فیلم A Nightmare on Elm Street 2010

فیلم خوش‌ساختی است. از همان ابتدا مشخص است که این بازسازیِ کلاسیکِ ۱۹۸۴ بودجه نسبتاً زیادی داشته. به‌نقل از ویکی‌پدیا، بودجهٔ این نسخه حدود ۳۵ میلیون دلار بوده؛ درحالی‌که بودجهٔ نسخهٔ اصلی وس کریون ۱.۸ میلیون دلار بود. لزوماً فیلم بهتر نمی‌شود چون بودجه‌اش زیاد است — صرفاً فیلمی بسیار زیبا و صیقلی با جلوه‌های ویژهٔ بی‌عیب می‌سازد. در این مورد، بودجهٔ بزرگ باعث شده...

فیلم خوش‌ساختی است. از همان ابتدا مشخص است که این بازسازیِ کلاسیکِ ۱۹۸۴ بودجه نسبتاً زیادی داشته. به‌نقل از ویکی‌پدیا، بودجهٔ این نسخه حدود ۳۵ میلیون دلار بوده؛ درحالی‌که بودجهٔ نسخهٔ اصلی وس کریون ۱.۸ میلیون دلار بود. لزوماً فیلم بهتر نمی‌شود چون بودجه‌اش زیاد است — صرفاً فیلمی بسیار زیبا و صیقلی با جلوه‌های ویژهٔ بی‌عیب می‌سازد. در این مورد، بودجهٔ بزرگ باعث شده فیلم خیلی صیقلی به‌نظر برسد و نتوان آن را جدی گرفت. چرا باید نگران تماشای کلیشه‌هایی شبیه نوجوانان «توئیلایت» باشیم که فِردی کروگر آن‌ها را دنبال می‌کند؟ این فیلم به بودجهٔ ۳۵ میلیون دلاری نیازی نداشت و چنین هزینه‌ای هدررفته به‌نظر می‌رسد. بخشی از جذابیت نسخهٔ اصلی از تماشای یک کارگردان در حال خلق صحنه‌ها نشأت می‌گرفت؛ در اینجا آن حس خلاقیت دیده نمی‌شود و فیلم سطحی و تصنعی به‌نظر می‌رسد. فِردی کروگر کمتر یک ضدقهرمان معمولی در ژانر وحشت است و بیشتر به یک نماد تبدیل شده. همهٔ کسانی را که من می‌شناختم در کودکی کابوس‌های فِردی را تجربه کرده‌اند. شاید این نسخهٔ جدید هم بچه‌های امروز را حسابی بترساند؛ امیدوارم چنین باشد. ممکن است وقتی بیست سال دیگر دوباره این فیلم بازسازی شود همان زمان هم درباره‌اش انتقاد کنند — چه کسی می‌داند. نسخه‌ای واقع‌گرایانه‌تر و اندوهگین‌تر از فیلم و فرنچایز اصلی. سایهٔ یک پدوفیلِ مرده در خواب‌های فرزندان کسانی که سال‌ها پیش او را سوزاندند، آن‌ها را تعقیب می‌کند. این بازسازی که در ۲۰۱۰ منتشر شد، به‌طور آزادانه‌ای عناصری از فیلم‌های دیگر مجموعه را وارد می‌کند. جکی ارل هیلی در نقش فِردی کروگر عملکرد مناسبی دارد و لحن واقع‌گرایانه‌تر — که بعضی آن را کسل‌کننده می‌دانند — به‌نظرم خوب است. رونی مارا (نانسی) و کایل گالنر (کوئنتین) در نقش‌های اصلی قابل‌قبول‌اند و صحنهٔ حمله در اتاق خواب نسبت به نسخهٔ اصلی شوکه‌کننده‌تر و بهتر است؛ صحنهٔ زندان هم خوب اجرا شده. متأسفانه مفهوم فِردی کمی آشفته است؛ مثلاً هرگز برای دستکش تیغه‌دارش توضیحی داده نمی‌شود، و اتاق بویلر چه ربطی دارد وقتی او فقط باغبان یک مهدکودک کوچک بوده؟ سازندگان این عناصر را صرفاً چون «فِردی» است وارد کرده‌اند و فرض کرده‌اند مخاطب با شخصیت آشناست؛ اما این اجزا چگونه در این نسخه معنی پیدا می‌کنند؟ و کسانی که فیلم‌های قبلی را ندیده‌اند چه؟ مدت فیلم حدود ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه است و فیلم‌برداری آن در شمال ایلی‌نوی و شهر گری، ایندیانا انجام شد و بازفیلم‌برداری‌هایی در لس‌آنجلس صورت گرفت. نمره: B-/C+. من واقعاً این «کابوس جدید» را دوست داشتم. کاش اکشن بیشتری داشت، اما همچنان فیلم خوبی است. امیدوارم این شروع یک مجموعهٔ جدید از فیلم‌های فِردی باشد. شاهکاری که بی‌انصافانه اشتباه‌فهمیده شده است. این بازسازی را نمی‌توان به‌سادگی محکوم کرد؛ سازندگان به‌جای ساختن یک دنبالهٔ معمولی پر از صحنه‌های خلاقانهٔ قتل، شوخی‌ها و شخصیت‌های غیرضروری، ریسک کردند و ایده‌های اصلی وس کریون را بازتعریف کردند و داستان را با لحن واقع‌گرایانه‌تری بازگفتند. سکانس‌های خواب سمبولیک‌تر و فضاسازانه‌تر شده‌اند و داستان به تصویرِ واقعی‌تری از نوجوانانی می‌پردازد که با تروماهای کودکی سرکوب‌شده تا بزرگسالی دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ سردرگمی‌شان، مکانیزم‌های کنارآمدن و روابط تیره‌شان با والدین قابل‌مشاهده است. صحنه‌های خشونت ملموس‌تر و بیشتر یادآور خودکشی‌ها یا حوادث تراژیک‌اند. خودِ فِردی هم ریشه، انگیزه و شخصیتی واقعی‌تر پیدا کرده و صرفاً به مجموعه‌ای از روایت‌های الحاقی دنباله‌ها تقلیل نیافته است: تبدیل او از یک بازندهٔ ذلیل با خیالات تیره به شیاطینِ خوابِ بدون مرز را شاهدیم. من نسخهٔ اصلی را خیلی دوست دارم و به آن ۵ از ۵ داده‌ام، اما این بازسازی حتی از آن هم فراتر می‌رود؛ اگر واقعاً فرصتش را بدهید، بسیاری از مخاطبان از آن لذت خواهند برد.