فیلم Jack Reacher 2012

مردی در پارک شش نفر را به‌ظاهراً به‌صورت تصادفی به رگبار می‌بندد. شواهد واضح است و پلیس خیلی زود او را بازداشت می‌کند. وقتی دربارهٔ قتل‌ها از او توضیح می‌خواهند، تنها چیزی که می‌نویسد این است: «جک ریچر را بیارید». این کار را می‌کنند و ریچر، که در ابتدا فکر می‌کند فقط آمده تا «دفن» قضیه را تمام کند (هر چه منظور از این واژه...

مردی در پارک شش نفر را به‌ظاهراً به‌صورت تصادفی به رگبار می‌بندد. شواهد واضح است و پلیس خیلی زود او را بازداشت می‌کند. وقتی دربارهٔ قتل‌ها از او توضیح می‌خواهند، تنها چیزی که می‌نویسد این است: «جک ریچر را بیارید». این کار را می‌کنند و ریچر، که در ابتدا فکر می‌کند فقط آمده تا «دفن» قضیه را تمام کند (هر چه منظور از این واژه باشد)، به‌زودی متوجه می‌شود که رازها عمیق‌تر از آن چیزی است که فکر می‌کرد. حالا او به دنبال چیدن قطعات پازلی است که بسیار بزرگ‌تر است. این فیلم در ظاهر یک اکشن ساده با یک پیچش کوچک دارد. آن پیچش اگر به شروع فیلم دقت کنید چندان دور از ذهن نیست. تریلر فیلم سال‌ها پیش تصویری کمدی‌وار نشان می‌داد، اما فیلم در واقع چنین نیست؛ شاید یک یا دو صحنهٔ مبارزهٔ بامزه و دیالوگی با رابرت دوال داشته باشد، اما کلیت فیلم تیره و جدی است. برای من همین جدیت نسبی تا حدی فیلم را نجات داد، چون پیش از دیدن آن قضاوتی منفی داشتم. تام کروز همان تام کروز است—خصوصاً همان تصویر چند سال اخیر: آدمی کم‌حرف و خونسرد که بلد است مشکلات را مدیریت کند و همیشه یک قدم از دیگران جلوتر به‌نظر می‌رسد. من طرفدار چندان پر و پا قرص او نیستم و بنابراین خیلی طرفدار شخصیت جک ریچر هم نیستم، اما فیلم از آنچه پیش‌بینی کرده بودم کمی بهتر است. ورنر هرتزوگ هم در یک حضور کوتاه ظاهر می‌شود که عاشقان سینما قطعاً از دیدنش لذت می‌برند. اگر تام کروز را دوست دارید، بروید و ببینید. اگر از اکشن‌های منظم و سازمان‌یافته مثل مجموعهٔ بورن خوشتان می‌آید، باز هم انتخاب خوبی است. اما اگر دنبال شخصیت‌های عمیق‌تر و داستانی پیچیده‌تر از یک خط سیر مستقیم هستید، این فیلم مناسب شما نیست. «فکر می‌کنی من قهرمانم؟ من قهرمان نیستم. و اگر عاقل باشی، این باید تو را بترساند. چون من چیزی برای از دست دادن ندارم.» فیلم با شروعی ناموفق برای برخی همراه شد؛ طرفداران رمان‌های لی چایلد از انتخاب تام کروز برای نقش اصلی خشمگین بودند و معتقد بودند او به پرفایل کتاب‌ها نمی‌خورد—حتی خیلی‌ها بدون اینکه فیلم را ببینند آن را محکوم کردند! برای من که با آثار چایلد آشنایی ندارم و هرگز چیزی از او نخوانده‌ام، دیدن یک تریلر به سبک قدیمی و خوش‌ساخت لذت‌بخش بود. شخصیت ریچر خلقی فوق‌العاده است: یک سرباز سابق خشن و کارکشته که تا وقتی خود نخواهد، پیدا نمی‌شود. او وارد پرونده‌هایی می‌شود که نیاز به حل دارند و با مهارت‌های خاصش معماها را می‌بندد. در اینجا او در کنار وکیل مدافع هلن رودین (روزاماند پایک) حضور پیدا می‌کند، وقتی یک تک‌تیرانداز سابق ارتش به‌ظاهر به‌صورت تصادفی پنج نفر را می‌کشد و سپس در بازجویی از نام ریچر یاد می‌کند. از آن به بعد پیچ و تاب‌ها آغاز می‌شود، سنگ‌های زیادی برمی‌گردد تا سرنخ‌های پنهان پیدا شود و راهی مشکوک برای رسیدن به اصل ماجرا پیموده شود. با کارگردانی و فیلمنامهٔ کریستوفر مک‌کواری، اجرأ کروز در نقش ریچر چشمگیر است؛ او یک مرد خونسرد و بی‌پرحرف اما مصمم است که هم مورد تحسین زنان است و هم از سوی جنایتکاران و مقامات قانونی هراس‌انگیز. این برداشت نه اغراق‌آمیز است و نه پرزرق و برق؛ مک‌کواری نیازی ندارد فیلمش را تبدیل به هجمه‌ای از جلوه‌های ویژه کند. صحنه‌های اکشن هوشمندانه چیده شده‌اند، خشونت قاطع اما زمخت نیست و داستان با شیطنت و شوخ‌طبعی زیرپوستی بیننده را غافلگیر می‌کند. بازیگران مکمل کار را جمع و جور می‌کنند؛ پایک، رابرت دوال، ورنر هرتزوگ و جی کرتنی سهم قابل‌توجهی در تکمیل این اثر دارند. علیرغم نظرات متناقض، نسخهٔ سینمایی جک ریچر توانسته موفق شود. عالی! امتیاز: 7.5/10 پنج نفر، ظاهراً بی‌ارتباط، در خیابان توسط یک تک‌تیرانداز به‌طور پشت‌سرهم هدف قرار می‌گیرند. عجیب اینکه پلیس خیلی زود مظنون را دستگیر می‌کند، اما وقتی او از آنها می‌خواهد «جک ریچر» (تام کروز) را صدا بزنند، همه گیج می‌شوند—درست وقتی که ریچر خودش در راه شهر بوده است. وکیل مدافع هلن (روزاماند پایک) تلاش می‌کند از ریچر کمک بگیرد، اما این بازرس سابق جرایم می‌خواهد متهم را محکم به دیوار بچسباند. وقتی متهم بر اثر ضرب‌و‌شتم در اتوبوس زندان به کما می‌رود، این دو با جدیت روی پرونده کار می‌کنند و کم‌کم درمی‌یابیم که ماجرا خیلی پیچیده‌تر از ظاهرش است. فیلم بیش از حد طولانی است و تقریباً یک ساعت طول می‌کشد تا شخصیت‌ها معرفی شوند و بخش «چه کسی کینه دارد» پشت سر گذاشته شود. بازی پایک در نقش وکیل پیگیر کمی سرد و بی‌روح به‌نظر می‌رسد، اما وقتی کروز وارد نقش می‌شود، داستان جالب‌تر و پرتحرک‌تر می‌شود؛ پر از اکشن، چند چرخش داستانی و پایانی که کمی مرا به یاد هایلندر (1986) انداخت. جی کرتنی هنوز بازی خشکی دارد اما کافی است؛ ریچارد جنکینز و ورنر هرتزوگ هم به‌صورت مقتصدانه ولی مؤثر در فیلم حضور دارند. کروز فیلم‌های زیادی از این دست دارد که توانایی‌اش در اکشن‌های سطح بالا را نشان می‌دهند و این فیلم در میانهٔ آن‌ها جای می‌گیرد. بد نیست، اما سریع از ذهنم پاک شد. فیلم خوب است؛ همان‌طور که از یک فیلم معمولی تام کروز انتظار می‌رود که کلی ضرب و شتم در آن باشد. در این فیلم او مثل یک سایه یا روح عمل می‌کند و سعی کرده شبیهِ هویت بورن باشد. با این حال، فیلم قابل‌قبول و دیدنی است.