فیلم Bob le Flambeur 1956

یک فیلم نوآر کلاسیک از پدرخوانده موج نو فرانسه که با روایت زندگی یک قمارباز مرفه، به‌طرزی منحصربه‌فرد ما را به زندگی شبانه مون‌مارتر در دهه ۱۹۵۰ می‌برد. ژان-پیر ملویل در پایان همان دهه با استفاده از جامپ‌کات، نورپردازی طبیعی و فیلم‌برداری دستی، راه را برای ظهور موج نو فرانسه هموار می‌کند. اما آنچه او استادانه تحقق می‌بخشد، منتقل‌کردن کامل فضای مون‌مارتر پس از جنگ به...

یک فیلم نوآر کلاسیک از پدرخوانده موج نو فرانسه که با روایت زندگی یک قمارباز مرفه، به‌طرزی منحصربه‌فرد ما را به زندگی شبانه مون‌مارتر در دهه ۱۹۵۰ می‌برد. ژان-پیر ملویل در پایان همان دهه با استفاده از جامپ‌کات، نورپردازی طبیعی و فیلم‌برداری دستی، راه را برای ظهور موج نو فرانسه هموار می‌کند. اما آنچه او استادانه تحقق می‌بخشد، منتقل‌کردن کامل فضای مون‌مارتر پس از جنگ به پرده سینماست؛ مکانی که آن زمان مرکز قماربازان، فاحشه‌ها، تبهکاران خرد و نوازندگان جاز بود—تضادی آشکار با تصویر توریستی کنونی‌اش. دوربین باب را دنبال می‌کند از کوچه‌های تنگ پر از کاباره، بیسترو، مهمانسراهای ارزان و خانه‌های قدیمی؛ و تنها نشانِ فضیلت و آرامش، باسیلیکای سکره‌کر است که با شکوه در پس‌زمینه صحنه‌هایی که تا آپارتمان قمارباز می‌برد، خودنمایی می‌کند. باب قماربازی بیمارگونه است اما دارای ارزش‌های اخلاقی؛ وقتی در دل آن زندگی گناه‌آلود مون‌مارتر چیزی پاک می‌بیند، حاضر است حتی سود شخصی‌اش—حتی عشق—را کنار بگذارد. او یک ضدقهرمان بدبین است که حتی وقتی دوباره به سراغ خلاف می‌رود، نه صرفاً برای ثروت آسان، بلکه بیشتر برای هیجانِ این شرط عظیم—بزرگ‌ترین شرطی که تا به حال بسته—این کار را می‌کند. شرطی که پیامدهای تراژیک آن عمدتاً متوجه دیگران می‌شود. باب، همچون ملویل، چیزهای زیادی را تجربه کرده است. او دیگر از زندان یا مرگ نمی‌هراسد و رضایت دارد روزهایش را با رخوت بگذراند و بگذارد شور و اشتیاقش او را از پا درآورد. زندگی او موازی است با زندگی کارگردان فیلم که در تمام عمر تنها یک شور داشت: ساخت فیلم. ملویل از شش سالگی ساختن فیلم را آغاز کرد؛ تنها وقفه‌اش جنگ جهانی دوم بود که در آن به مقاومت فرانسه پیوست و تا پایان علیه نازی‌ها جنگید. به‌محض پایان جنگ، دوباره به شور خود بازگشت و تا زمانی که مرگ مانع شد، بدون توقف دنبال آن رفت. او سیزده فیلم کارگردانی کرد و در سن نسبتاً جوان پنجاه و پنج سالگی، در حالی که مشغول نوشتن فیلمنامه چهاردهمین فیلمش بود، درگذشت و میراث سینمایی منحصربه‌فردی از خود بر جای گذاشت.