فیلم A Very Harold & Kumar Christmas 2011

فیلم قابل‌قبول است؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و تنها در صورتی توصیه‌اش می‌کنم که واقعاً دلتان برای هارولد و کومار تنگ شده باشد. فیلم خیلی مصنوعی به‌نظر می‌رسد. یک ماجرای دوستی مثل دو قسمت اول منطقی بود، اما تکیه بر کلیشهٔ «بازپیوند از طریق مشقت‌ها» فرسوده شده و به‌نظر می‌رسد برای رسیدن به نقطه‌ای که شوخی‌ها و ماجراجویی‌های دوستی‌شان آغاز شود، مجبورند تیم‌های...

فیلم قابل‌قبول است؛ احتمالاً دیگر آن را تماشا نخواهم کرد و تنها در صورتی توصیه‌اش می‌کنم که واقعاً دلتان برای هارولد و کومار تنگ شده باشد. فیلم خیلی مصنوعی به‌نظر می‌رسد. یک ماجرای دوستی مثل دو قسمت اول منطقی بود، اما تکیه بر کلیشهٔ «بازپیوند از طریق مشقت‌ها» فرسوده شده و به‌نظر می‌رسد برای رسیدن به نقطه‌ای که شوخی‌ها و ماجراجویی‌های دوستی‌شان آغاز شود، مجبورند تیم‌های تازه، رقابت‌های متقاطع و چیزهای زیادی را وارد کنند تا کمی نوستالژی از فیلم‌های قبلی ایجاد شود. بخش مربوط به نیل پاتریک هریس مشکل‌ساز به‌نظر می‌رسد، هرچند چون خودش آن نقش را اجرا می‌کند شاید برای سازندگان پذیرفتنی باشد. در مجموع، این فیلم یک ماجرای «هارولد و کومار» است که در عین حال دربارهٔ فاصله گرفتن از این نوع ماجراجویی‌ها و نزدیک شدن به موضوعاتی مثل مسئولیت‌پذیری و اولویت‌دادن به خانواده حرف می‌زند. فیلم نقاط قوتی دارد و چند نکتهٔ جالب برای مشاهده در آن دیده می‌شود، اما شوخی‌های سطحی و مبتنی بر مسائل جنسی و مواد مخدر پیام فیلم را کاملاً خراب می‌کنند. من این فیلم را اتفاقی در تلویزیون دیدم و باید اعتراف کنم که خوشم نیامد. فیلم سبُک است و سکانس‌ها و لحظات خوبی دارد و حتی چند نکتهٔ کیفی هم در آن به چشم می‌خورد، ولی اگر دقیق شویم، سبک طنز که تقریباً تماماً مبتنی بر شوخی دربارهٔ سکس و مصرف مواد است، همه چیز را تباه می‌کند. می‌دانم هستند کسانی که این کمدی‌های «خندهٔ آسان» را دوست دارند، اما من از آن دسته نیستم. کال پن و جان چو نقش‌های اصلی را بازی می‌کنند؛ نقش‌هایی که برایشان آشناست چون این سومین فیلم این مجموعه است (من دو قسمت قبلی را ندیده‌ام و بعد از این هم نخواهم دید). فیلم بازیگرانی چون دنی ترخو، پائولا گارسس، ریچارد رایله و دنیل اکِلز را هم دارد؛ بازیگران مکمل تا جایی که متن اجازه می‌دهد خوب کار می‌کنند و این از معدود نقاط مثبت فیلم است، اما وقتی متن عمداً ضعیف و سطحی نوشته شده، بازیگران کار زیادی از دست‌شان برنمی‌آید، حتی اگر فیلم فروش داشته باشد. از نظر فنی، چیزی که بیش از همه خوشم آمد انیمیشن‌های استاپ‌موشن بود که در موقعیتی که شخصیت‌ها مست هستند ظاهر می‌شود؛ این عنصر خلاقانه و باکیفیت بود، هرچند کل فیلم ارزش وقت و پول ما را ندارد. لوکیشن‌ها هم مناسب‌اند به‌ویژه خانهٔ چو که با تزئینات و چراغ‌های کریسمس تا حد اغراق‌آمیزی آراسته شده و بی‌ذوقی صاحبش را نشان می‌دهد؛ صاحب خانه که از تبار کره‌ای به‌نظر می‌رسد، معتاد به مواد است و ناگهان ثروتمند شده. موسیقی متن هم قابل‌توجه است، حداقل به‌خاطر کار با آهنگ‌های کلاسیک فصل. همان‌طور که می‌بینید، فیلم می‌توانست بسیار جالب باشد ولی به‌خاطر شوخی‌های مبتذل، طنز تحقیرآمیز و تمرکز کامل بر سکس و مواد مخدر هدر رفته است. مخاطب هدف این اثر چه کسانی بوده؟ معتادان و هوس‌بازها؟ گروهی از نوجوانان بی‌تفکر؟ صادقانه بخواهیم بگوییم: از یک سو فیلم این ایده را منتقل می‌کند که هارولد و کومار (شخصیت‌هایی که در نقشِ معتادها ظاهر می‌شوند) کاملاً بی‌مسئولیت، ناپخته و شایستهٔ رسیدگی به مسائل جدی نیستند. این می‌تواند پیام مثبتی تلقی شود چون مصرف‌کنندگان مواد و هوس‌طلبان گاهی رفتارهای بی‌مسئولانه‌ای دارند. تأکید می‌کنم: ماری‌جوانا—هر اسمی که به آن بدهید—یک مادهٔ اعتیادآور است و مصرف آن می‌تواند با جرم و مرگ همراه شود؛ این هم نوعی اعتیاد مانند سایر اعتیادها. با این حال، از سوی دیگر و علیرغم اینکه فیلم ظاهراً این پیام را می‌دهد، عملاً مصرف را توجیه می‌کند؛ ما آدم‌هایی را می‌بینیم که در حالت مستی خوش می‌گذرانند و می‌خندند، حتی اگر کارهای احمقانه انجام دهند. اما مواد مخدر مانند الکل و دیگر اعتیادها هستند: در آن لحظه ممکن است ایدهٔ خوبی به‌نظر برسند، اما در ازای آن لحظات، بخشی از وجودمان را می‌فروشیم.