فیلم The Gorgon 1964

یکی از فیلم‌های به‌شدت دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ ترنس فیشر. «بر فراز روستای واندورف، قلعهٔ بورسکی سنگینی می‌کند. از اوایل قرن، هیولایی از دوران کهن تاریخ اینجا زندگی می‌کند. هیچ موجود زنده‌ای باقی نماند و شبح مرگ در انتظار قربانی بعدی‌اش سایه افکند.» فیلم The Gorgon به کارگردانی ترنس فیشر برای Hammer Film Productions ساخته شده و با بازی پیتر کشنینگ، کریستوفر لی، باربارا شلی و ریچارد پاسکو همراه است....

یکی از فیلم‌های به‌شدت دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ ترنس فیشر. «بر فراز روستای واندورف، قلعهٔ بورسکی سنگینی می‌کند. از اوایل قرن، هیولایی از دوران کهن تاریخ اینجا زندگی می‌کند. هیچ موجود زنده‌ای باقی نماند و شبح مرگ در انتظار قربانی بعدی‌اش سایه افکند.» فیلم The Gorgon به کارگردانی ترنس فیشر برای Hammer Film Productions ساخته شده و با بازی پیتر کشنینگ، کریستوفر لی، باربارا شلی و ریچارد پاسکو همراه است. فیلم‌برداری را مایکل رید انجام داده، طراحی صحنه به برنارد رابینسون سپرده شده و موسیقی منحصر‌به‌فرد را جیمز برنارد ساخته (او صدای سوپرانو را با نواکُرد آمیخته است). این فیلم در مقایسه با وحشت گوتیک معمول همر کمی خارج از چارچوب است و همر این‌بار سراغ اساطیر یونان رفته است. نکتهٔ کلیدی این است که The Gorgon باید بیشتر به‌عنوان یک داستان عاشقانهٔ محکوم‌شده با حضور یک شخصیت افسانه‌ای ترسناک دیده شود. نام‌گذاری آن صرفاً به‌عنوان یک فیلم ترسناک اشتباه است و تبلیغات این‌گونه به فیلم کمک چندانی نکرده‌اند. فیشر همیشه The Gorgon را یکی از بهترین آثارش می‌دانست که حق داشت؛ فیلمی دل‌انگیز و روح‌افزا که از نظر بصری یکی از موفق‌ترین دستاوردهای همر هم محسوب می‌شود. بله، افکت‌های نهاییِ ظاهر گُرگون در سکانس پایانی کم‌هزینه و نه‌چندان قوی‌اند؛ اگر امکان نداشت چهره‌ٔ او را از نزدیک ببینیم، فیلم حتی بهتر می‌شد، چون تمامی نماهای دورتر او بیشترین حس یخ‌زدگی و ترس را منتقل کرده‌اند. او به‌صورت یک شبح سبزرنگ شناور همراه با موسیقی وهم‌آلود ظاهر می‌شود که مایکل رید آن را با تکنیک رنگی رؤیایی به‌خوبی تصویربرداری کرده است. اما به هر حال، قصه طوری پیش می‌رود که دیدن نماهای نزدیک لازم است؛ پس باید این کاستی جزئی را پذیرفت و به اقتباس وفادار فیلم از سنت گوتیک که با وسواس دنبال شده، تحسین کرد. اگرچه کشنینگ و لی ستارگان بزرگ همر هستند، اما باربارا شِلی واقعاً افتخار فیلم است. کاراکتر او، کارلا هافمن، محور فیلم است؛ شخصیتی آشفته و درگیر احساسات، زیبا اما غمگین، که شلی آن را با عمق و ظرافتی قابل‌توجه جان می‌بخشد و فیلم را بالاتر از هجمهٔ نقدهای ظالمانه می‌برد. پاتریک تراوتون نیز به‌خوبی در نقش بازرس کانوف همراهی می‌کند و با پوشش‌های گوتیک اروپاییِ روززمی بَراوز جلوه‌ای عالی دارد. حقیقت این است که هیچ بازی بدی در فیلم نیست و همهٔ بازیگران تلاش قابل‌قبولی برای عدالت به متن انجام داده‌اند. در این فیلم خبری از بازی‌های اغراق‌آمیز و مبتذل نیست. داستان به‌خوبی روایت می‌شود و در چارچوب محدودیت‌های بودجه، کار فنی هوشمندانه‌ای روی آن انجام شده است. اگر انتظار دارید فیلمی آکنده از خون و خون‌ریزی ببینید، این فیلم آن نیست. اما اگر دنبال فضاسازی گوتیک یا قصه‌ای آرام و ارواح‌گون هستید، این فیلم مناسب شماست. نمره: 8/10 *** خواهر مدوسا در آلمان پس از دورهٔ ویکتوریا آزاد شده! روح یکی از سه خواهر گُرگون از اساطیر یونان در اوایل قرن بیستم اهالی یک روستا در آلمان را به وحشت انداخته است. یک پزشک (پیتر کشنینگ) ظاهراً نسبت به عنصر ماوراءالطبیعیِ ادامهٔ مرگ‌ومیرها طی هفت سال گذشته در حالت انکار است، اما استادی از شهری دیگر (کریستوفر لی) بی‌درنگ در پی یافتن حقیقت برمی‌آید. باربارا شِلی نقش دستیار پزشک را بازی می‌کند و ریچارد پاسکو نقش دستیارِ استاد را برعهده دارد. The Gorgon (1965) از همان بافت وحشت گوتیک فیلم‌های هم‌دورهٔ همر است، مثل Dracula, Prince of Darkness (1966)، Frankenstein Created Woman (1967) و Frankenstein Must Be Destroyed (1969)، و همچنین فیلم‌های غیرهمر مشابه مانند The Terror (1963) اثر کورمن و کاپولا و The Creeping Flesh (1973). اگر از این نوع فیلم‌ها لذت می‌برید، The Gorgon را هم تحسین خواهید کرد، هرچند به‌نظر من از میان این مجموعه ضعیف‌تر است اما نه خیلی دور از آن‌ها. ریتم فیلم کند است و تنش با افشاگری‌های مختلف افزایش می‌یابد. عنصر رمانتیک به داستان بعد انسانی می‌بخشد و دیدن تعویض نقش‌های معمول کشنینگ و لی جذاب است. همان‌طور که در آثار همر و فیلم‌های هم‌دوره دیده می‌شود، اتمسفر رنگی و وهم‌آلود فیلم از جذابیت‌های اصلی آن است. و حضور بانوی نجیب‌زادهٔ قرموزن باربارا شِلی نیز به فیلم لطمه‌ای نمی‌زند. مدت‌زمان: 1 ساعت و 23 دقیقه. فیلم‌برداری در Bray Studios، انگلستان انجام شده است. نمره: B *** دلیلی وجود دارد که چرا همر در زمان خودش چنین قدرتی داشت. با گروه بازیگری که ترکیبی از بازیگران کاراکتری و ستارگان شناخته‌شده است، قصه‌ای که کار می‌کند، شخصیت‌های دل‌نشین و کارگردانی خوب، فیلم در نهایت تاثیرگذار از کار درآمده است. افکت‌ها متعلق به دههٔ ۶۰ هستند و نباید انتظار بیشتری داشت، اما برای زمان خود بیش از حد متوسط‌اند و بسیار هوشمندانه به‌کار رفته‌اند. به‌طور کلی، فیلمی محکم از همر است و من قویاً آن را توصیه می‌کنم.