فیلم Hang ‘Em High 1968

هر یک از ما ارواحی داریم، مارشال. فیلم Hang 'Em High به کارگردانی تد پست و نویسندگی لئونارد فری‌من و مل گلدبرگ ساخته شده است. در آن کلینت ایستوود، اینگر استیونز، پَت هینگل، اد بیگلی، بن جانسون، چارلز مک‌گراو، روت وایت و بروس دورن ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از دومینیک فرونتیِر و فیلم‌برداری را ریچارد اچ. کلاین و لئونارد جی. ساوت به‌صورت مشترک بر عهده...

هر یک از ما ارواحی داریم، مارشال. فیلم Hang 'Em High به کارگردانی تد پست و نویسندگی لئونارد فری‌من و مل گلدبرگ ساخته شده است. در آن کلینت ایستوود، اینگر استیونز، پَت هینگل، اد بیگلی، بن جانسون، چارلز مک‌گراو، روت وایت و بروس دورن ایفای نقش می‌کنند. موسیقی اثر از دومینیک فرونتیِر و فیلم‌برداری را ریچارد اچ. کلاین و لئونارد جی. ساوت به‌صورت مشترک بر عهده داشته‌اند. خلاصه داستان: مرد بی‌گناهی که قربانی یک دارزدن جمعی می‌شود، نجات می‌یابد و به‌عنوان مأمور قانون بازمی‌گردد تا کسانی را که قصد کشتنش را داشته‌اند تحت پیگرد قانونی قرار دهد. پس از درخشش در سه‌گانه دلار چرخه‌ی سرنوشت، ایستوود به آمریکا بازگشت و نام خود را در ژانری که بعداً او را تعریف کرد، تقویت نمود. هرچند فیلم کاملاً یک وسترن آمریکایی است، اما ردپایی از لحن‌های وسترن ایتالیایی («اسپاگتی وسترن») نیز در آن دیده می‌شود. داستان نسبتاً کلیشه‌ای و محافظه‌کارانه است، اما پرداخت و شخصیت‌پردازی‌ها تازه و تند و تیز بوده و باعث می‌شوند تماشای فیلم ارزش داشته باشد. متأسفانه تد پست گاهی ریتم فیلم را تا حدی کند می‌کند که تحملش دشوار می‌شود، به‌ویژه در یک سوم پایانی؛ جای افسوس است که رابرت آلدرایچ که نامش برای کار مطرح شده بود، کارگردانی را بر عهده نگرفت. متن فیلم به‌تنهایی برای پشتیبانی از نزدیک به دو ساعت مدت زمان کافی نیست و پایان‌بندی فیلم تجربه‌ای نسبتاً تخت ارائه می‌دهد. موضع نسبتاً لیبرال فیلم درباره مجازات اعدام کمی سنگینی می‌کند، اما به‌اندازه‌ای نیست که اثر را نابود کند، چون پرداخت به پیچیدگی‌های عدالت همچنان جذاب است. و البته حضور ایستوود هم مخاطب را جذب می‌کند. ایستوود بهترین بازیگر اثر نیست، اما بی‌اخلاقیِ اخلاقیِ شخصیتی که بازی می‌کند او را بدل به قطعه‌ای جذاب می‌کند. پَت هینگل در نقش قاضی فنتون با بازی صریح و محکم خود نمایشنامه را می‌دزدد و درخشان است، و اینگر استیونز نیز در نقش ریچل وارِن می‌درخشد؛ شخصیتی که مانند جِد کوپرِ ایستوود انگیزه‌ای وسواسی برای دستگیر کردن مجرمان در قلب دارد. در مجموع بازی‌ها درست و ارزشمندند. استفاده از دو فیلم‌بردار شاید به‌خاطر کاردوستی باشد، اما خروجی کار خوب است؛ لوکیشن‌های نیومکزیکو دلپذیرند و فضای مناسبی برای لبه‌های خشن داستان فراهم می‌کنند. موسیقی فرونتیِر جالب و پرحرارت است — گاه سنگین می‌شود و گاهی صدایی آشنا دارد که گاهی به آثار هِرمان در ژانر فانتزی می‌مانَد. Hang 'Em High جایگاهی مهم در آرشیو وسترن دارد؛ نه فیلمی بی‌نقص و نه ضعیف، ولی برای علاقه‌مندان ژانر دیدنی است. 7/10 نکات تکمیلی: فیلم سرگرم‌کننده است؛ نیمهٔ اول آن به‌مراتب قوی‌تر از نیمهٔ دوم است که کمی راه خود را گم می‌کند و در نهایت به پایانی قابل قبول اما نه به‌شکلی که از افتتاحیهٔ تأثیرگذار انتظار می‌رفت، می‌رسد. بازی ایستوود از ابتدا تا پایان عالی است و پَت هینگل نیز اجرای مثبتی دارد؛ یک صحنهٔ برجسته بین او و ایستوود وجود دارد که بسیار تأثیرگذار است. جزئیات بیشتر داستان: وقتی «کوپر» (کلینت ایستوود) در یک مورد اشتباه هویتی گرفتار می‌شود، گروهی از شهروندان او را تقریباً به‌دار می‌زنند. خوشبختانه «بلیس» (بن جانسون) او را نجات می‌دهد و در ادامه قاضی «فنتون» (پَت هینگل) پس از بررسی ماجرا، صحت ادعایش را می‌پذیرد و به او نشان و مقام می‌دهد تا به‌جای گرفتن قانون به‌دست خود، مردانی را که قصد کشتنش را داشتند به دادرسی قانونی بسپارد. او شاید مایل به انجام این کار باشد، اما آیا آن‌ها این‌قدر اهل تسلیم شدن به قانون‌اند؟ در همین حین، شغل جدید او او را درگیر کارهای خطرناک دیگری می‌کند و پس از یک نزدیک‌بینی خطرناک، او شیفتهٔ ریچل می‌شود که خود داستان سختی برای گفتن دارد. فیلم تلاش می‌کند شخصیت‌های تعدادی از vigilanteها را انسانی‌تر نشان دهد و به آن‌ها شخصیت بدهد. از نظر تولید هم مشکلاتی هست — گاهی تصاویری از حضور خودرو در کادر یا صحنه‌های استودیویی آشنا دیده می‌شود — اما ایستوود با سبک کم‌گویی و قدرتمند خود وزن درام را حفظ می‌کند و اگرچه نتیجهٔ نهایی قابل‌پیش‌بینی است، اجرای آن نه چندان پیش‌پاافتاده است.