فیلم Rachel Getting Married 2008

فیلم Rachel Getting Married مرا دچار احساس دوگانه‌ای کرد. از یک سو بازی‌ها — به‌ویژه آن هتوی — واقعاً چشمگیر بود، اما از سوی دیگر هرچه تلاش کردم نتوانستم نسبت به ماجرا دل‌مشغول شوم. این ناتوانی در جذب مخاطب به‌طور عمده تقصیر کارگردان است؛ وظیفه اوست که مخاطب را درگیر کند و باعث شود به داستان اهمیت بدهد، و متأسفانه جاناتان دم در این فیلم...

فیلم Rachel Getting Married مرا دچار احساس دوگانه‌ای کرد. از یک سو بازی‌ها — به‌ویژه آن هتوی — واقعاً چشمگیر بود، اما از سوی دیگر هرچه تلاش کردم نتوانستم نسبت به ماجرا دل‌مشغول شوم. این ناتوانی در جذب مخاطب به‌طور عمده تقصیر کارگردان است؛ وظیفه اوست که مخاطب را درگیر کند و باعث شود به داستان اهمیت بدهد، و متأسفانه جاناتان دم در این فیلم در انجام این وظیفه ناکام مانده است. از همان ابتدا تصویربرداری دستی بسیار لرزان مخاطب را گیج می‌کند؛ در سراسر فیلم تقریبا هیچ نما ثابتی دیده نمی‌شود و در پنج دقیقه اول خودم را با سردرد دیدم. این سبک تصویربرداری، همراه با نبود پرداخت مناسب پیرنگ و شخصیت‌ها، این حس را القا می‌کند که دارید ویدیوی خانگی یک عروسی غریبه را تماشا می‌کنید — و چندان جذاب هم نیست. در بخش‌هایی از فیلم حتی احساس می‌کردم در حال تماشای مستندی از لوئیس ترو بودم؛ طوری فیلمبرداری شده که هر لحظه منتظر ورود مرد لاغر قدبلندی با عینک دودی و شروع پرسش‌هایش باشید. شاید آن روشِ مستندسازانه می‌توانست برای فیلم مفید باشد. صحنه‌ها بیش از حد کش پیدا می‌کنند بدون اینکه هدف روشنی داشته باشند و تعجب می‌کنم چرا دم چنین روشی را برگزیده است؛ از کسی که فیلم‌های خوبی ساخته انتظار بیشتری داشتم. گاهی فیلم شبیه کار پایانی یک دانشجوی فیلم‌سازی به نظر می‌رسد — که لزوماً بد نیست، اما وقتی نام شما جاناتان دم است، آزاردهنده می‌شود. بعضی جاها جلو رفتم چون صحنه‌ها کش‌دار شدند و بارها فکر خاموش کردنش به سرم زد، که برای من اتفاقی نادر است. خوشبختانه نیمه دوم فیلم سرعت بیشتری می‌گیرد و در نهایت درگیری‌های واقعیِ شخصیتی را وارد می‌کند. به‌طور ساده، داستان درباره یک معتاد است که برای چند روز مرخصی از ترک اعتیاد به عروسی خواهرش می‌آید و تا حد زیادی آن را خراب می‌کند. آن هتوی در نقش کیم چشمگیر است؛ معتادی خودمحور و بی‌پروا که نقشش را آن‌قدر قانع‌کننده بازی می‌کند که اصلاً نسبت به او دچار همدردی نمی‌شوید. او کاملاً در خود فرو رفته و غیرقابل‌دوست‌یابی است و حتی وقتی راشل باردار بودنش را به خانواده اعلام می‌کند، کیم فوراً گفتگو را به خود بازمی‌گرداند و بارها همین کار را تکرار می‌کند. بسیاری از کسانی که با معتادان در ارتباط‌اند با این رفتارها آشنا خواهند بود، و از این نظر همه‌چیز واقعی به نظر می‌رسد. روزماری دویت در نقش راشل نیز به همان اندازه تأثیرگذار است؛ او به‌عنوان خواهر بزرگ‌تر درگیر تعهدات خانوادگی با اقتدار می‌ایستد و تنها یک روز در مرکز توجه بودن را از خواهرش می‌طلبد. اما شاید بیش از همه نقش پدرشان با بازی بیل اروین بر من تأثیر گذاشت؛ او بیش از هر کس دیگری در تنگنای وفاداری گرفتار است و نمی‌خواهد بین دخترانش طرفی را بگیرد. او هیچ‌گاه احساسات درونی‌اش را اغراق‌آمیز بازی نمی‌کند، اما به‌واسطه طبیعی‌بودن رنجش، بیشترین همدردی را برمی‌انگیزد. در واقع همه‌چیز در Rachel Getting Married انسانی و قابل‌لمس است. داستان — نوشته جنی لومه، دختر سیدنی لومه — شاید چیز تازه‌ای نباشد، اما اشکالی ندارد؛ همیشه نیاز به تحلیل روان‌شناختی پیچیده و دیالوگ‌هایی که انگار شخصیت‌ها سال‌ها فروید خوانده‌اند نداریم. گاهی داستان‌های ساده درباره دردهای انسانی به‌تنهایی می‌توانند بار یک فیلم را به دوش بکشند. فیلم تا حدودی قابل‌پیش‌بینی است و پایانش نیمه‌خوشایند است، اما به‌اندازه کافی باورپذیر است تا بیننده را راضی کند. با این حال به نظرم فیلم فراتر از نمره 6 یا نهایتاً 7 نمی‌ارزد و تقصیر این موضوع کاملاً متوجه کارگردانی است. آن سبک خانه‌ویدیوییِ لرزان شاید برای The Blair Witch Project جواب می‌داد، اما برای یک درام کند و محور بر شخصیت مناسب نیست. ریتم فیلم ضعیف است؛ برخی صحنه‌ها کاملاً اضافی‌اند و می‌شد بسیاری از آن‌ها را کوتاه یا کلاً حذف کرد بدون اینکه کسی متوجه شود — کاری که قطعاً به فیلم کمک می‌کرد. حیف است، چون داستان قابل‌قبول و بازی‌ها عالی‌اند، اما این فیلم تبدیل به اثر بزرگی نشده و نخواهد شد. به‌هرحال ارزش دیدن دارد، به‌ویژه اگر بخواهید آن هتوی را در نقشی که احتمالاً نقطه عطفی در کارنامه‌اش است ببینید؛ اما برای کسی که Philadelphia را ساخته، این فیلم ناامیدکننده است.