فیلم Inspector Gadget 2 2003

بله، این فیلم واقعاً ضعیف است. برخلاف اکثر افراد، من از نسخهٔ ۱۹۹۹ِ Inspector Gadget لذت بردم، اما این دنباله را دوست نداشتم. شنیده بودم که قرار است به نسخهٔ اصلی کارتونی وفادارتر باشد و امید داشتم دست‌کم به همان اندازه خوب باشد — اما اصلاً چنین نیست. همه‌چیز در Inspector Gadget 2 به‌شدت ضعیف‌تر است: بازیگران کمتر شناخته‌شده‌اند، حتی یک صحنهٔ کمیکِ قابل‌ذکر هم وجود ندارد...

بله، این فیلم واقعاً ضعیف است. برخلاف اکثر افراد، من از نسخهٔ ۱۹۹۹ِ Inspector Gadget لذت بردم، اما این دنباله را دوست نداشتم. شنیده بودم که قرار است به نسخهٔ اصلی کارتونی وفادارتر باشد و امید داشتم دست‌کم به همان اندازه خوب باشد — اما اصلاً چنین نیست. همه‌چیز در Inspector Gadget 2 به‌شدت ضعیف‌تر است: بازیگران کمتر شناخته‌شده‌اند، حتی یک صحنهٔ کمیکِ قابل‌ذکر هم وجود ندارد و حال و هوای فیلم ارزان و سطحی است. فیلم حتی طولانی‌تر هم شده، عمدتاً به‌خاطر تلاش ناموفق برای جا انداختن یک روایت «صیقلی» که با فضای بامزه و سادهٔ اثر اوریجینال همخوانی ندارد. عنصر «پاک‌دامنی» و جدیت در تولیدی که باید صددرصد شوخ و سبک می‌بود، ناهمگون و نامناسب به نظر می‌رسد. تقریباً هیچ‌یک از بازیگران اصلیِ فیلم اول بازنمی‌گردند؛ به‌جز D. L. Hughley که نقش Gadgetmobile را دارد، اما او هم در این دنباله تقریباً غایب است. الین هندریکس (با نقشی به‌نام G2) احتمالاً جالب‌ترین چیز روی صفحه است؛ باقی بازی‌ها کم‌اثرند. امتیاز میانگین ۱.۵ در Letterboxd کاملاً قابل دفاع است — برخلاف امتیاز فیلم قبلی. این فیلم ناامیدکننده و خیلی ضعیف است. وقتی یک استودیو مثل دیزنی تصمیم می‌گیرد دنباله‌ای برای اثری که فروش خوبی داشته بسازد، نتیجه می‌تواند با درس گرفتن از اشتباهات بهتر شود… اما در بسیاری موارد محصول نهایی حتی مضحک‌تر و نازل‌تر از فیلم اول از آب درمی‌آید، و دقیقاً اینجا هم همین اتفاق افتاده است. Inspector Gadget کارتون فوق‌العاده‌ای بود؛ برای من یادآور دوران کودکی است. فیلم لایو-اکشن ۱۹۹۹ هم انصافاً به‌طور کامل حق آن کارتون را ادا نکرد — نه اینکه لزوماً بد باشد، اما ضعف‌های مشهودی در فیلمنامه و متریال کمدی داشت. این دنباله ثابت می‌کند که به‌نظر می‌رسد سازندگان بخش عمده‌ای از آنچه را باید جدی می‌گرفتند، جدی نگرفته‌اند و صرفاً به‌دنبال سودجویی از نام آشنا برای مخاطبان قدیمی بوده‌اند. برخی منتقدان می‌گویند فیلم در جزئیاتی به منبع وفادارتر است، اما من با این نظر مخالفم. اینکه دشمن اصلی دوباره گربه دارد و صورتش نشان داده نمی‌شود، دست‌کم نادیده گرفتن تمام جنبه‌های دیگر است. کارتون اصلی سرگرم‌کننده و مناسب کودکان و نوجوانان بود؛ این فیلم هیچ‌یک از آن ویژگی‌ها را ندارد. واقعاً یک خرید شلوغ در ساعات شلوغ دو روز قبل از شب کریسمس، برای کسانی که تجربهٔ آن را دارند، می‌تواند سرگرم‌کننده‌تر از این فیلم باشد — و این نشان‌دهندهٔ سطح پایینِ سرگرمی فیلم است. فیلم خنده‌دار نیست، دیالوگ‌ها ضعیف و فیلمنامه افتضاح است. اساساً Gadget را در بیشتر مدت فیلم به‌عنوان یک شیء منسوخ و پرخطا نشان می‌دهند و او در نهایت عاشق رباتی می‌شود که حتی اندکی انسانیت ندارد. آن ربات هم ظاهراً «نسل جدید» مأموران پلیس است که قرار است جای او را بگیرند و بعد از فرار Claw از زندان، رهبر تعقیب می‌شوند. بازیگرها شایستهٔ تعریف نیستند: جایگزینی مَتیو برودریک با فرنچ استوارت به بازی‌ای خسته‌کننده و آماتوری منجر شده که کمکی به شخصیت نمی‌کند. الین هندریکس نقش زیادی ندارد. کت‌لین واچز هم اندک کاری که دارد خوب انجام می‌دهد اما کم است. تونی مارتین تلاش کرده Claw را زنده کند، اما تغییرات در کاراکتر او را کارتونی‌تر ساخته‌اند. سرمایه‌گذاری دیزنی در این فیلم ناچیز است؛ ضعف جلوه‌های بصری و CGI که به‌روشنی ارزان و غیرقانع‌کننده‌اند، گواه این ادعاست. ریتم تند فیلم ظاهراً می‌کوشد تماشاگران را از فکر کردن جدی دربارهٔ آنچه می‌بینند بازدارد، ولی برای من این ترفند کار نکرد و فقط حس کردم فیلم سانسور و تند اجرا می‌شود. صحنه‌آرایی و لوکیشن‌ها قابل قبول‌اند، اما موسیقی متن ناامیدکننده است.