراولتا یا ساموئل ال. جکسون نزدیک نیستند. یکی از مشکلات این است که دو دختر اصلی، الکسیس و وال، پس از افشای حقیقت کلیدی باورپذیر نیستند. آن‌ها می‌خواهند نقش‌هایی را بازی کنند که تهدیدآمیز باشند، اما واکنش‌شان بیشتر نمایشی و کم‌اثر است، به‌ویژه وال. گاهی فیلم تا حدی طنز هم می‌شود و این شک ایجاد می‌کند که آیا این قصدی برای کمدی سیاه بوده یا نه. در عمارت، فریادها و خون‌ریزی‌ها چنان تکراری و خسته‌کننده می‌شوند که یادآور بخش‌های پایانی برخی آثار گذشته است. پیام فیلم درباره فریبِ ظاهر و گمراهی جمعیت است که پیام خوبی است، اما من به افشای پیچش داستان و کل ماجرا باور نکردم. البته می‌توان گفت که پول منشاء بسیاری از شرهاست و افراد خوب هم ممکن است فاسد شوند، اما در این فیلم این موضوع مصنوعی و تحمیلی به نظر می‌رسد. من فیلم‌هایی همچون «روزی روزگاری در هالیوود» را ترجیح می‌دهم. مدت فیلم حدود ۹۰ دقیقه است و با نمرهٔ کلی: C/C-.