فیلم My Foolish Heart 1949

یک نکتهٔ جزئی هست که باید برای دیدن این فیلم نادیده بگیریم: هر دو بازیگر آن‌قدر جذاب‌اند که به‌سختی می‌توان پذیرفت روزگاری در وضعیت باورپذیری که قرار است ببینیم بوده‌اند. اگر برای ساعتی این را کنار بگذاریم، فیلم به‌خوبی ارزش تماشا دارد. سوزان هِیوارد در این ملودرام زمان جنگ، نقش «الویز» را که حالا کمی الکلی و در ازدواجی ناراضی گرفتار شده، بسیار خوب بازی...

یک نکتهٔ جزئی هست که باید برای دیدن این فیلم نادیده بگیریم: هر دو بازیگر آن‌قدر جذاب‌اند که به‌سختی می‌توان پذیرفت روزگاری در وضعیت باورپذیری که قرار است ببینیم بوده‌اند. اگر برای ساعتی این را کنار بگذاریم، فیلم به‌خوبی ارزش تماشا دارد. سوزان هِیوارد در این ملودرام زمان جنگ، نقش «الویز» را که حالا کمی الکلی و در ازدواجی ناراضی گرفتار شده، بسیار خوب بازی می‌کند. پس از یکی از همین عیاشی‌ها همراه دوست قدیمی مدرسه‌اش «مری جِین» (دوریس ویلر) به خواب می‌رود و خواب او را به روزهای خوش‌تری با «والت» (دانا اندروز) بازمی‌گرداند. این بازنگریِ خواب‌آلود توضیح می‌دهد که چگونه به این مخمصه رسیده؛ چگونه عشقش را ملاقات (و از دست) داده، بهترین دوستش را پیدا کرده، ازدواج کرده و دختری به دنیا آورده است. دانا اندروز نقش افسر خوش‌قیافهٔ نیروی دریایی دوران جنگ جهانی دوم را بازی می‌کند که همراه چند تن از دوستانش در مهمانی‌ای سرزده ظاهر می‌شود و آن‌جا با «الویز» جوان آشنا می‌شود. آن‌ها مدتی با هم قرار می‌گذارند، اما مادر او (جسیکا رویس-لندرز) راضی نیست و با حملهٔ ژاپن به پرل هاربر، زندگی همهٔ افراد دگرگون می‌شود. از همان ابتدا نحوهٔ روایت نشان می‌دهد که با فیلمی روبه‌رو نیستیم که پایان خوشی داشته باشد، پس نباید انتظار پیچیدگی فراوان در داستان داشت؛ این فیلم یک داستان عاشقانه است که نمادی از بسیاری زوج‌های جوانی است که جنگ آن‌ها را به‌هم می‌زند. هِیوارد نقش خود را با قدرت اجرا می‌کند: گاه بازیگوش و شوخ، گاه خشمگین و سرخورده، و همیشه با باورپذیری که توجه ما را جلب و حفظ می‌کند. اندروز خوب بازی می‌کند و کارش را به‌خوبی انجام می‌دهد، اما نقش او به اندازهٔ نقش ستاره، عمق ندارد؛ در این فیلم مطمئناً هِیوارد است که در مرکز توجه قرار دارد. فیلم چند سکانس تأثیرگذار با برایان کیت در نقش پدرش، هنری، دارد و البته آن قطعهٔ زیبای عنوان اثر از ویکتور یانگ و ند واشنگتون که هرچند یک یا دو بار بیش از حد تکرار می‌شود (معمولاً در بازگشتِ بی‌کلام)، مانند آیسینگ روی کیک برای این داستان برجسته از سقوط تدریجی عمل می‌کند.