فیلم The Desperate Hour 2021

چند روز پیش از تماشای فیلم جدید Texas Chainsaw Massacre از اینکه این اثر از تراژدی واقعی‌ای مثل تیراندازی در مدرسه برای توجیه خشونت بی‌دلیل خود استفاده می‌کند، به‌شدت ناراحت شدم. در سوی دیگر طیف، فیلمی مانند The Desperate Hour قرار دارد — یادآوری اینکه تأثیرگذارترین روایت‌ها درباره چنین رویدادهای غم‌انگیزی نه بر خشونت، که بر آدم‌ها تمرکز دارند. The Desperate Hour (که حتی به‌صورت...

چند روز پیش از تماشای فیلم جدید Texas Chainsaw Massacre از اینکه این اثر از تراژدی واقعی‌ای مثل تیراندازی در مدرسه برای توجیه خشونت بی‌دلیل خود استفاده می‌کند، به‌شدت ناراحت شدم. در سوی دیگر طیف، فیلمی مانند The Desperate Hour قرار دارد — یادآوری اینکه تأثیرگذارترین روایت‌ها درباره چنین رویدادهای غم‌انگیزی نه بر خشونت، که بر آدم‌ها تمرکز دارند. The Desperate Hour (که حتی به‌صورت فیزیکی به مدرسه هم نمی‌رسد) به اوج‌های هنریِ آثار گاس ون سنت مثل Elephant یا دنیس ویلنوو مثل Polytechnique نمی‌رسد؛ دلیل اصلی این ناتوانی ضعف در پرده سوم است، اما با وجود این کاستی، فیلم همچنان تلاشی دلنشین و تأثیرگذار به‌شمار می‌رود. ناومی واتس بابت اجرای نقشی که هم از نظر جسمی و هم از نظر احساسی سنگین است، شایسته تحسین است. او در تمام صحنه‌ها حضور دارد و تقریباً صدای غالبی که می‌شنویم از تلفن همراه اوست؛ نه تنها باید کل فیلم را به دوش بکشد، بلکه عملاً فیلم را گرفته و پیش می‌برد. نقش مادرِ دانش‌آموزی که در مدرسه تیراندازی فعال است تا حدودی یک‌نت است، اما حفظ همان نت بدون رساندنش به اغراق کار ساده‌ای نیست؛ از یک سو غریزه مادری باید بر همه رفتارها و کلماتش غلبه کند و از سوی دیگر نگرانی رو به فزاینده‌اش نباید به هیستری‌ای بدل شود که بیننده را از او جدا کند. واتس این تعادل ظریف را خوب برقرار می‌کند و شخصیتش همواره قابل‌فهم و در دسترس مخاطب باقی می‌ماند. متأسفانه پرده سوم فیلم ساختگی و کلیشه‌ای می‌شود و اوضاع طوری از دست می‌رود که یادآور فیلم The Call با بازی هالی بری است. در آن فیلم، منتقدی نوشت وقتی قهرمان فیلم گوشی را می‌گذارد و خود دست به کار می‌شود، فیلم از ریتم می‌افتد و تبدیل به اثری عام و کم‌هیجان می‌گردد؛ در اینجا واتس گوشی را زمین نمی‌گذارد، اما کسی که با او تماس می‌گیرد باعث می‌شود این فیلمِ نسبتاً خوب به سمت فضایی شبیه یک تریلر سطحی حرکت کند تا به یک بررسی متفکرانه از موضوع. امید داشتم فیلمی دیگرِ خوب با حضور ناومی واتس ببینم چون اغلب آثار او را دوست دارم، اما متأسفانه این فیلم از آن دسته نیست. فیلم بسیار خسته‌کننده است؛ عملاً تمام مدت ناومی واتس راه می‌رود و با تلفن صحبت می‌کند. نتوانستم تحمل کنم و پس از حدود سی دقیقه تماشا را متوقف کردم؛ حتی اگر جلو بروم، کلِ فیلم هم همین است — راه رفتن و حرف زدن با تلفن.