فیلم Goodbye, Mr. Chips 1939

اگر لغت‌نامه را باز کنید، زیر واژهٔ «دل‌فریب» نوشته است: «خداحافظ، آقای چیپس». آقای چارلز چیپینگ مرد جوانی بسیار خجالتی است که در مدرسهٔ پسرانهٔ بروکفیلد معلم می‌شود. روزهای اول او در مدرسه اصلاً خوشایند نیست؛ پس از آنکه تقریباً کار خود را از دست می‌دهد، در اجرای انضباط افراط می‌کند و از راهی ورزشی به‌طور جدی به مدرسه آسیب می‌زند. به نظر می‌رسد همه—چه شاگردان...

اگر لغت‌نامه را باز کنید، زیر واژهٔ «دل‌فریب» نوشته است: «خداحافظ، آقای چیپس». آقای چارلز چیپینگ مرد جوانی بسیار خجالتی است که در مدرسهٔ پسرانهٔ بروکفیلد معلم می‌شود. روزهای اول او در مدرسه اصلاً خوشایند نیست؛ پس از آنکه تقریباً کار خود را از دست می‌دهد، در اجرای انضباط افراط می‌کند و از راهی ورزشی به‌طور جدی به مدرسه آسیب می‌زند. به نظر می‌رسد همه—چه شاگردان و چه همکارانش—علیه او هستند؛ هر کاری می‌کند برعکس جلوه می‌کند. هنگام تعطیلات در آلپ اتریش، با کاترین الیس آشنا می‌شود و از آن پس زندگی و رفتار کلی او دگرگون می‌شود—به‌طور قابل توجهی بهتر. «خداحافظ، آقای چیپس» به‌طرز تمام‌عیاری حال و هوای کلاسیک دارد؛ از تک‌تک قاب‌ها نوستالژی‌ای دلنشین می‌تراود که انسان را به زمانی بازمی‌گرداند که بی‌گناهی همهٔ دارایی‌مان بود. این فیلم بی‌شک دل بسیاری را می‌رباید؛ شاید عده‌ای به این احساسات لطیف علاقه نداشته باشند، اما کسانی که اجازه دهند آقای چیپس وارد زندگی‌شان شود، قطعاً ضرر نخواهند کرد. نزدیک به سی سال طول کشید تا بالاخره کل فیلم را ببینم؛ بعد از تماشای آن احساس کردم فراتر از انتظارم جبران شدم. از ترس دست‌پاچهٔ آقای چیپینگ در سکانس آغازین تا صحنهٔ پایانی که همه‌چیز را به نقطهٔ عالی‌ای می‌رساند، این فیلم واقعاً زیبا، دل‌فریب و شاداب است. از میان همهٔ جایزه‌های اسکاری که داده شده، جایزهٔ رابرت دونات از شایسته‌ترین‌هاست. اجرای او همهٔ ویژگی‌های احساسی لازم برای تصویرگری شخصیتی در حال شکل‌گیری را در خود دارد؛ چه خجالتی و منزوی باشد و چه مردی کوشا و بلندپرواز، دونات این نقش را چنان لایه‌لایه پرداخته که می‌توان آن را استاندارد سینمای دههٔ سی دانست. گرِیر گارسون حدود بیست دقیقه در صفحه حضور دارد، اما همین بیست دقیقه تأثیر عمیق و خاصی باقی می‌گذارد. صحنه‌ای هست که دونات و گارسون بی‌پروا می‌رقصند—فقط به‌خاطر همین صحنه ارزش دیدن فیلم را دارد. در نهایت فیلم را پایان آن می‌سازد، و پایانِ «خداحافظ، آقای چیپس» همهٔ رشته‌های احساسی را جمع‌بندی می‌کند و آن را به اثری باشکوه تبدیل می‌نماید. اگر پس از تیتراژ پایانی دل‌تان گرم و خوش نشده باشد، واقعاً امیدی برایتان نیست. از آقای استارکی و آقای لاوری ممنونم؛ این فیلم یادآور آموزه‌های خوب شما در سال‌های دبستانم بود. امتیاز: 9/10 چه فیلمی زیبا و لطیف—داستانی دربارهٔ پایان امپراتوری و پایانی بر عصری که فرهنگ احترام و تکریم در آن وجود داشت و اکنون دیگر اثری از آن نیست. رابرت دونات همیشه توانسته روحِ مرد انگلیسیِ典典 را خوب به تصویر بکشد—هرچند گاهی کمی رسمی و محجوب؛ و با نمایشِ دل‌انگیز گرِیر گارسون از یک بانوی آن دوران، احساس گرمی ملایمی باقی می‌گذارد. قطعاً فیلم مدعی تساوی جنسیتی نیست، اما صحنهٔ «دانوب آبی» لابد از رمانتیک‌ترین صحنه‌هایی است که در سینما ثبت شده است.