فیلم An Ideal Husband 1999

«سر رابرت چیلترن» (جرمی نورتام) وزیر کابینهٔ بریتانیاست که یک راز دارد. او مصمم است آن راز دقیقاً همان‌طور بماند — هم از همسرش (کیت بلانشت) و هم از مافوق‌های سیاسی‌اش. شاید چندان عاقلانه نباشد که به دوست نسبتاً کم‌جلاورش «لرد گورینگ» (روپر اورت) روی بیاورد، کسی که می‌داند با دشمن تازه‌اش «خانم چوولی» (جولیان مور) آشنایی دارد. با نزدیک شدن یک مناظرهٔ پارلمانی و...

«سر رابرت چیلترن» (جرمی نورتام) وزیر کابینهٔ بریتانیاست که یک راز دارد. او مصمم است آن راز دقیقاً همان‌طور بماند — هم از همسرش (کیت بلانشت) و هم از مافوق‌های سیاسی‌اش. شاید چندان عاقلانه نباشد که به دوست نسبتاً کم‌جلاورش «لرد گورینگ» (روپر اورت) روی بیاورد، کسی که می‌داند با دشمن تازه‌اش «خانم چوولی» (جولیان مور) آشنایی دارد. با نزدیک شدن یک مناظرهٔ پارلمانی و در حالی‌که سر رابرت—به‌عنوان وزیر جوان—باید دربارهٔ تأیید یا رد یک سرمایه‌گذاری دولتی بزرگ در آرژانتین تصمیم بگیرد، خود را در بن‌بستی می‌یابد. در همین بین، گورینگ باید به دوستش کمک کند و هم‌زمان با مسائل شخصی‌اش از جمله پدری ناموافق (جان وود) و مِیبل بی‌چاره (مینی درایور) دست‌وپنجه نرم می‌کند. آنچه دنبال می‌آید نمونهٔ دوست‌داشتنی‌ای از طنز اسکار وایلد است که نقایص دستگاه سیاسی زمانه‌اش را روشن می‌کند؛ و در این زمینه روپر اورت می‌درخشد. هرچند حضورش اندک است، با مهارتی چابک این نجیب‌زادهٔ ظاهراً تنبل و لوس را بازی می‌کند و نشان می‌دهد آن‌قدرها که می‌خواهد دیگران باور کنند، خوش‌گذرانی بی‌قید و بی‌پناه نیست. شبِ پذیرایی‌ها—وقتی مجبور است از اتاقی به اتاق دیگر بدود و هر بار نقشی جدید به خود بگیرد—تماشای بسیار لذت‌بخشی دارد و تا حدی هم باورپذیر است. مشکل فیلم اما در بقیهٔ گروه بازیگران است؛ این یکی از آن مواردی است که جمعِ قطعات از کلیت ضعیف‌تر است. نام‌های بزرگ حاضرند، اما شخصیت‌ها شکل نگرفته‌اند. مور آن خباثتِ ماکیاولی‌وارِ مورد انتظار را منتقل نمی‌کند و دیگر چندبار می‌توان آن شیوهٔ ویژهٔ بیان چشمِ بلانشت را که قرار است گستره‌ای از احساسات را القا کند دید؟ نورتام هم عمدتاً در حدِ قابل‌قبول ظاهر می‌شود و اینجا، با وجود نقش نسبتاً قوی، وضعیت بهتری ندارد. به نظرم آثار وایلد در صحنهٔ تئاتر بهتر جواب می‌دهند؛ آنجا خودجوشی‌ای هست که آثارش را زنده می‌کند. این اقتباس اما بیشتر در حدِ زمزمه است و تنها گه‌گاه با انفجارهای کوتاه و مؤثرِ طنز همراه می‌شود. با این حال، از نظر بصری باشکوه است.