فیلم Y2K 2024

آیا کسی دیگر هم فکر می‌کند جیدن مارتل فرزند عاشقانهٔ مخفی دنیل ردکلیف و دین دِهان است؟ طرز رفتار او در سراسر این کمدی-علمی‌تخیلی احمقانهٔ هزاره‌ای به‌طرزی آشنا شبیه نقش‌های «پاتر» است. ماهایی که آن زمان را به یاد داریم، همهٔ هیاهو دربارهٔ مشکلات سال ۲۰۰۰ و ترس از از کار افتادن کامپیوترها را به یاد می‌آوریم؛ «الی» گوشه‌گیر و تنها رفیقش «دنی» (جولیان دنیسون)...

آیا کسی دیگر هم فکر می‌کند جیدن مارتل فرزند عاشقانهٔ مخفی دنیل ردکلیف و دین دِهان است؟ طرز رفتار او در سراسر این کمدی-علمی‌تخیلی احمقانهٔ هزاره‌ای به‌طرزی آشنا شبیه نقش‌های «پاتر» است. ماهایی که آن زمان را به یاد داریم، همهٔ هیاهو دربارهٔ مشکلات سال ۲۰۰۰ و ترس از از کار افتادن کامپیوترها را به یاد می‌آوریم؛ «الی» گوشه‌گیر و تنها رفیقش «دنی» (جولیان دنیسون) هم قرار است آن شب را با تماشای فیلم «جونیور» روی ویدئو بگذرانند. چند جرعه از مشروبِ قفل‌شده شجاعت‌شان را زیاد می‌کند و به یک مهمانی می‌روند تا او شاید با معشوقه‌اش «لورا» (ریچل زگلر) صحبت کند. لورا کمی بالاتر از حوزهٔ دسترس اوست و اوضاع امیدوارکننده نیست تا اینکه نیمه‌شب می‌رسد و وسایل خانه شروع می‌کنند به حذف رقبای او. آن‌ها باید از آن‌جا فرار کنند و در ساختمانی قدیمی که اثری از تکنولوژی در آن نیست تجدید قوا کنند. قبل از اینکه فرصت کنند، یک تراژدی برای «الی» باعث می‌شود تمرکز او و دوستان جدیدش روی مشکل پیش رو بیشتر شود و باید سریعاً راه‌حلی پیدا کنند، پیش از آنکه جمعیت روبوت‌ها که به سرعت در حال پیشرفت‌اند، بشریت را به‌بردگی بگیرند. خود تولید دست‌کمی از بد ندارد؛ ایده‌های خلاقانهٔ زیادی برای تبدیل مایکروویوها، پخش‌کننده‌های سی‌دی و اره‌برقی‌ها به هیولاهای تهدیدآمیز به‌کار رفته، اما بازی‌ها اغلب متوسط‌اند و فیلمنامه شخصیت‌ها را بیش از حد دو‌بعدی نشان می‌دهد. میسن گودینگ کمی جذابیت بصری به صحنه‌ها اضافه می‌کند و کایل مونی با بازی اغراق‌شده‌اش در نقش هیپی «گرت» حضور مفرحی دارد. فیلم چندان بدیع نیست و جلوه‌ای شبیه آثار شبکه‌های نوجوانانه دارد، اما گه‌گاه خنده‌ای برمی‌انگیزد و به‌هیچ‌وجه بدترین اثر نیست.