فیلم The Autopsy of Jane Doe 2016

«انجیوپسی جین دو» ساخته آندره اوردال (کارگردان Trollhunter) یکی از بهترین فیلم‌های وحشتِ سال ۲۰۱۶ است. فیلم از ابتدا تا پایان پرتعلیق، هوشمندانه و خوف‌آور است. قصه ساده اما تأثیرگذار است: پدر و پسری که هر دو پزشکی قانونی‌اند (با بازی برایان کاکس و امیل هرش) بدن ناشناخته یک زن را معاینه می‌کنند و در اتاق کالبدشکافی با حوادثی ناشناخته و ماورایی روبه‌رو می‌شوند. اجرا...

«انجیوپسی جین دو» ساخته آندره اوردال (کارگردان Trollhunter) یکی از بهترین فیلم‌های وحشتِ سال ۲۰۱۶ است. فیلم از ابتدا تا پایان پرتعلیق، هوشمندانه و خوف‌آور است. قصه ساده اما تأثیرگذار است: پدر و پسری که هر دو پزشکی قانونی‌اند (با بازی برایان کاکس و امیل هرش) بدن ناشناخته یک زن را معاینه می‌کنند و در اتاق کالبدشکافی با حوادثی ناشناخته و ماورایی روبه‌رو می‌شوند. اجرا در همه جنبه‌ها قوی‌ست — کارگردانی، تدوین، فیلم‌برداری، رنگ‌پردازی، طراحی صدا و میزانسن‌ها همگی کارآمدند. بازی‌ها به‌ویژه اجرای درخشان برایان کاکس قابل توجه است. فیلم بیشتر در محیط یک شبانه‌روزیِ اتاق کالبدشکافی می‌گذرد؛ فضاسازی فشرده و وحشتی پیوسته ایجاد می‌کند که تماشاگر را از ابتدا همراه خود نگه می‌دارد. ترس‌ها مجبورانه به نظر نمی‌رسند، بلکه طبیعی و موجه‌اند؛ کشف هر سرنخ اضطراب و وحشت را افزایش می‌دهد. در عین حال فیلم اندکی ناتمام یا مبهم باقی می‌ماند — چند پرسش دربارهٔ پیش‌زمینه «جین دو» و برخی جزئیات رویدادها بی‌پاسخ می‌مانند — اما این ابهام‌ها می‌توانند زمینهٔ تأمل پس از تماشای فیلم را فراهم کنند و دیدگاه‌های مختلفی پیش بیاورند. نیمهٔ اول فیلم بسیار قوی و نفس‌گیر است؛ تنش تدریجی و کشف سرنخ‌ها به خوبی کار شده‌اند. منتها در نیمهٔ دوم، با وجود ادامهٔ اضطراب و آشفتگی شخصیت‌ها، فیلم تا حدی از شدت و تأثیرِ اولیه‌اش کاسته می‌شود و برخی مخاطبان آن‌را کمتر رضایت‌بخش یافته‌اند. با این حال، کلیت اثر همچنان تجربه‌ای ترسناک و ارزشمند برای علاقه‌مندان به ژانر پزشکی‌وحشت و فیلم‌های فضاسازی‌شدهٔ مرموز ارائه می‌دهد. در مجموع: داستانی ساده اما با اجرای ماهرانه، فضایی دلهره‌آور و بازی‌های قوی — فیلمی که ارزش دیدن را دارد و نشان می‌دهد ژانر وحشت هنوز زنده و موثر است، هرچند شاید به اندازهٔ یک شاهکار کامل نباشد.