فیلم Charlie’s Angels 2019

فیلم «فرشته‌های چارلی» (۲۰۱۹) تماشایی و سرگرم‌کننده‌ای است با بازیگران عالی، به‌ویژه کریستن استوارت که صحنه‌ها را می‌رباید (او یک شماره رقص دارد و من فوراً دوست دارم او را در یک فیلم رقص ببینم). امیدوارم فیلم موفق باشد؛ پتانسیل زیادی برای دنباله‌ها وجود دارد که می‌توانند این فرشته‌های جدید را کاوش کنند. اگر از لذت خالص فیلم لذت می‌برید، قویاً تماشای آن روی پرده‌ی...

فیلم «فرشته‌های چارلی» (۲۰۱۹) تماشایی و سرگرم‌کننده‌ای است با بازیگران عالی، به‌ویژه کریستن استوارت که صحنه‌ها را می‌رباید (او یک شماره رقص دارد و من فوراً دوست دارم او را در یک فیلم رقص ببینم). امیدوارم فیلم موفق باشد؛ پتانسیل زیادی برای دنباله‌ها وجود دارد که می‌توانند این فرشته‌های جدید را کاوش کنند. اگر از لذت خالص فیلم لذت می‌برید، قویاً تماشای آن روی پرده‌ی بزرگ را توصیه می‌کنم. یک بازسازی بی‌معنی برای نسل «ووک». اگر کارگردان به‌جای جلب رضایت شبکه‌های اجتماعی، روی داستانی قابل‌باور تمرکز کرده بود، این‌قدر ناراحت نمی‌شدم. فیلم تا حد افراط پیش‌پاافتاده و هدر دادن وقت و پول است: این بازسازی‌های معاصر از آثار شناخته‌شده به‌سادگی جواب نمی‌دهند، به‌ویژه وقتی ایدئولوژی سیاسی بیش‌ازاندازه و به‌زور به مخاطب تحمیل می‌شود به نام داستان خوب. فقط می‌تونم بگم: چه آشغالی! واقعا دوست داشتم ازش خوشم بیاد. خیلی از فیلم‌های اکشن-تیمی زنانه که در دهه‌ی گذشته ساخته شده‌اند احساس تهی بودن می‌دهند. اشتباه نکنید، آدم‌هایی هستند که از قبل تصمیم گرفته بودند این فیلم افتضاح است و به این خاطر که زنان در مرکز قرار دارند اصلاً به آن فرصتی نمی‌دهند—و سزاوار است که آن‌ها را مورد استهزا قرار داد. اما وقتی فیلم را دیدم... بله، این فیلم حرف‌های فمینیستی دارد و کمی هم اشاره به موضوعات همجنس‌گرایانه دارد، اما این فمینیسم بسیار شرکت‌محور و آن نمایش همجنس‌گرایی قابل پنهان‌سازی است. این وضعیت خوب نیست، ولی می‌توانست قابل‌قبول باشد؛ مشکل این است که این تنها چیزی بود که من منتظرش بودم و به نظر می‌رسد فیلم فکر می‌کند با همین کار کافی کرده است. در عوض همه‌چیز به‌طرزی اداری و سطحی است؛ اگر داستان یا سایر عناصر فیلم قوی بودند می‌شد این را تحمل کرد، اما به‌طور کلی این جنبه‌ها نه تنها تهی‌اند، بلکه عملاً بد هستند. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی جذاب داشت اما محصول نهایی ضعیف است. بدتر دیده‌ام، بهتر هم دیده‌ام. «فرشته‌های چارلی» همیشه بخشی از تلویزیون نمایش‌محور و شهوانی (jiggle TV) بوده که متأسفانه آن را برچسب‌دار کرده، هر جهتی از آن را که ببینی. با این حال از وارد شدن به بحث بی‌فایده درباره‌ی نسخه‌ی «قدرت دخترانه» الیزابت بنکس در مقابل گردهم‌آیی بی‌وقفه نمونه‌های فرهنگ پاپِ مک‌جی خودداری می‌کنم. هر دو به نظرم آینه‌ای از تجاری‌سازی و جذابیت‌های پرسود هستند که به دوره‌های خود تعلق دارند. حق دارم که نظرم وزن بیشتری داشته باشد چون تونستم از واژه‌ی «Lucridity» استفاده کنم. بعضی از صحنه‌های مبارزه نسبتاً ضعیف بودند. فیلم از نظر کمدی قابل‌قبول بود، اما از نظر اکشن نه.