فیلم Ride Above (Tempete) 2022

این فیلم شگفت‌آور که خوشبختانه از فرمول‌های رایج هالیوود دوری می‌کند، به‌خوبی از ساختار واپس‌نشینی–ویرانی–بازگشتِ موروثیِ حماسه‌های شفاهیِ مدیترانه‌ای بهره می‌برد. اما آنچه جمعه‌شب در اولین نمایش آمریکایی فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم فورت لادردیل مرا و دیگران را مسحور کرد، ساخت اخلاقی فوق‌العاده عمق‌داری بود که نویسنده/کارگردان کریستین دوگِی در این داستان و جهانِ دردآور و زیبا آفریده است. فیلم از صحنه اول تا...

این فیلم شگفت‌آور که خوشبختانه از فرمول‌های رایج هالیوود دوری می‌کند، به‌خوبی از ساختار واپس‌نشینی–ویرانی–بازگشتِ موروثیِ حماسه‌های شفاهیِ مدیترانه‌ای بهره می‌برد. اما آنچه جمعه‌شب در اولین نمایش آمریکایی فیلم در جشنواره بین‌المللی فیلم فورت لادردیل مرا و دیگران را مسحور کرد، ساخت اخلاقی فوق‌العاده عمق‌داری بود که نویسنده/کارگردان کریستین دوگِی در این داستان و جهانِ دردآور و زیبا آفریده است. فیلم از صحنه اول تا آخر از نظر احساسی تماشاگر را درگیر می‌کند. فیلم بر موضوعی بنیادین در قصه‌های سینمایی با محور اسب تأکید دارد: صداقت عاطفی به‌عنوان پایه روابط معنادار. با این حال، در سکانس‌های پایانی ترفندی غافلگیرکننده رخ می‌دهد که نشان می‌دهد ارزشِ خوبی‌های درونیِ یک حرفه یا فعالیت بیش از ارزش چیزهای بیرونی و وابسته به وضعیتِ فردی—مانند پول و شهرت—است. فیلم ما را به شخصیت‌هایش باورمند و نسبت به آن‌ها دلسوز می‌سازد و در لایه‌های زیرین خود کاری فراتر انجام می‌دهد: خودِ فضایل را به نمایش می‌گذارد و ستایش می‌کند. خودِ داستان همچنان تمام نامعلومی‌ها و آسیب‌پذیری‌های وجود مشروط ما را حفظ می‌کند، اما استدلال نهفته در آن از نظر احساسی قانع‌کننده و اجتناب‌ناپذیر است. «Ride Above» نمایشی دلنشین، دلخراش و زیبا از نیروی تخیل و همدلی تماشاگر است. نویسنده این نقد احساس می‌کند که به‌نوعی پس از دیدن آن انسانِ بهتری شده است.