فیلم Two Women 1960

فکر می‌کنم حتی اگر سوفیا لورن را در کهنه‌ترین لباس‌ها بپوشانید، باز هم شخصیت و کاریزمایی از او ساطع می‌شود که در این داستان غم‌انگیزِ دوران جنگ به‌خوبی به کار می‌آید. او در نقش بیوه‌ای به نام «چزيرا» ظاهر می‌شود که در حالی‌که بمباران همه‌جا را فرا گرفته، تصمیم می‌گیرد دختر خردسالش «روزتا» (الئونورا براون) را از خطر دور کند. بازگشتِ مشترک آن‌ها به شهر...

فکر می‌کنم حتی اگر سوفیا لورن را در کهنه‌ترین لباس‌ها بپوشانید، باز هم شخصیت و کاریزمایی از او ساطع می‌شود که در این داستان غم‌انگیزِ دوران جنگ به‌خوبی به کار می‌آید. او در نقش بیوه‌ای به نام «چزيرا» ظاهر می‌شود که در حالی‌که بمباران همه‌جا را فرا گرفته، تصمیم می‌گیرد دختر خردسالش «روزتا» (الئونورا براون) را از خطر دور کند. بازگشتِ مشترک آن‌ها به شهر زادگاهشان سانت‌اوفمیا سفری پرمخاطره است، اما پس از رسیدن به این روستای اشغال‌شده توسط نازی‌ها، زندگی‌شان تا حدی حالت نرمال به خود می‌گیرد. چزيرا حتی با «میچله» (ژان-پل بلموندو)، مردی جوان‌تر، رمانتیک و کمی ساده‌دل، آشنا می‌شود؛ اما با کم‌شدن غذا و واقعی‌تر شدن شایعات درباره پیشروی متفقین، او تصمیم می‌گیرد که شاید بازگشت به رم بهترین گزینه باشد، چون به زودی همه هدف حملات هوایی خواهند بود. همین بازگشت آن‌ها را با هولناک‌ترین جنبه‌های جنگ و تاریک‌ترین وجوه طبیعت انسانی روبه‌رو می‌کند. تمام تبعات جنگ — چه جسمی و چه روانی — دامن این دو زن را می‌گیرد، در حالی‌که به دنبال پناهگاهی هستند که بسیار کم و نایاب است. با افزایش تنش و ترسِ محسوس، لورن بازی‌اش را ارتقا می‌دهد و نقش مادری را باورپذیر و قدرتمندانه ایفا می‌کند؛ مادری که برای محافظت از دخترش لحظه‌ای آرام نمی‌گیرد، هرچند دختر شاید هنوز خطرات را کاملاً درک نکرده باشد. راف والونه در نقش «جیووانی» حضوری اندک اما مؤثر دارد و فیلمبرداری تأثیرگذار و روایت ویتوریو دِ سی‌کا ما را با یکی از ماندگارترین و تکان‌دهنده‌ترین روایت‌ها از زشتی‌های جنگ روبه‌رو می‌کند. تماشای آن آسان نیست، اما دلخراش و تأثیرگذار است.