فیلم Amélie 2001

این فیلم را صرفاً به‌خاطر یک ادیت دیدم. آن ادیت باعث شد فکر کنم با فیلمی در سبک روان‌شناختی/هیجانی روبه‌رو خواهم شد، اما بعد از دیدن کامل فیلم باید بگویم از درک من فراتر رفت. منظورم این نیست که فیلم بد بود؛ توقعم از آن بالا بود اما نتوانست به اندازه‌ای که امید داشتم ارائه دهد. با این حال آنچه ارائه داد خوشایند بود. بیشترین...

این فیلم را صرفاً به‌خاطر یک ادیت دیدم. آن ادیت باعث شد فکر کنم با فیلمی در سبک روان‌شناختی/هیجانی روبه‌رو خواهم شد، اما بعد از دیدن کامل فیلم باید بگویم از درک من فراتر رفت. منظورم این نیست که فیلم بد بود؛ توقعم از آن بالا بود اما نتوانست به اندازه‌ای که امید داشتم ارائه دهد. با این حال آنچه ارائه داد خوشایند بود. بیشترین چیزی که در فیلم دوست داشتم فیلم‌برداری‌اش بود، به‌خصوص نماهای زوم‌شده. در مجموع برای من در حد «خوب» قرار می‌گیرد؛ شاید به‌خاطر انتظارات بسیار بالای خودم باشد، اما هست آنچه هست. «آملی» (آدری توتو) تا حدی در حبابی بزرگ شده — به‌خاطر تربیت پدرش — و در بزرگسالی چندان در تعامل با آدم‌های واقعی مهارت ندارد. او بخش زیادی از وقتش را در دنیای خیالی خود می‌گذراند تا این‌که در یک کافه پاریسی مشغول به کار می‌شود و کم‌کم جنبه‌هایی از آدم‌های واقعی را در دنیای واقعی می‌بیند. در آپارتمانش چیزی را پیدا می‌کند که ساکن قبلی جا گذاشته و تصمیم می‌گیرد آن را به صاحبش برگرداند. خوشحالی آن مرد از این کار، آملی را برای کمک بیشتر به دیگران ترغیب می‌کند؛ از این رو او گاهی جدی و گاهی بازیگوشانه دست به حل مشکلات برخی اعضای خانواده و آشنایان تازه‌اش می‌زند. این ماجراها برای او (و ما) موقعیت‌های متنوعی خلق می‌کند — از ارواح و بیماران خیالی تا حتی گنوم باغچه‌ای مورد علاقه پدرش — و هم‌زمان نیاز آملی به رخدادهای پُرمعنایی در زندگی‌اش را نشان می‌دهد. در این میان شخصیت دوست‌داشتنی «نینو» (ماتیو کاسووویتس) ممکن است وارد شود، اگر آملی جرأت ترک قفس روانیِ طلایی‌اش را پیدا کند. توتو در این نقش چیزی جذاب و دمدمی دارد که مرا به یاد آدری هپبورن می‌اندازد؛ چشم‌ها و لبخندش به تصویرسازی شخصیتی با روحیه‌ای بخشنده کمک می‌کند. بازی گروهی قوی و فضای مفرح فیلم، همراه با بیان چند نکته مهم در طول مسیر، فیلم را قابل‌توجه می‌کند. تصویربرداری و صداگذاری عالی‌اند و فیلم به‌طرز شایان‌ذکری از احساساتی‌سازیِ اغراق‌آمیز پرهیز می‌کند؛ یادآور این است که کمی مهربانی و اعتماد می‌تواند نتایج بزرگی به‌دنبال داشته باشد.