فیلم Inspector Gadget 1999

یکی از نقدهایی که نمره‌اش خیلی پایین است، احتمالاً به این دلیل است که فیلم «بازرس گجت» «وفادار» به سریال تلویزیونی اصلی نیست. من آن سریال را هرگز ندیده‌ام پس از این منظر قضاوتی ندارم، اما به‌عنوان یک فیلم از آن لذت بردم — راستش را بخواهید. «بازرس گجت» بسیار همچنانی و ابلهانه است اما از این ابلهی آگاه است؛ شبیه روحیه فیلم‌هایی مثل «Looney Tunes:...

یکی از نقدهایی که نمره‌اش خیلی پایین است، احتمالاً به این دلیل است که فیلم «بازرس گجت» «وفادار» به سریال تلویزیونی اصلی نیست. من آن سریال را هرگز ندیده‌ام پس از این منظر قضاوتی ندارم، اما به‌عنوان یک فیلم از آن لذت بردم — راستش را بخواهید. «بازرس گجت» بسیار همچنانی و ابلهانه است اما از این ابلهی آگاه است؛ شبیه روحیه فیلم‌هایی مثل «Looney Tunes: Back in Action» و «The Cat in the Hat». آن دو فیلم را دوست داشتم و گرچه این به پای آن‌ها نمی‌رسد، اما از این هم خوشم آمد. احتمالاً دیگر بار آن را تماشا نخواهم کرد، اما می‌توانم ببینم که مخاطبان جوان‌تر از آن لذت ببرند. واقعاً بازی‌ها کار فوق‌العاده‌ای نیستند، اما هم‌چنان نمی‌توان گفت متیو برودریک و بقیه بد بازی کرده‌اند — هرکدام آن‌طور که لازم بود اجرا کردند. چند بازیگر مهمان جالب هم در فیلم هستند. چند لحظه نسبتاً بامزه وجود دارد، اما نکته‌ای که به‌نظرم خوب از آب درآمده همان ساده‌لوحیِ آگاهانهٔ فیلم است — فیلم احمقانه است و خود فیلم هم این را می‌داند. مثل آن فیلم‌هایی که گفتم، با این سبک ممکن است بسیاری را عصبانی کند، پس می‌فهمم چرا بعضی‌ها از آن بدشان می‌آید؛ با این حال فکر نمی‌کنم نمرهٔ 44% منصفانه باشد، البته هر کس سلیقهٔ خودش را دارد. فیلمی سرگرم‌کننده اما نه شگفت‌انگیز؛ که می‌تواند طرفداران کارتون را ناامید کند. «بازرس گجت» یک انیمیشن فوق‌العاده بود، هرچند پخش آن در تلویزیون پرتغال کوتاه بود. من آن را به یاد دارم و از دیدنش لذت می‌بردم، ولی به‌خاطر ندارم بیش از چهار یا پنج سال آن را دیده باشم. با این حال، از آن کارتون‌هایی بود که در کودکی بیش از همه دوست داشتم. نسخهٔ لایو-اکشن فیلم اما چندان به آن وفادار نیست… که البته لزوماً به معنی بد بودنش نیست. ساده بگویم، این فیلم یک اثر سرگرم‌کننده است پر از ضعف‌ها. فیلم مخاطبان کودک و نوجوان را هدف گرفته و دربارهٔ توانایی‌اش برای جذب بزرگسالان، به‌ویژه طرفداران کارتون اصلی، تردید دارم. فیلم بد نیست؛ در لحظاتی خنده‌دار است و ظرایف کمیکی مؤثری دارد، اما اغلب اوقات موفق نمی‌شود آدم را بخنداند. دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و فیلمنامه کم‌مایه و بد نوشته شده — آن‌قدر که از لو دادن داستان می‌ترسم، پس فقط می‌گویم که فیلم روند پدیدآمدن بازرس گجت و تولد دشمن دیرینه‌اش، دکتر کلاو، را دنبال می‌کند. نکتهٔ مثبت فیلم بازیگرانش‌اند. باوجود داستان ساده و متن ضعیف، هر بازیگری تا جای ممکن تلاش کرده و حرفه‌ای برخورد کرده است، البته بعضی بهتر ظاهر شده‌اند. روپرت اورت با کاریزمایش بیشترین بهره را می‌برد و هر بار که روی صحنه می‌آید توجه‌مان را جلب می‌کند؛ شوخ‌طبعی کنایه‌آمیزش دقیقاً به‌جا است. متیو برودریک هم بد نیست اما به‌نظر می‌رسد با شخصیتش بیشتر دست‌وپنجه نرم می‌کند. جوئلی فیشر خوش‌چهره است اما نقش کمی دارد؛ مایک هگرتی و میشل تراشنبرگ هم اغلب به حاشیه رانده شده‌اند. دیزنی در فیلم سرمایه‌گذاری کرده و این در کمیت و کیفیت جلوه‌های بصری و CGI مشخص است. گجت شباهت زیادی به نسخهٔ اصلی دارد؛ همان لباس‌ها و گجت‌های شاخص کارتون را دارد و مشکلات، سردرگمی‌ها و خرابی‌هایی که همیشه جزء ویژگی‌های او بوده‌اند در فیلم هم حضور دارند. دکورها و لوکیشن‌ها به کمک فیلم آمده‌اند و موسیقی متن هم شامل نسخهٔ جدیدی از آهنگ قدیمی کارتون است.