فیلم 7 Days in Hell 2015

«حتی مسابقه هم نبود؛ چیز دیگری بود.» این یک موک‌یومنتری ۴۵ دقیقه‌ای است که برای تلویزیون ساخته شده و سال گذشته از HBO پخش شد. کارگردان از دنیای تلویزیون است که اخیراً فیلم بلند کمدی «مایک و دیو نیاز به همراه برای عروسی» را هم ساخته است. فیلم آمریکایی است ولی داستانش در انگلستان جریان دارد. داستان دربارهٔ دو تنیسور مطرح است که برای یک مسابقهٔ بزرگ...

«حتی مسابقه هم نبود؛ چیز دیگری بود.» این یک موک‌یومنتری ۴۵ دقیقه‌ای است که برای تلویزیون ساخته شده و سال گذشته از HBO پخش شد. کارگردان از دنیای تلویزیون است که اخیراً فیلم بلند کمدی «مایک و دیو نیاز به همراه برای عروسی» را هم ساخته است. فیلم آمریکایی است ولی داستانش در انگلستان جریان دارد. داستان دربارهٔ دو تنیسور مطرح است که برای یک مسابقهٔ بزرگ با هم روبه‌رو می‌شوند و این مسابقه هفت روز طول می‌کشد. درست شنیدید؛ فیلم نشان می‌دهد بازی چگونه برای یک هفته کش داده شد و در خلال آن فلش‌بک‌ها و مصاحبه‌هایی جاگذاری شده است. فضای فیلم در سال ۲۰۰۱ رخ می‌دهد، اما طراحی صحنه و به‌ویژه ظاهر بازیکنان حال و هوای دههٔ ۷۰ یا شاید ۸۰ را منتقل می‌کند. به هر حال، فیلم بسیار خوب بود و از بسیاری از کمدی‌های واقعیِ اخیر جلوتر بود. شوخی‌ها بی‌رحمانه خوب‌اند و گاهی آن‌قدر خنده‌دار بود که بلند خندیدم. به‌نظرم داستان و شخصیت‌پردازی عالمانه طراحی شده‌اند. بازیگران کاملاً از عهدهٔ نقش‌ها برآمده‌اند. معمولاً از فیلم‌ها و بازی اندی سمبرگ خوشم می‌آید، اما برای اولین بار واقعاً از او خوشم آمد؛ اگر از من بپرسید، می‌گویم این بهترین اثری است که از او دیده‌ام. حیف که نمایش سینمایی نشد. به نظر می‌رسد کارگردان این اثر را به شکل یک فیلم کوتاه هدف گرفته بود، چون پیش‌تر نمونه‌های کوتاه زیادی ساخته بود؛ با این حال از اینکه آن را به‌صورت یک قسمت مستقل تلویزیونی با مدت مناسب و پرداخت خوب ساخته، استقبال می‌کنم. «این مثل هیچ‌چیزی نیست که تا حالا دیده‌ام. تماشایی! کاملاً تماشایی!» زیر یک ساعت است، ولی کل فیلم طی سه روز فیلمبرداری شده و با وجود این، از کیفیت تولید کاسته نشده است. بازیگران در نمایش مهارت‌های ورزشی‌شان هم آماتور به نظر نمی‌رسند؛ از آنجایی که ژانر کمدی است می‌شد چنین صحنه‌هایی را کم‌اهمیت جلوه داد، اما اجرای دقیق و درست این لحظات قابل تحسین است. اخیراً اندی سمبرگ موک‌یومنتری دیگری با موضوع موسیقی ساخته، اما با توجه به این اثر و موفقیتش بعید نیست که به نسخه‌ای بلندتر تبدیل شود. طبیعی است که تأکید بیشتری روی نقش اندی باشد، اما کیت هرینگتون هم به همان اندازه درخشان است. نقش مهمی دارد و تعامل این دو بازیگر مرا به رقابت نادال و فدرر یادآور کرد. چند حضور مهمان هم در فیلم هست که برای روایت طنزآمیز داستان ضروری‌اند؛ بنابراین احتمالاً از تماشا ناراضی بیرون نمی‌آیید، تنها لازم است با ذهنی باز به سراغ فیلم بروید. کل فیلم مرا شگفت‌زده کرد، چون انتظار نداشتم هم باهوش باشد و هم همزمان خنده‌آور. قطعاً برای بزرگسالان مناسب‌تر است، چون شوخی‌های بزرگسالانه و صحنه‌های برهنه و محتوای جنسی غیرمنتظره‌ای دارد. اگر به سنِ مناسب رسیده‌اید، از آن لذت ببرید. از عنوان جذاب تا بازی‌های ممتاز و فیلمنامهٔ خوب، این اثر قطعاً ارزش دیدن دارد. به‌ویژه اگر طرفدار تنیس هستید، احتمالاً آن را خنده‌دارتر از دیگر آثار خواهید یافت. حرف آخر: توصیه می‌کنم ببینید. امتیاز: ۸٫۵/۱۰