فیلم کره‌ای Return to Seoul 2022

احتمالاً اگر از همان ابتدا از «فردی» (پارک جی-مین) دل‌چرکین نشده بودم، ممکن بود بیشتر با این فیلم همراه شوم. البته اینکه این بازیگر خیلی زود و موفق می‌تواند حسِ این‌که شخصیتش خودخواه، مکار و ناخوشایند است را القا کند، نشان‌دهندهٔ توانایی اوست؛ ولی متأسفانه در طولِ دو ساعتی که قصهٔ مسئله‌دارِ فرزندخواندگی و بازگشت او به خانوادهٔ زیستی‌اش روایت می‌شود، نتوانستم درگیر بمانم. «فردی»...

احتمالاً اگر از همان ابتدا از «فردی» (پارک جی-مین) دل‌چرکین نشده بودم، ممکن بود بیشتر با این فیلم همراه شوم. البته اینکه این بازیگر خیلی زود و موفق می‌تواند حسِ این‌که شخصیتش خودخواه، مکار و ناخوشایند است را القا کند، نشان‌دهندهٔ توانایی اوست؛ ولی متأسفانه در طولِ دو ساعتی که قصهٔ مسئله‌دارِ فرزندخواندگی و بازگشت او به خانوادهٔ زیستی‌اش روایت می‌شود، نتوانستم درگیر بمانم. «فردی» ظاهراً در فرانسه در خانواده‌ای خوشبخت بزرگ شده و بنابراین رفتار روزافزون بی‌ملاحظه‌اش پُشتوانهٔ محکمی ندارد؛ با پیشرفت داستان و زننده‌تر شدنِ رفتار او — به‌ویژه در صحنهٔ پایانی داخل ماشین با مَکسیم (یوآن زیمر) — احساس کردم روایت کم‌کم ظرفیت‌هایش را از دست می‌دهد. بازی‌ها عموماً خوب‌اند. تلاش‌های پدر نسبتاً الکلی او (اوه کوانگ-روک) قانع‌کننده است، چرا که باید کشمکشِ کشفِ دختر از دست رفته‌اش را با وابستگی‌اش به الکل و تحقیرِ آشکارِ دختر نسبت به خودش جمع و جور کند. فیلم همچنین نگاهی جالب به سازوکارِ فرزندخواندگی‌ها در پی افولِ نظامِ استعماریِ فرانسه در کرهٔ پساجنگ ارائه می‌دهد؛ بسیاری از والدین امید داشتند کودکی و تحصیل در فرانسه فرصت‌های بیشتری فراهم کند، اما در مورد «فردی» این بُعد چندان پرداخته نمی‌شود. اینکه چه چیزی او را به چنین شخصیتی تبدیل کرده، تا حد زیادی کنار گذاشته می‌شود. فیلم عنصری از «مراقبِ آرزوهایت باش» دارد و گاهی تأملات جالبی دربارهٔ تنش‌های پس از فرزندخواندگی ارائه می‌دهد، اما چون من از شخصیتِ او خوشم نیامد و به او اهمیت ندادم، اشتیاقم نسبت به فیلم کم شد.