فیلم June Again 2020

این فیلم استرالیایی در زیرژانر شناخته‌شدهٔ درامِ مربوط به والدینی با زوال عقل قرار می‌گیرد، اما یک پیچش جالب دارد که همه‌چیز را دگرگون می‌کند. این اتفاق اوایل فیلم رخ می‌دهد و در تریلر هم نشان داده شده، پس فکر نمی‌کنم نکتهٔ حیاتی‌ای لو برود. جون که چند سال پس از چند سکتهٔ مغزی با زوال عقل زندگی کرده بود، «بیدار» شده و دوباره همان...

این فیلم استرالیایی در زیرژانر شناخته‌شدهٔ درامِ مربوط به والدینی با زوال عقل قرار می‌گیرد، اما یک پیچش جالب دارد که همه‌چیز را دگرگون می‌کند. این اتفاق اوایل فیلم رخ می‌دهد و در تریلر هم نشان داده شده، پس فکر نمی‌کنم نکتهٔ حیاتی‌ای لو برود. جون که چند سال پس از چند سکتهٔ مغزی با زوال عقل زندگی کرده بود، «بیدار» شده و دوباره همان جونِ سابق می‌شود. از همین رو عنوان فیلم دقیق است: او بار دیگر جون است، نه زنی سالخورده که کسی را نمی‌شناسد. برای او انگار پنج سال به آینده سفر کرده، با این تفاوت که مثل دیگران پیرتر شده است. او دقیقاً همان شخصی است که زمانی از زندگی‌شان محو شده بود، بنابراین درگیری‌ها و اختلافاتی که قبلاً با فرزندانش داشته هنوز پابرجا هستند، هرچند وقایعی که در غیابش رخ داده، اوضاع را بدتر کرده‌اند. فیلم‌نامه و بازی‌ها به‌طور پیوسته قوی‌اند، اما وقتی به پایان فیلم رسیدم احساس کردم نونی هازل‌هرست شایستهٔ تحسین ویژه‌ای است. در اکثر صحنه‌ها بازی‌اش واقعی و قابل‌پذیرش است، اما در لحظاتی که شخصیتش بین زوال عقل و هوشیاری نوسان می‌کند می‌درخشد؛ بدون اینکه حرفی بزند، می‌توان کشمکش درونی او را دید و فهمید چه می‌گذرد. یک پیچش دیگر هم دربارهٔ گذشتهٔ جون وجود دارد که از شرح آن خودداری می‌کنم، اما آن هم به منحصر‌به‌فرد‌بودن روایت اضافه می‌کند. به جز یک پایان معجزه‌آسا و کم‌باورانهٔ خوش، جمع‌بندی سرنوشت جون کار دشواری است. با این حال نویسنده و کارگردان به‌طرز درخشانی پایانی واقع‌گرایانه را برای مصیبت او به تصویر می‌کشند، در عین حال که باوجود همهٔ مشکلات، حال‌وهوایی امیدوارکننده به پایان می‌بخشند. جی‌جی وین‌لاو، نویسنده و کارگردان اهل نیوزیلند، قبلاً مجموعه‌ای از دوازده فیلم کوتاه ساخته بود؛ امیدوارم فرصت ساخت فیلم بلند دیگری هم برایش فراهم شود.