فیلم The Eternal Memory 2023

فیلم که در دوران قرنطینهٔ کووید ساخته شده، واقعاً یک داستان عاشقانهٔ تأثیرگذار و دلنشین است. با آگوستو گونگورا و همسرش پائولینا اوروتیا آشنا می‌شویم: او که روزگاری روزنامه‌نگار برجستهٔ تلویزیون در دوره‌های پرتنش شیلی بوده و او بازیگر شناخته‌شده‌ای است؛ تا سال ۲۰۲۳ آن‌ها تقریباً پنج‌ونیم‌دهه زندگی مشترک دارند. خیلی زود درمی‌یابیم که آگوستو به آلزایمر مبتلاست و هر دو با هراس انتظار روزی...

فیلم که در دوران قرنطینهٔ کووید ساخته شده، واقعاً یک داستان عاشقانهٔ تأثیرگذار و دلنشین است. با آگوستو گونگورا و همسرش پائولینا اوروتیا آشنا می‌شویم: او که روزگاری روزنامه‌نگار برجستهٔ تلویزیون در دوره‌های پرتنش شیلی بوده و او بازیگر شناخته‌شده‌ای است؛ تا سال ۲۰۲۳ آن‌ها تقریباً پنج‌ونیم‌دهه زندگی مشترک دارند. خیلی زود درمی‌یابیم که آگوستو به آلزایمر مبتلاست و هر دو با هراس انتظار روزی را می‌کشند که او دیگر همسرش را نشناسد. فضای قرنطینه و تصویربرداری دستی باعث شده تمرکز فیلم تقریباً کامل بر این زوج و مبارزهٔ دردناک اما سرسختانهٔ آن‌ها برای به تعویق انداختن تسلط بیماری بر زندگی‌شان باشد. عادت‌ها و روال‌های روزانه‌شان طوری طراحی شده تا هر چه بیشتر حافظه و محرک‌ها را بیدار کنند و روح آگوستو را کمی بیشتر نگه دارند، اما او کسی نیست که بتواند جلوی جریان محتوم را بگیرد. با این حال فیلم تنها عزا و اندوه نیست؛ حضور نوه‌ها و لحظات شادِ زوج یادآور این است که آن‌ها هنوز خواهان زندگی‌اند، نه صرفاً ادامهٔ یک زیستن بی‌روح. از دید ناظر، ناکامی این مرد که روزگاری خوانندهٔ پروپاقرصی بوده و حالا دیگر از کتابخانهٔ بزرگش بهره‌ای نمی‌برد نیز به چشم می‌آید، و در کنار آن عشق و فداکاری پائولینا که گاه خود را بازتنظیم می‌کند تا زیر فشارهای پرقنو‌‌ن زندگی تسلیم نشود. تماشای فیلم آسان نیست، اما در حدود نود دقیقه بینشی می‌دهند از اینکه چگونه روح و حس شوخ‌طبعی هنوز می‌تواند تفاوت بسازد. گفته شده یکی از امیدهای عزیز در یک رابطهٔ عاشقانه این است که شریکان زندگی با هم پیر شوند و بعدها با مهربانی و خاطره‌ٔ شیرین به گذشته نگاه کنند؛ اما وقتی چیزی خطری برای ربودن آن خاطرات ایجاد کند چه؟ این یکی از تراژدی‌های انواع زوال عقل مانند بیماری آلزایمر است، بیماری‌ای که شریک زندگی طولانی‌مدتِ آگوستو گونگورا ـ نویسنده و روزنامه‌نگار نام‌آور شیلی ـ و همسرش، بازیگر و وزیر پیشین فرهنگ پائولینا اوروتیا، را به خطر انداخت. به‌جای کناره‌گیری پس از این تشخیص، گونگورا خواست داستانش را عمومی کند و روایت کند چگونه اوروتیا با دغدغه و دلسوزی نقش مراقب را برعهده گرفت تا حافظهٔ او را هرچه کامل‌تر و طولانی‌تر حفظ کند. این داستان حسّاس و تأثرانگیز را مایته آلبرِدی در مستندی که هم دل را گرم می‌کند و هم می‌شکند، بازگو می‌کند. فیلم اهمیت حفظ خاطره را به‌عنوان معیاری از هویت و دستاوردهای شخصی و حرفه‌ای نشان می‌دهد: در مورد گونگورا، خاطرات شامل عمق عشقش به همسر، خانواده و دوستان و همچنین نقش مهمش در آشکارسازی جنایات هولناکی است که پس از کودتای ۱۹۷۳ رخ داد و نیز در بازسازی میراث فرهنگی و هنری کشور پس از بازگشت به دموکراسی و سرنگونی رژیم پینوشه در ۱۹۹۰. از نگاه او، این یادها نمایانگر شجاعتی‌اند که باید حفظ شوند و به دست زمان و بیماری از دست نروند. این فیلم نامزد اسکار در بخش بهترین مستند بلند بوده و از سوی هیئت ملی نقد و بررسی یکی از بهترین مستندهای ۲۰۲۳ شناخته شده است؛ اثری سترگ و تاثیرگذار که احتمالاً هر تماشاگر را تحت تأثیر قرار می‌دهد (پس دستمال‌کاغذی همراه داشته باشید). وقتی به آنچه ممکن است در چنین شرایطی از دست برود فکر می‌کنیم، هر تلاشی برای جلوگیری از این فقدان، اقدامی واقعاً قهرمانانه است و این فیلم در نشان‌دادن چنین اقدام‌هایی، چه در این مورد خاص و چه به‌عنوان الگو برای موارد مشابه، کاری درخور و برجسته انجام می‌دهد.