فیلم The Defiant Ones 1958

«جوکر» (تونی کرتیس) و «کالن» (سیدنی پواتیه) هنگامیکه در اتوبوس زندان به زنجیرند با تصادفی روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها که نسبت به هم به‌کلی دشمن‌اند، از فرصت استفاده کرده فرار می‌کنند و برنامه می‌ریزند تا با قطار از کشور بگریزند. در حین فرار، کم‌کم یاد می‌گیرند به هم احترام بگذارند—حتی یکدیگر را دوست بدارند—تا اینکه به یک مزرعه کوچک می‌رسند و با زنی (کارا ویلیامز) و...

«جوکر» (تونی کرتیس) و «کالن» (سیدنی پواتیه) هنگامیکه در اتوبوس زندان به زنجیرند با تصادفی روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها که نسبت به هم به‌کلی دشمن‌اند، از فرصت استفاده کرده فرار می‌کنند و برنامه می‌ریزند تا با قطار از کشور بگریزند. در حین فرار، کم‌کم یاد می‌گیرند به هم احترام بگذارند—حتی یکدیگر را دوست بدارند—تا اینکه به یک مزرعه کوچک می‌رسند و با زنی (کارا ویلیامز) و پسر خردسالش «بیلی» (کوین کوگلین) آشنا می‌شوند. پس از چند روز روشن می‌شود که او و جوکر نسبت به هم علاقه‌مند شده‌اند، پس او نقشه‌ای می‌ریزد تا جوکر و پسرش را در جهتی بفرستد و کالن جداگانه به سمت مرداب و راه‌آهن برود. همه‌چیز خوب به نظر می‌رسد، اما وقتی جوکر متوجه می‌شود این نقشه برای دوست سابقش خطراتی در پی دارد، باید تصمیمی بگیرد که عواقبی برای همه به‌دنبال دارد—به‌خصوص وقتی کلانتر خوش‌نیت مولر (تئودور بیکل) و کاپیتان کم‌ملاحظه گیبونز (چارلز مک‌گراو) هم در تعقیب‌اند. در اصل فیلمی دو نفره است که دو بازیگر به‌خوبی کنار هم کار می‌کنند و با داستان و فیلمنامه‌ای قدرتمند و گاه طنزآمیز، روند تبدیل نیاز صرف به بقا به رابطه‌ای غنی‌شده با علاقهٔ متقابل را نشان می‌دهند. هر دوی آن‌ها عیوب و تعصباتی دارند، اما در نهایت ماجراهایشان پوچی این خصوصیات را آشکار می‌کند؛ پیامی که با رفتار نجیب مولر و بسیاری از کسانی که در مسیر آزادی با آن‌ها روبه‌رو می‌شوند تقویت می‌گردد. داستان به‌طور مؤثری به مسائل سیاسی و نژادپرستانه می‌پردازد؛ فیلم هیچ‌گاه حالت موعظه‌ای ندارد و تنها فرصتی فراهم می‌آورد تا خودمان دریابیم برخی نگرش‌های غیرمنطقی تا چه حد کوچک و ابلهانه‌اند. تماشای این فیلم قطعاً ارزش دارد.