فیلم Bugsy 1991

بنجامین زیگل «باگزی» را بری لوینسون کارگردانی کرده و جیمز توباك فیلمنامه‌اش را نوشته است. بازیگران آن شامل وارن بیتی، آنت بنینگ، هاروی کیتل، بن کینگزلی، الیوت گولد و جو مانتگنا هستند. موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از آلن دیوو است. فیلم، اقتباسی از زندگی بنجامین «باگزی» زیگل، مافیاچی مشهور آمریکایی است که در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ به شهرت رسید. انتظار می‌رفت فیلم حماسی...

بنجامین زیگل «باگزی» را بری لوینسون کارگردانی کرده و جیمز توباك فیلمنامه‌اش را نوشته است. بازیگران آن شامل وارن بیتی، آنت بنینگ، هاروی کیتل، بن کینگزلی، الیوت گولد و جو مانتگنا هستند. موسیقی اثر از انیو موریکونه و فیلم‌برداری از آلن دیوو است. فیلم، اقتباسی از زندگی بنجامین «باگزی» زیگل، مافیاچی مشهور آمریکایی است که در دهه‌های ۳۰ و ۴۰ به شهرت رسید. انتظار می‌رفت فیلم حماسی لوینسون تبدیل به نوعی «گودفِلِز» او شود، اما آنچه ساخته شده فیلمی حماسی از نظر مقیاس و جزئیات است که سرشار از رمانتیسیسم، هوس‌های رؤیایی و حماقت است تا خشونت و تیزی‌های ژانر مافیا. این وضعیت هم برکت است و هم نفرین؛ چون لوینسون گویا میان احترام به شخصیت اصلی و رها کردن هیولای واقعی داستان مردد مانده است. داستان حول فرستادن زیگل برای سامان‌دادن عملیات ساحل غربی می‌چرخد؛ جایی که او عاشق بازیگر جوان ویرجینیا هیل می‌شود و در دههٔ ۴۰ به یکی از چهره‌های شاخص هالیوود بدل می‌گردد. هرچند فیلم لحظاتی از خشم خفته و آستانهٔ قتل را نشان می‌دهد، اما بسیاری از ابعاد تاریخی کم‌عمق است؛ لوینسون و توباك تا حد زیادی از نشان‌دادن خلاف‌کاری و بی‌رحمی واقعی زیگل پرهیز کرده و به‌جای آن ایده‌آل‌های رؤیایی و شورهای تندرا جایگزین ساخته‌اند. از حیث ساخت، همه‌چیز به‌خوبی مهندسی شده و این فیلم نمونه‌ای از سینمای خوب است، اما همواره در حاشیهٔ ارائهٔ تصویری قاطع و گویا از میراث زیگل روی پرده باقی می‌ماند. بیتی خوش‌پوش و همیشه تماشایی است، اما نسخه‌ای از باگزی که بتوان با او همذات‌پنداری کرد ارائه نمی‌دهد و این به داستان احساس تصنعی می‌بخشد. گروه بازیگری پشتیبان قوی‌اند؛ هرچند مانتگنا در نقش جورج رفت نامتناسب است، اما کینگزلی و گولد با وجود مواد کمتر در فیلمنامه نقش‌های مؤثری ایفا می‌کنند. در گونهٔ بلندِ فیلم مدت‌زمان آن دو و نیم ساعت است و این نشان‌دهندهٔ هنر فیلم‌ساز است که فیلم همواره توجه را حفظ می‌کند. با این حال قطعات مختلفی که می‌کوشند به هم پیوند بخورند هرگز کاملاً همگرا نمی‌شوند که جای تأسف دارد. امتیاز: ۶٫۵ از ۱۰ --- همین حالا «Reds» را نقد کردم — فیلمی که جان رید را خسته‌کننده نشان داد — و حالا «باگزی» را نقد می‌کنم... فیلمی که باگزی زیگل را خسته‌کننده کرده است. واقعاً، مثل «Reds»، در «باگزی» نشان داده می‌شود که لوچانو (لوچانو/لوچینو) به قدرت رسید؛ یکی از جالب‌ترین داستان‌های مافیایی تاریخ آمریکا... که در اینجا تقریباً اصلاً دیده نمی‌شود و حتی اشاره‌اش هم کم است. ولی... بعد از کارهای باگزی او وگاس را ساخت؛ این باید داستان جالبی باشد، درست است؟ و... بله، واقعاً داستان جالبی است، فقط فیلم تا حدی آن را نادیده می‌گیرد و به‌جای آن روی یک داستان عاشقانه تمرکز می‌کند و قضیهٔ وگاس نقش فرعی دارد. از طرفی حداقل «بانی و کلاید» را خوب ساخته‌اند. --- فیلم به‌طور بسیار آزاد بر اساس رخدادهای واقعی زندگی بنجامین «باگزی» زیگل (با بازی وارن بیتی) ساخته شده است؛ داستان تحول او از یک لاتِ کوچکِ زن‌باره و خشونت‌طلب به یک توسعه‌دهندهٔ املاک که در لاس‌وگاس نوپا در زمانی که سد هوور به بهره‌برداری می‌رسید و برق ارزان فراوانی فراهم می‌کرد، قصد دارد در آن سرمایه‌گذاری کند. در این مسیر او همسر و فرزندانش را رها می‌کند و شیفتهٔ بازیگر جوان ویرجینیا هیل (آنت بنینگ) می‌شود؛ زنی که صبرش به‌زودی به‌خاطر رفتارها و بی‌پروایی او به آزمایش کشیده می‌شود. اوضاع زمانی بحرانی می‌شود که او به حامی‌اش، مایر لانسکی (بن کینگزلی)، پیشنهاد می‌دهد دو میلیون دلار برای ساخت فلامینگو — یک اقامتگاه و کازینوی مدرن — پیدا کنند تا همگی میلیاردر شوند. متأسفانه هزینه‌ها به‌سرعت از کنترل خارج می‌شود و او خیلی زود بیشتر یک بار اضافی و تهدید برای روسا قلمداد می‌شود تا یک سرمایه. طبق گزارش‌ها «باگزی» مردی خشن و بی‌رحم بوده که رحم نداشت؛ بیتی در ارائهٔ این وجه شکست می‌خورد و هرچه فیلم جلوتر می‌رود، کمتر قابل‌باور می‌شود. بنینگ هم فرصت زیادی برای درخشش پیدا نمی‌کند و جز کمی جذابیتِ خام در ابتدا و چند انفجار هیجانی بعدی، شخصیتش به‌طرز ناامیدکننده‌ای نیم‌پخته باقی می‌ماند. بین آن دو شیمی وجود دارد، اما نه به‌اندازهٔ کافی و به‌مرور فیلم تبدیل به اثری نسبتاً استریل می‌شود. من چندان به دست بردنِ سینمایی در جزئیاتی مانند سن‌ها و پیشینه‌ها اهمیت ندادم، اما از نظر سبک نتوانستم قبول کنم که بسیاری از این‌ها واقعی بوده‌اند. فیلم از لحاظ بصری خوش‌قیافه است، اما بی‌پشتوانه و کم‌مایه است — متأسفم.