فیلم The Magic Flute 2022

به تازگی پس از دیدنِ «حکایت‌های هوفمان» (۱۹۵۱) و «قلعه‌ی مردآبی» (۱۹۶۳) از مایکل پاول، تصمیم گرفتم این فیلم را هم ببینم. نمی‌توان گفت خوانندگی‌ها به پای نوازندگانی مثل نورمن فوستر یا رابرت رانزوویل می‌رسد، اما یک نقطه‌ی مشترک هست: این فیلم اپرا نیست، بلکه نوعی برداشت فیلمی از آن است — و هدفش به‌طور مشخص جوانانی است که حوصله‌ی دو ساعت گوش دادنِ موزارت...

به تازگی پس از دیدنِ «حکایت‌های هوفمان» (۱۹۵۱) و «قلعه‌ی مردآبی» (۱۹۶۳) از مایکل پاول، تصمیم گرفتم این فیلم را هم ببینم. نمی‌توان گفت خوانندگی‌ها به پای نوازندگانی مثل نورمن فوستر یا رابرت رانزوویل می‌رسد، اما یک نقطه‌ی مشترک هست: این فیلم اپرا نیست، بلکه نوعی برداشت فیلمی از آن است — و هدفش به‌طور مشخص جوانانی است که حوصله‌ی دو ساعت گوش دادنِ موزارت به زبان آلمانی را ندارند. به نظرم همین نکته ارزشِ پرداختن بیشتر را دارد. جذب جک وولفِ خوش‌قیافه (که شاید کمی شبیه توماس سانگستر به‌نظر برسد) قطعاً توجه‌ها را جلب می‌کند. او نقش تیم هفده‌ساله‌ای را بازی می‌کند که به مدرسه‌ی مشهور موزارت در ارتفاعات آلپ می‌پیوندد. هیچ‌کس را نمی‌شناسد و فقط با کمی اعتمادبه‌نفس و کتابی که پدرِ درگذشته‌اش به او داده، آمده است. از طرف استادان موسیقی‌دوست — از جمله پروفسور «لومگبو» با بازی اف. ماری آبراهام — استقبال چندان گرمی نمی‌بیند، اما هم‌اتاقی‌اش «پائولو» (الی کورتیور) آدمِ خوبی از آب درمی‌آید و با «سوفی» (نیم مک‌کورمک) روی موسیقی «جکسون ۵» در هدفون‌ها دوست می‌شود. او در می‌یابد که کتابش درِ گذرگاهی باستانی را به سوی سرزمینی که «فلوت سحرآمیز» در آن رخ می‌دهد، باز می‌کند. هر شب اگر رأس ساعت سه از آن گذرگاه عبور کند، می‌تواند داستان را همراه با پاپاژنو (ایوان رئون) و پامینا (آشا بنکس) زندگی کند و در برابر ملکه‌ی شب (سابین دویله) قرار بگیرد. برای دفاع از خود، فلوتی به او داده می‌شود و حالا باید یاد بگیرد چگونه از آن بهترین استفاده را بکند. بله، این نسخه تا حدی ساده‌شده و کودکانه است و گرایش زبان انگلیسی به قافیه‌پردازی گاهی از قدرت متنِ اپرا می‌کاهد، اما ترکیب درگیرکننده‌ای از بحران‌ها و درام‌های نوجوانانه‌ی امروزی با عناصر تاریک، بامزه و تهدیدآمیزِ داستانِ اصلی ارائه می‌دهد. آهنگ‌ها انرژی لازم را دارند و بازیگران — به‌ویژه دویله — ترانه‌ها را به‌قدر کافی اجرا می‌کنند؛ به اندازه‌ای که احتمالاً علاقه‌مندان را تشویق می‌کند نسخه‌ی صحنه‌ای آن را هم ببینند. اثرِ بزرگی نیست، اما تلاشی محکم و قابل‌قبول است که شاید این شکل شگفت‌انگیز از سرگرمی را برای نسل جدیدی از طرفداران موسیقی پاپ جذاب کند.