فیلم The Alamo 1960

گویی برای سیزده ساعت فیلم از رسیدن به جایگاه کلاسیک ژانر بازمی‌ماند. برای سیزده روز این مردان شجاع دژ را نگه می‌دارند... الامو آن فیلمی نیست که باید باشد. حتی پس از بازسازیِ ۲۰۰۴ — که فیلمی خوب و تأمل‌برانگیز بود — هنوز منتظریم تا اثری پرهیجان و جان‌دار درباره افسانهٔ آنچه در این دژ کوچک مأموریتی معروف به «الامو» رخ داد ببینیم. داستان در سن‌آنتونیو، سال...

گویی برای سیزده ساعت فیلم از رسیدن به جایگاه کلاسیک ژانر بازمی‌ماند. برای سیزده روز این مردان شجاع دژ را نگه می‌دارند... الامو آن فیلمی نیست که باید باشد. حتی پس از بازسازیِ ۲۰۰۴ — که فیلمی خوب و تأمل‌برانگیز بود — هنوز منتظریم تا اثری پرهیجان و جان‌دار درباره افسانهٔ آنچه در این دژ کوچک مأموریتی معروف به «الامو» رخ داد ببینیم. داستان در سن‌آنتونیو، سال ۱۸۳۶ اتفاق می‌افتد؛ ژنرال سانتا آنا سپاه پرقدرت خود را به تگزاس اعزام می‌کند و در برابرش تنها گروه کوچکی از قهرمانان — جیم بووی، دیوی کراکت و همراهانشان به فرماندهی بی‌تجربهٔ ویلیام تراویس — ایستاده‌اند. آنها باید زمان بخرند تا ژنرال سم هیوستون ارتشی گرد آورد و نیروی سانتا آنا را شکست دهد. به زبان ساده باید گفت الامو فیلمی کشدار و ناموفق است. تلاش‌هایی برای بریدن و تدوین به‌نوعی انجام شده تا از آن یک حماسهٔ کلاسیک بسازند، اما هیچ‌کدام از نسخه‌ها نتوانسته‌اند اثری روان و ژانری بسازند که می‌توانست باشد. جان وین کارگردانی کرده و واضح است که برای پروژه اهمیت قائل بوده (سرمایهٔ شخصی هم گذاشته بود)، اما شایعاتی هست که می‌گویند کلیف لیونز بعدها برخی از وظایف کارگردانی را بر عهده گرفته؛ اگر چنین باشد، دلیلش واضح است، هرچند منابع مختلف آن شایعه را رد می‌کنند و اغلب معتقدند فیلم بیشتر کارِ خودِ وین است. وین که از استادش جان فورد آموخته بود، دیدگاهی عظیم برای فیلم داشت و وسعت اثر قابل‌توجه است؛ بازسازی ساختمان الامو به‌ویژه عالی انجام شده و صفوف ارتش‌های سانتا آنا در نهایت فیلم را از رخوت درمی‌آورند. با این حال نقاط اوج فیلم اندک‌اند و بازی‌ها جای کار زیادی دارند؛ خود وین اجازه نمی‌دهد شخصیت کراکت فراتر از «نمایش جان وین» باشد. ریچارد ویدمارک در نقش جیم بووی تا حدی دوام می‌آورد و توانایی ایجاد لحظاتی شجاعانه در تعامل با وین و لورنس هاروی (ویلیام تراویس) را دارد، اما خارج از این موارد چیز زیادی برای نوشتن وجود ندارد. یک‌سوم پایانی تا حدی فیلم را از افتادن در مسیر کاملاً ناامیدکننده نجات می‌دهد و دریافت اسکار بهترین صدا هم کاملاً بجاست، اما متأسفانه الامو همچنان اثری کند و خسته‌کننده باقی مانده در حالی که باید هم‌زمان شعلهٔ روحیه را روشن کند. ۵/۱۰