فیلم The Company of Wolves 1984

این فیلم متظاهر است. ترکیبی از «جادوگر شهر اُز» و فیلمی ترسناک که دربارهٔ سکسوالیتیِ دختری (سنش در متن حذف شده) سخن می‌گوید. این اثر فیلمی هنری و متظاهر است که تصور می‌کند بسیار باهوش‌تر از چیزی است که هست. می‌خواهد داستان شنل قرمزی را به‌صورت نیمه‌اروتیک بازگویی کند، اما هرگز به آن دست نمی‌یابد. حداقل ظاهراً زیباست. در این خیال‌پردازی نیل جردن دربارهٔ جوانی به...

این فیلم متظاهر است. ترکیبی از «جادوگر شهر اُز» و فیلمی ترسناک که دربارهٔ سکسوالیتیِ دختری (سنش در متن حذف شده) سخن می‌گوید. این اثر فیلمی هنری و متظاهر است که تصور می‌کند بسیار باهوش‌تر از چیزی است که هست. می‌خواهد داستان شنل قرمزی را به‌صورت نیمه‌اروتیک بازگویی کند، اما هرگز به آن دست نمی‌یابد. حداقل ظاهراً زیباست. در این خیال‌پردازی نیل جردن دربارهٔ جوانی به نام «روزالین» (با بازی سارا پاترسان) رگه‌های زیادی از داستان «شنل قرمزی» دیده می‌شود. او دچار خواب‌های زنده‌ای است که در قرن‌های گذشته می‌گذرند؛ در آن خواب‌ها با والدینش خوشبخت زندگی می‌کند (و خبری از خواهر بسیار کسل‌کننده‌اش نیست) و مادربزرگش (آنجلَا لنس‌بِری) مرتباً با حکایت‌های مرتبط او را موعظه می‌کند. در یکی از همین رویاها، هنگام راه رفتن در جنگل به‌سوی خانهٔ مادربزرگ، با مردی جوان، خوش‌قیافه و مرموز روبه‌رو می‌شود که شرط می‌بندد چه کسی زودتر به خانهٔ پیرزن می‌رسد! او کنجکاو می‌شود، اما آیا برای هویت واقعی این admirer آماده است؟ داستان گاهی ریتمی تکه‌تکه دارد، اما همچنان اقتباسی غنی و زنده است که عاشقانه، افسانه و ذره‌ای وحشت را به‌طرزی هوشمندانه و سرگرم‌کننده درمی‌آمیزد و در پسِ آن جریانِ ظریفی از رشد سکسوالیته را هم ارائه می‌دهد. راست است که برخی جلوه‌ها آن‌طور که باید نیستند و ارائهٔ فرم‌گرایانه همیشه جواب نمی‌دهد، اما روایت‌های «مادربزرگ» و هشدارهای او دربارهٔ راه، میوه و مردی که ابروهایش در وسط به هم می‌رسند، با اجرای درخشان و انتخاب مناسب لنس‌بِری به‌خوبی ارائه می‌شوند. بازیگران مکملی قابل و موسیقی غنی جورج فنتون، این تفسیر خلاقانه و لذت‌بخش از داستانی آشنا را جذاب کرده‌اند؛ من از تماشای آن لذت بردم.