فیلم Nothing 2003

نمره: 7/10 Nothing (2003) فیلمی کانادایی، کم‌خرج، عجیب و جسور در اندیشه است که به‌طرز شگفت‌آوری تأثیرگذار است و بر پایهٔ پیش‌فرضی سورئال کار می‌کند. اثر وینچنزو ناتالی (کارگردان Cube) دربارهٔ دو دوست صمیمی اما دائماً افسرده و بداقبال، دیو و اندرو، است که زندگی‌شان زنجیره‌ای از تحقیرهای کوچک و بدبیاری‌های کیهانی است. وقتی دنیایشان عملاً شروع به ناپدید شدن می‌کند — از یک سنجاب حرف‌زن...

نمره: 7/10 Nothing (2003) فیلمی کانادایی، کم‌خرج، عجیب و جسور در اندیشه است که به‌طرز شگفت‌آوری تأثیرگذار است و بر پایهٔ پیش‌فرضی سورئال کار می‌کند. اثر وینچنزو ناتالی (کارگردان Cube) دربارهٔ دو دوست صمیمی اما دائماً افسرده و بداقبال، دیو و اندرو، است که زندگی‌شان زنجیره‌ای از تحقیرهای کوچک و بدبیاری‌های کیهانی است. وقتی دنیایشان عملاً شروع به ناپدید شدن می‌کند — از یک سنجاب حرف‌زن مزاحم گرفته تا چیزهای بزرگ‌تر — متوجه می‌شوند نیرویی نیهیلیستی دارند: هر چیزی را که با هم موافقت کنند «هیچ است»، از میان می‌رود. آنچه در ابتدا بازی بچگانه‌ای برای پاک‌کردن آزارهاست، به بحرانی وجودی بدل می‌شود که تمام واقعیت‌شان را تهدید به محوشدن در خلأیی ساختهٔ دست خودشان می‌کند. نکات برجسته: - ایدهٔ کلیِ قوی که با ایمان اجرا شده: فیلم به‌طور کامل به قواعد سورئال و متافیزیکی‌اش پایبند است. جلوه‌های بصری، هرچند عمداً ساده‌اند، در نمایش خلأ سفید و نگران‌کننده‌ای که دنیا را قطعه‌قطعه می‌بلعد، کارآمدند. این مفهوم به‌عنوان استعاره‌ای تاریک و خنده‌دار برای افسردگی، انکار و تمایل به کناره‌گیری از واقعیتی دردناک عمل می‌کند. - طنز تیز و تاریک و شیمی قوی میان بازیگران: نقش‌های اصلی را دیوید هولِت و اندرو میلِر بازی می‌کنند که دوستی‌ای باورپذیر و کهنه را نشان می‌دهند. دیالوگ‌های طعنه‌آمیز و بدبینانه‌شان بار فیلم را به دوش می‌کشد و سقوط‌شان به سوی انکار کیهانی را هم خنده‌دار و هم به‌طرزی غم‌انگیز قابل لمس می‌کند. طنز فیلم خشک و مناسب فضای بی‌حسِ آن است. - عمق احساسی غیرمنتظره: در دل این نامعقولات، قلبی ملانکولیک و واقعی وجود دارد. فیلم در نهایت دربارهٔ پیوندهایی است که ما را به وجود پیوند می‌دهند، هرچقدر هم ناقص باشد، و آزادی (و تنهایی) ترسناکِ انکار مطلق. پردهٔ پایانی با رزونانسی شاعرانه و آرام به ارتفاعی می‌رسد که آن را فراتر از پوستهٔ کمدی می‌برد. دلایلی برای نمرهٔ نه‌چندان بالاتر: - ساختار عمداً تکراری: بخش میانی فیلم ممکن است چرخه‌ای به‌نظر برسد، چون دو شخصیت بارها و بارها روند نابودکردن بخش‌هایی از جهان را تکرار می‌کنند. این تکرار بازتابی از ناامیدی راکد آن‌هاست اما ممکن است صبر بعضی بینندگان را بسنجَد. - محدودیت‌های بودجه: زیبایی‌شناسی فیلم عمداً کدر و بسته است که با مضمونش همخوانی دارد اما از نظر بصری ممکن است خوشایند نباشد. برخی صحنه‌های پرادعای «ناپدید شدن» از نظر مفهوم قوی‌اند اما محدودیت‌های بودجه در آن‌ها آشکار است. - سلیقه‌ای بودن اثر: این سینمای فلسفی و نیش‌دار زیر پوششی از کمدی بی‌خیال قرار دارد. ترکیب خاصی از اضطراب وجودی و طنز خشک دارد که به همه مخاطبان نمی‌نشیند. حکم نهایی: Nothing فیلمی زیرک، شجاع و به‌طرز عجیبی تکان‌دهنده در ردهٔ فیلم‌های فرقه‌ای است. این یک آزمایش فکری مینیمالیستی است که با منابع محدودش به بررسی ایده‌های بسیار بزرگ دربارهٔ معنا، دوستی و اراده برای زیستن می‌پردازد. اگرچه ریتم و زیبایی‌شناسی‌اش ممکن است برای همه خوشایند نباشد، برای تماشاگرانی که با فرکانس خاصش ارتباط برقرار کنند، تجربه‌ای خنده‌دار، تیره و در نهایت ماندگار ارائه می‌دهد که مدت‌ها پس از ۷۰ دقیقهٔ مدت زمانش همراهتان می‌ماند. جواهری پنهان برای علاقه‌مندان به علمی-تخیلی‌های مستقلِ مفهومی و گفتگومحور. تماشا کنید اگر: عاشق علمی-تخیلی‌های کم‌هزینه و وجودی (مثل Cube یا Coherence)، کمدی‌های فلسفی تاریک یا فیلم‌هایی دربارهٔ نیهیلیسم و دوستی هستید. صرف‌نظر کنید اگر: به روایت‌های معمول، ریتم پرانرژی یا تصاویر صیقل‌خورده نیاز دارید. این فیلم گفتگومحور و مفهومی دربارهٔ دو نفر است که از اتاق نشیمن یک حومه شهر، جهان را ناپدید می‌کنند.